του Κωνσταντίνου Ζέρβα*
Ανατρέχοντας στα δύο πρώτα χρόνια θητείας της παρούσας Διοίκησης του Δήμου Θεσσαλονίκης, μακριά από συνθήματα και επικοινωνιακές επικλήσεις της δήθεν «καμένης γης» του παρελθόντος που σε χρόνο ρεκόρ αντικαταστάθηκε ως δια μαγείας από πλεονάσματα, είναι καιρός να σταθούμε σε μια αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα των πεπραγμένων της περασμένης διετίας: Η Διοίκηση Αγγελούδη έχει να παρουσιάσει μόνο συνέχεια έργων (με ακυρώσεις, σημαντικές καθυστερήσεις και υπερκοστολογήσεις) και μόνο δύο επιτεύγματα που φέρουν 100% την δική της υπογραφή.
Η απουσία «υπογραφής» της Διοίκησης Αγγελούδη σε ό,τι θετικό υλοποιείται για τη Θεσσαλονίκη, αναμετράται με τα μοναδικά πεπραγμένα που φέρουν πραγματικά την «υπογραφή» της Διοίκησης Αγγελούδη και είναι αυτά που τελικά ζημιώνουν την Θεσσαλονίκη: Η εκχώρηση του ελέγχου της ΔΕΘ σε κέντρα αποφάσεων της Αθήνας και η υποβάθμιση της ΔΕΠΘΕ (δηλ. του τηλεοπτικού καναλιού TV100 και του ραδιοφωνικού FM100).
Ό,τι θετικό υλοποιείται συνιστά φυσική συνέχεια όσων βρήκε σε ωριμότητα από την Διοίκηση Ζέρβα και σε αρκετές περιπτώσεις (ιδιαίτερα σε περιπτώσεις μεγαλεπήβολων εγχειρημάτων) αποτελούν προϊόν έμπνευσης και εργασίας που φτάνει ως την περίοδο της Διοίκησης Μπουτάρη.
Αποτελεί ένα σχέδιο έτοιμο προς υλοποίηση, ένα «στρωμένο δρόμο» για όποια Διοίκηση θα είχε την ευκαιρία να το υλοποιήσει. Η Διοίκηση Αγγελούδη είχε απλώς την ευκαιρία να επιβλέψει το... στάδιο της υλοποίησης. Το αξιοποιεί με επικοινωνιακό καταιγισμό, αλλά απουσιάζει εντελώς η δική της έμπνευση καθώς και η όποια πρόταση για τη συνέχεια. Κάτι που να αποτελεί συνεισφορά για το επόμενο βήμα της πόλης.
Αυτή η απουσία έμπνευσης και «υπογραφής» είναι ο βασικός λόγος που συχνά επαναλαμβάνουμε και επικρίνουμε την επιμονή της παρούσας Διοίκησης να οικειοποιείται το σχέδιο που βρήκε έτοιμο προς υλοποίηση χάρη στην κοπιαστική τετραετή προετοιμασία που προηγήθηκε. Για την παντελή έλλειψη κάποιου στόχου, που θα πάει την πόλη πιο πέρα από εκεί που θα φτάσει χάρη σε όσα οι προηγούμενοι προετοίμασαν. Ακούγεται τόσο εκτός πραγματικότητας το επικοινωνιακό της μότο ότι «η πόλη αλλάζει και βελτιώνεται». Ουδείς κάτοικος ή επιχειρηματίας της το αντιλαμβάνεται. Το αντίθετο μάλλον καθώς υπάρχει πλέον μια διάχυτη δυσφορία και απαισιοδοξία.
Προκαλώ οποιονδήποτε, να αναφέρει έναν στόχο, ένα «όραμα», ένα έργο, μια έμπνευση για τη Θεσσαλονίκη, που να ακούστηκε για πρώτη φορά τα δύο τελευταία χρόνια. Κάτι που να μην έρχεται από αυτό το «ζοφερό και ανύπαρκτο παρελθόν», τη «θλιβερή παρένθεση» που επικαλείται σε καθημερινή βάση η παρούσα Διοίκηση:
Ντεκ Παλιάς Παραλίας; Το βρήκαν έτοιμο και το συνεχίζουν με προοπτική υπερκοστολόγησης. Στάβλοι Παπάφη; Το βρήκαν έτοιμο. Πλατεία Αριστοτέλους; Το καθυστέρησαν δύο χρόνια για την αλλαγής…των δένδρων που θα φυτευθούν. Να πούμε για τις πλατείες Ελευθερίας, Διοικητηρίου και Δικαστηρίων, από πότε και προς τα πού ... ταξιδεύουν; Ο ψηφιακός μετασχηματισμός του Δήμου; Έτοιμος και με χαμένα κονδύλια, Οι αναπλάσεις γειτονιών: Διακόπηκαν και ξαναγυρνάμε -ευτυχώς!- στα πλάνα του 2020. Η κοινωνική Πολιτική; Στρωμένη. Ακόμα και για την προσφάτως επικοινωνηθείσα κοινωνική κατοικία (που ασφαλώς επικροτούμε), οι βάσεις είχαν τεθεί από την δική μας διοίκηση.
Είναι δε τέτοια η... επιτυχία των πεπραγμένων που βιώνουν στην καθημερινότητά τους οι πολίτες, που ο δήμαρχος καρατόμησε τους αντιδημάρχους σε όλους τους τομείς που αποτέλεσαν «σημαίες» της επικοινωνιακής στρατηγικής της: καθαριότητα, ευταξία, πράσινο, παιδεία!
Και βέβαια, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως όλα αυτά συνοδεύτηκαν με αύξηση δημοτικών τελών κατά 65% και στροφή 180ο στις δικές μας πολιτικές που... κατακεραύνωναν κάποτε τα στελέχη της σημερινής Διοίκησης, όπως οι κοπές επικίνδυνων δέντρων και η «σκανδαλώδης» ανακύκλωση που συνεχίστηκε και επεκτάθηκε.
Να πούμε για τα μεγάλα δημόσια έργα που χρειάστηκαν «δημοτικές»... πλάτες για την επίσπευσή τους αλλά δεν τα βλέπουμε να προχωρούν; Για την προβολή και εξωστρέφεια της πόλης που πλέον απουσιάζουν;
Να θυμήσουμε το Μετρό που εγκαινίασαν και τον πλήρως ανανεωμένο ΟΑΣΘ που πλέον χαίρεται η πόλη; Η Θεσσαλονίκη το 2019 είχε μόνο λαμαρίνες και σήμερα σύγχρονα μέσα μεταφοράς. Χάρις στις προσπάθειες των προκατόχων τους!
Δεν θέλω ούτε να φαντάζομαι τι θα είχε συμβεί, αν βρισκόταν αυτή Διοίκηση στο τιμόνι της πόλης, τον καιρό που εμείς τρέχαμε απαλλοτριώσεις, δρομολογούσαμε παράλληλα έργα και διασφαλίζαμε θεσμικές στηρίξεις για τα τελευταία στάδια του έργου του Μετρό!
Πότε και πώς θα ξεκινούσε το Μουσείο Ολοκαυτώματος των Εβραίων συμπολιτών μας για το οποίο πρόσφατα υπογράφθηκε η σύμβαση με τον Ανάδοχο, αν ήταν η σημερινή Διοίκηση στο τιμόνι; Βρίσκοντας σήμερα έτοιμες όλες τις αναγκαίες -από πλευράς Δήμου- ενέργειες για την υποστήριξη της δρομολόγησης του έργου.
Τελικά όμως μόνο δύο πράγματα φέρουν πραγματικά την υπογραφή της Διοίκησης Αγγελούδη: Η μεταφορά του κέντρου αποφάσεων για τη ΔΕΘ στην Αθήνα και η υποβάθμιση της ΔΕΠΘΕ, με εσωτερικό κανονισμό εύνοιας σε «ημέτερους», μετακόμιση σε ακατάλληλο χώρο και μακρά υποβάθμιση του ενημερωτικού της ρόλου.
Η ΔΕΠΘΕ αναζητά τις καλές μέρες του παρελθόντος. Η ΔΕΘ, βρίσκεται χαμένη σε ένα αβέβαιο μέλλον για το οποίο η πόλη δεν έχει πλέον αποφασιστικό λόγο και ουσιαστικό ρόλο. Ακόμη και φίλα προσκείμενα δημοσιεύματα αναρωτιόνται τι τελικά συμβαίνει (ή μάλλον δεν συμβαίνει) με την ανάπλαση!
Αυτά, μαζί με ένα καθεστώς προχειρότητας στην ενημέρωση του Δημοτικού Συμβουλίου, και την υπεροπλία στην τέχνη της επικοινωνίας είναι τα μόνα «επιτεύγματα» των δυο τελευταίων ετών, των οποίων η κυριότητα -όσον αφορά το ρόλο του Δήμου- ανήκει 100% στη Διοίκηση Αγγελούδη.
Έχει πλέον και «έργα» και «ημέρες»!
*Ο Κωνσταντίνος Ζέρβας είναι τέως Δήμαρχος και επικεφαλής μείζονος αντιπολίτευσης Δήμου Θεσσαλονίκης
