Είναι κοινό μυστικό ότι η ρευστότητα του δημοσίου, υπό τους σημερινούς όρους, εξαντλείται μέσα Ιουνίου. Όποτε το εύλογο, όσο κι εφιαλτικό, υπό τις παρούσες προϋποθέσεις, ερώτημα είναι: Και μετά, τι πρόκειται να γίνει; Προς το παρόν, οριστική απάντηση επ’ αυτού δεν έχει δοθεί, για έναν απλό λόγο. Δεν έχει βρεθεί. Το χειρότερο; Οι λύσεις που εξετάζονται ως εναλλακτικές είναι μάλλον περιορισμένες.
Για παράδειγμα, και στο πλαίσιο αυτό, μια από αυτές, προβλέπει κάποια ομολογιακή έκδοση, μόνο στην περίπτωση όμως που προηγηθούν κάποιες άλλες χώρες. Κι αυτό γιατί έτσι θα πάρουν το όποιο επιτοκιακό ρίσκο. Υπάρχει βεβαίως και μια άλλη εκδοχή της ίδιας εναλλακτικής που προβλέπει την έκδοση ενός ομολόγου, αλλά μόνο με την κάλυψη του QE της ΕΚΤ. Μάλιστα, αυτή η λύση, σύμφωνα με πληροφορίες, εξετάζεται και για κάποιες εταιρικές εκδόσεις. Γιατί και οι επιχειρήσεις, ξεμένουν, επίσης από ρευστότητα ή αλλιώς από κεφάλαια κίνησης, που θα πρέπει να βρεθεί με κάποιον φθηνό κι εύκολο σχετικά τρόπο.
Τι θα γίνει όμως αν τελικώς δεν εξασφαλισθεί με κανέναν τρόπο η ρευστότητα αυτή; Τότε υπάρχει και η ύστατη λύση του εσωτερικού δανεισμού, με οποιονδήποτε τρόπο. Από την κυβέρνηση όμως έχουν ξεκαθαρίσει ότι θα εξαντληθούν πρώτα όλα τα αλλά ενδεχόμενα και μετά θα εξετασθεί, για παράδειγμα, το σενάριο των μειώσεων στους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων.
Αυτή είναι η εντολή του Μεγάρου Μαξίμου προς το υπουργείο Οικονομικών. Χρονικά αυτό συνεπάγεται ότι το ενδεχόμενο (αν εξετασθεί) θα υλοποιηθεί από φθινόπωρο και μόνο αν η πανδημία δεν έχει υποχωρήσει μέχρι τότε. Το σενάριο πάντως είναι ακραίο, εκ των πραγμάτων. Και πολλά θα εξαρτηθούν από το αν η πανδημία είναι εποχική ή θα επιστρέψει.