Λίγο χαρτόνι, μερικά πλαστικά μπουκάλια, αρκετή κολλητική ταινία και ιδού η αυτοσχέδια «κάμερα». Μια βούρτσα για μικρόφωνο και το «συνεργείο» είναι έτοιμο να κάνει το γύρο του camp ώστε οι πρόσφυγες να καταγγείλουν τα προβλήματά τους. Αυτά τα προβλήματα, που δεν ανέδειξαν τα ελληνικά ΜΜΕ.
Ένα είδος αυτοσχέδιας δημοσιογραφίας με στόχο όχι την ενημέρωση των πολιτών αλλά τη γέννηση της ελπίδας, αναπτύχθηκε τους τελευταίους μήνες στα κέντρα φιλοξενίας, ξεκινώντας από την Ειδομένη για να επεκταθεί και στα υπόλοιπα camps που δημιουργήθηκαν αργότερα.
Αυτή τη δημοσιογραφία προσπαθούν να αναδείξουν δύο κινηματογραφιστές, με ένα ντοκιμαντέρ για τους νέους αυτοδίδακτους δημοσιογράφους που ξεκίνησαν την καριέρα τους μέσα από τα κέντρα φιλοξενίας, προσπαθώντας να προβάλλουν, έστω και στα ψέματα, τα προβλήματα αυτών και των οικογενειών τους.
Το ντοκιμαντέρ ετοιμάζουν η Αλεξάνδρα Σιαφάκα, φοιτήτρια του Τμήματος Κινηματογράφου και απόφοιτη του Τμήματος Δημοσιογραφίας & ΜΜΕ του ΑΠΘ, από κοινού με τον νεαρό Ιταλό κινηματογραφιστή, Φρανσίσκο Γιόλα.
Πρωταγωνιστές είναι τρεις πρόσφυγες από τη Συρία, ο Αχμέτ, ο Ιμπραΐμ και ο Μεχμέτ. Ο ένας υποδύεται το δημοσιογράφο, ο άλλος τον καμεραμάν και ο τρίτος τον ηχολήπτη. Όλοι μαζί βγαίνουν για «ρεπορτάζ», όχι μόνο στα κέντρα φιλοξενίας αλλά και στους δρόμους της Θεσσαλονίκης, καθώς η Voria.gr τους συνάντησε στην πορεία διαμαρτυρίας της ΑΔΕΔΥ, το πρωί της 24ης Νοεμβρίου, να παίρνουν συνεντεύξεις από Θεσσαλονικιούς που συμετείχαν στην πορεία και να τους ρωτούν γιατί διαμαρτύρονται.
«Είναι κάτι σαν μόδα στα κέντρα φιλοξενίας. Ξεκίνησε από την Ειδομένη αλλά τώρα το κάνουν πολλοί, σε όλα τα κέντρα φιλοξενίας», δήλωσε στη Voria.gr ο Μεχμέτ, προσθέτοντας ότι είναι ενθουσιασμένος για τη συμμετοχή του στο ντοκιμαντέρ.
«Υπήρχε ένα τεράστιο κενό στο πώς οι πρόσφυγες θα βγάλουν προς τα έξω τα συναισθήματά τους και τα προβλήματά τους, επειδή οι Έλληνες δημοσιογράφοι δεν τους προέβαλλαν επαρκώς. Έκαναν λοιπόν αυτήν την αυτοσχέδια δημοσιογραφία για να καλύψουν αυτό τους το κενό, φτιάχνοντας ψεύτικα αυτοσχέδια μικρόφωνα, κάμερες και μπουμ από χαρτόνι, μπουκάλια και άλλα υλικά που έβρισκαν. Αυτό είναι και το θέμα του ντοκιμαντέρ που γυρίζουμε», εξηγεί στη Voria.gr η 30χρονη Αλεξάνδρα Σιαφάκα, που κατάγεται από τα Ιωάννινα.
«Αυτή η διαδικασία τους έδινε δύναμη να συνεχίσουν να υπάρχουν και να υπομείνουν τα προβλήματά τους», αναφέρει η κ. Σιαφάκα. Όπως λέει, δεν ξέρει ακόμη πότε θα είναι έτοιμο το ντοκιμαντέρ, ούτε πώς θα το ονομάσουν.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι αυτή η διαδικασία τους προσφέρει πολλές νέες εμπειρίες, καθώς έχουν τη δυνατότητα να δουν τον κόσμο μέσα από τα μάτια των προσφύγων αλλά και να αναδείξουν πτυχές τις καθημερινότητάς τους που μπορεί να είναι δύσκολη, δεν παύει όμως να φωτίζεται με κάθε τρόπο από μικρές αχτίδες αισιοδοξίας και ελπίδας, για ένα καλύτερο μέλλον για αυτούς και τις οικογένειές τους.
