Καλημέρα σας
Όσο παρακολουθεί κανείς μέσω της ειδησεογραφίας του τελευταίου χρόνου τους χειρισμούς και τις παρεμβάσεις Τραμπ σε μείζονες διεθνείς υποθέσεις, από το Ουκρανικό, το Μεσανατολικό και το Ιράν, μέχρι τη Βενεζουέλα και τη Γροιλανδία, αντιλαμβάνεται ότι ο σημερινός πρόεδρος των ΗΠΑ ίσως και να χρειαζόταν στον πλανήτη. Ασφαλώς όχι για όσα αποφασίζει, λέει και κάνει, αλλά τουλάχιστον για τον απρόκλητο τρόπο που λειτουργεί. Διότι ο Τραμπ δεν έχει καμία διάθεση να… μακιγιάρει τις μεθόδους του με κανενός τύπου πολιτική ορθότητα και κανενός είδους διπλωματική γλώσσα. Είναι κυνικός, ακριβώς όσο κυνικοί είναι οι ισχυροί του πλανήτη, οι οποίοι ανεξαρτήτως ύφους και γλωσσικών ακροβατισμών, προτάσσουν πάντα το συμφέρον τους. Διότι η «Μέθοδος Τραμπ» δεν αποτελεί προνόμιο του προέδρου των ΗΠΑ, απλώς εκείνος μπορεί να την εξασκεί σε πλανητικό επίπεδο, όταν οι υπόλοιποι την εφαρμόζουν -ενδεχομένως με κάποιες παραλλαγές- όπου και όταν μπορούν. Προφανώς σε κανέναν νοήμονα και ευαίσθητο άνθρωπο δεν αρέσει η συγκεκριμένη προσέγγιση, ειδικά όταν ο ίδιος ανήκει στους μικρότερους και πιο αδύναμους. Μόνο που άλλο η θεωρητική συζήτηση και άλλο η πράξη. Κι αν οι απλοί και καθημερινοί άνθρωποι μπορούν να συζητούν περί ανέμων, υδάτων και ηθικής, οι άλλοι που αποφασίζουν και επηρεάζουν τη ζωή των απλών και καθημερινών ανθρώπων, οπουδήποτε στη Γη -ακόμη και στην ευλογημένη από τους Θεούς Ελλάδα με το ξεχωριστό πολιτικό προσωπικό-, οφείλουν να γνωρίζουν «πού πατούν και πού πηγαίνουν», ώστε να κινούνται -και να μιλούν- κατάλληλα.
Προβληματισμός για τις αλλαγές στο Μετρό
Προβληματισμό έχει προκαλέσει στους παροικούντες το Μετρό Θεσσαλονίκης η επικείμενη αλλαγή στην ηγεσία της Ελληνικό Μετρό, η οποία αναμένεται να κλειδώσει σήμερα, μετά την ακρόαση του προτεινόμενου από τον υπουργό Υποδομών και Μεταφορών, Χρίστου Δήμα, νέου διευθύνοντος συμβούλου Χρήστου Φαφούτη στην Επιτροπή Δημοσίων Επιχειρήσεων και Οργανισμών Κοινής Ωφέλειας της Βουλή των Ελλήνων. Ο προβληματισμός δεν έγκειται καθαυτό στο πρόσωπο του διαδόχου του Νίκου Κουρέτα, δεδομένου ότι ο κ. Φαφούτης διαθέτει εμπειρία από τη διαχείριση μέσων μαζικής μεταφοράς έχοντας θητεύσει στη ΣΤΑΣΥ, αλλά έχει να κάνει με το timing της αλλαγής. Γιατί ο νέος διευθύνων σύμβουλος προφανώς θα χρειαστεί χρόνο να γνωρίσει πρόσωπα και πράγματα και πρωτίστως να ενημερωθεί για τα όσα εκκρεμούν σε μία πολύ κρίσιμη περίοδο για τη Θεσσαλονίκη, κατά την οποία αναμένεται η ολοκλήρωση και η λειτουργία της επέκτασης της Καλαμαριάς. Ανησυχίες εκφράζονται επίσης για το αν η εξέλιξη αυτή συνοδευτεί με αλλαγές και στις διευθυντικές θέσεις, κάτι που μπορεί εν δυνάμει να προκαλέσει δυσλειτουργία στο σύστημα, που αυτή τη στιγμή έχει φορτσάρει, για να προλάβει τις ασφυκτικές προθεσμίες. Ελπίζουμε ότι οι ανησυχίες αυτές δεν θα έχουν αντίκρισμα και όλα θα εξελιχθούν ομαλά στην περαιτέρω εξέλιξη του πολύπαθου έργου.
Γιατρός στη Θεσσαλονίκη
Προσλήψεις πάνε κι έρχονται στην Υγεία. Και καλώς, αφού η ενίσχυση του ΕΣΥ είναι βασικό ζητούμενο για όλους και η παροχή καλύτερων υπηρεσιών υγείας αποτελεί εν πολλοίς προμετωπίδα για τα κυβερνητικά επιτελεία διαχρονικά. Ωστόσο, παρά τους διαγωνισμούς και τις θέσεις που προκηρύσσονται πολλές φορές, δηλαδή την υψηλή προσφορά, η ζήτηση -ειδικά σε κάποιες ειδικότητες, όπως είναι οι αναισθησιολόγοι- είναι διαπιστωμένα ανύπαρκτη. Βέβαια, πολλοί υποστηρίζουν πως ειδικά στα νοσοκομεία και τα Κέντρα Υγείας σε περιφερειακές πόλεις και ιδιαίτερα στα νησιά, δεν καταγράφεται ενδιαφέρον για πολλές θέσεις ιατρικού προσωπικού. Οι αιτίες πολλές. Από το κόστος ζωής, την απόσταση και το στεγαστικό, μέχρι την υποστελέχωση των μονάδων, που στο τέλος της ημέρας σημαίνει πολύ μεγαλύτερο όγκο δουλειάς για τους γιατρούς που υπηρετούν.
Πάνω κάτω αυτή είναι η εικόνα και παρά τις προσπάθειες, αλλά και τις πιέσεις από τη μεριά των συνδικαλιστών στον χώρο της υγείας, οι θέσεις προκηρύσσονται, αλλά στο τέλος πηγαίνουν… άκλαφτες. Το να υπάρχουν όμως κενά σε βασικές ειδικότητες στα νοσοκομεία της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας μοιάζει κομματάκι παράδοξο. Έτσι ξαφνιάστηκε κι ένα ζευγάρι πριν από λίγες μέρες στη Θεσσαλονίκη, όταν πήγε το μόλις ενός έτους παιδάκι του, μετά από έναν τραυματισμό, στο νοσοκομείο, στο οποίο εφημέρευε η παιδιατρική κλινική. Περνώντας το κατώφλι του νοσοκομείου, όμως, το ζευγάρι διαπίστωσε ότι δεν υπήρχε ο παιδοχειρουργός που απαιτούνταν για την περίθαλψη του μικρού παιδιού. Μετά από αυτό -και πάνω στην αγωνία του για το παιδί- το ζευγάρι επισκέφτηκε ιδιωτική μονάδα υγείας, όπου βρήκε την… περίφημη ειδικότητα.
Για να μην παρεξηγηθούμε: κανείς δεν μπορεί να πει πως στην Ελλάδα και ειδικότερα στη Θεσσαλονίκη το ΕΣΥ δεν λειτουργεί. Αλλά και η αντίδραση των γονιών να αναζητήσουν λύση στον ιδιωτικό τομέα είναι κατανοητή. Τώρα, αν επρόκειτο για άτυχη ημέρα ή το πρόβλημα είναι μόνιμο το ξέρουν οι υπεύθυνοι και μόνο. Ωστόσο, το να υπάρχει σε κάθε εφημερία και παιδοχειρουργός μάλλον δεν (πρέπει να) θεωρείται πολυτέλεια, αλλά μια απόλυτα λογική απαίτηση. Γιατί άλλο η παιδιατρική και άλλο η παιδοχειρουργική. Ακριβώς όπως άλλο πράγμα είναι ένα νοσοκομείο -για παράδειγμα- στην αγαπημένη… Λέρο κι άλλο στην.. επίσης αγαπημένη Θεσσαλονίκη! Είτε μας αρέσει, είτε δεν μας αρέσει, που δεν μας αρέσει!
Άστεγοι και μοναχικοί
Τις προηγούμενες ημέρες που τη Θεσσαλονίκη κτύπησε ένα ισχυρό κύμα ψύχους -ειδικά στις αρχές της εβδομάδας- οι εθελοντές του Περιφερειακού Τμήματος του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού βγήκαν στο δρόμο και προσέγγισαν περί τους 45 άστεγους, οι οποίοι κινούνται στο κέντρο της πόλης και στα πέριξ. Τους πρόσφεραν ζεστά ροφήματα, τρόφιμα, κουβέρτες και είδη προστασίας από το ψύχος, ενώ παράλληλα τους παρείχαν πρώτες βοήθειες, στις περιπτώσεις που κάτι τέτοιο απαραίτητο. Παράλληλα, σε συνεργασία με τον Δήμο Θεσσαλονίκης, υπήρξε διασύνδεση με διαθέσιμες δομές φιλοξενίας, με βασικό στόχο την προστασία της ανθρώπινης ζωής και αξιοπρέπειας. Διότι σε συνθήκες βαρύ χειμώνα η αστεγία, που σε κάθε περίπτωση είναι εξαιρετικά δύσκολη συνθήκη, μπορεί να αποβεί μοιραία για κάποιον άστεγο. Με αυτή την έννοια ο Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός, για τη δραστηριότητα του οποίου συνήθως μαθαίνουμε σε μεγάλες υποθέσεις φυσικών καταστροφών, πράττει άριστα όταν κινητοποιείται για την υποστήριξη των ευάλωτων της διπλανής πόρτας. Διότι οι άστεγοι -όπως και να το δει κανείς- είναι άνθρωποι της διπλανής πόρτας. Όπως άλλωστε συμβαίνει και με τους μοναχικούς συνανθρώπους μας, οι οποίοι μπορεί να μη ζουν στον δρόμο, αλλά βιώνουν την ερημιά και την εγκατάλειψη. Αυτή την περίοδο οι εθελοντές και τα στελέχη του ΕΕΣ στη Θεσσαλονίκη τους επισκέπτονται -όσους γνωρίζουν και για όσους μαθαίνουν- αθόρυβα. Τους πηγαίνουν μια βασιλόπιτα και κάποια εορταστικά εδέσματα, ώστε να αισθανθούν τη θαλπωρή των εορτών και να νιώσουν την ελπίδα που κάθε χρόνος προβάλει με την εμφάνισή του.
Η Άκρη του γκρεμού
Για τους περισσότερους από αυτούς που εργάζονται, τα Σαββατοκύριακα συνιστούν μια κανονική βαθιά ανάσα. Όχι μόνο επειδή μπορούν να κινηθούν χαλαρά, να κάνουν δουλειές που τις καθημερινές δεν προλαβαίνουν, όπως ενδεχομένως συμβαίνει με τα ψώνια του σούπερ μάρκετ, αλλά και να δουν αγαπημένα πρόσωπα -οικογένεια και φίλους. Πέραν αυτών, όσοι δεν δουλεύουν τα Σαββατοκύριακα μπορούν να ασχοληθούν λίγο και με τον εαυτό τους. Για παράδειγμα να πιάσουν στα χέρια τους ένα βιβλίο. Ειδικά τα Σαββατοκύριακα του χειμώνα, όταν ο καιρός δεν προδιαθέτει για έξοδο, η ανάγνωση ενός αστυνομικού μυθιστορήματος ενδείκνυται απολύτως. Όπως είναι το «Στην άκρη του γκρεμού» του Ηλία Τριανταφυλλόπουλου (Εκδόσεις Πηγή), η υπόθεση του οποίου -και η λύση του μυστηρίου- εξελίσσεται από την αρχή ως το τέλος ως μαθηματικός γρίφος. Ίσως επειδή ο συγγραφέας, όπως μαθαίνουμε από το κείμενο που τον αφορά στη δεύτερη σελίδα του εξωφύλλου, έχει σπουδάσει κι έχει ασχοληθεί επαγγελματικά με τα μαθηματικά. Ήρωάς του είναι ένας κατά κάποιον τρόπο περιθωριακός αστυνόμος, ο οποίος «κυνηγά» έναν μεθοδικό εγκληματία. Το συγκεκριμένο μυθιστόρημα χωρίς να έχει πολλά αίματα είναι σκληρό επί της ουσίας, υπό την έννοια ότι η κοινωνία και η καθημερινότητα στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια έχουν σκληρύνει. Φυσικά στα βιβλία -όχι πάντα στη ζωή- το καλό νικάει το κακό, αλλά σε κάθε περίπτωση η διαδρομή και η διαδικασία μέχρι την κάθαρση έχει ενδιαφέρον. Μια αστυνομική υπόθεση που εξελίσσεται και επιλύεται με μαθηματική λογική και ανάλογης χορογραφίας κινήσεις, καταλήγει σε μια ιστορία που -πέραν της αξίας της αφήγησης- βοηθάει να καθαρίσει το μυαλό. Λίγο είναι;
