Δεν γίναμε σοφότεροι από τη χθεσινή συζήτηση των πολιτικών αρχηγών στη Βουλή για το κράτος δικαίου. Όλοι όσοι μίλησαν εμφανίστηκαν να έχουν δίκιο, ο καθένας από την πλευρά του. Ο Κ. Μητσοτάκης επιχείρησε να διευρύνει την έννοια του κράτους δικαίου πέραν της δικαιοσύνης στη λειτουργία του κράτους και τη σχέση των πολιτών με τις δημόσιες αρχές, ενώ σημείωσε τη σημασία της σωστής λειτουργικότητας του δημοσίου βίου. Ποιος μπορεί να έχει αντίρρηση; Από την πλευρά του ο αρχηγός της αντιπολίτευσης Ν. Ανδρουλάκης επικεντρώθηκε σε συγκριμένες -και πολύ σοβαρές- δικαστικές υποθέσεις που εκκρεμούν (υποκλοπές, ΟΠΕΚΕΠΕ κλπ.) και κάποτε θα πρέπει να τελειώσουν. Προφανώς και οι επισημάνσεις του είναι σωστές. Όσο για τα υπόλοιπα κόμματα, το καθένα στάθηκε όπου το βολεύει και όπως το βολεύει. Στα θεσμικά η Κωνσταντοπούλου, στα ταξικά το ΚΚΕ, στα ζόρια της κοινωνίας τα μικρότερα. Γενικό συμπέρασμα δεν βγήκε, αφού για μία ακόμη φορά το… μάθημα ήταν ότι στη ζωή υπάρχουν οι καλοί και οι κακοί, αναλόγως του ποιος μιλάει και από ποια θέση. Κάτι που συνήθως ευνοεί την εκάστοτε κυβέρνηση, που έναντι των άλλων έχει και τη δυνατότητα και την ευχέρεια των κινήσεων, δηλαδή των εξαγγελιών και των νομοθετικών παρεμβάσεων. Ας πούμε χθες ο κ. Μητσοτάκης ανακοίνωσε ότι οι δικαστικές υποθέσεις για τα πολιτικά πρόσωπα θα τρέχουν πιο γρήγορα απ’ ό,τι για όλους τους υπόλοιπους. Το αντίθετο απ’ ό,τι συνέβαινε μέχρι τώρα, που πήγαιναν αργότερα. Τώρα, όποιος αναρωτηθεί γιατί από το πιο αργά πάμε στο πιο γρήγορα και όχι στη γενική αρχή ότι απέναντι στο νόμο όλοι είμαστε ίσοι και στοn χρόνο και στην αντιμετώπιση, μάλλον θα έχει δίκιο.
Εικόνες πολιτισμού
Χωρίς αμφιβολία το μετρό αναβάθμισε τη Θεσσαλονίκη. Το γράφουν, πλέον, και ξένες εφημερίδες, αλλά αυτό είναι το λιγότερο. Σημασία έχει τι βιώνουν οι καθημερινοί χρήστες, οι οποίοι όχι μόνο έχουν διευκολύνει τη ζωή τους, αλλά την έχουν ομορφύνει κιόλας. Είναι η ομορφιά που κατακλύζει κάποιον που κινείται σε ένα αντικειμενικά πολιτισμένο και ήρεμο περιβάλλον, σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει γύρω τριγύρω, πάνω στην επιφάνεια της πόλης. Είναι η ομορφιά της ήσυχης κίνησης, αλλά και της εικόνας τού να βλέπει κανείς ανάμεσα στους σταθμούς μια νέα κοπέλα να διαβάζει την «Ασκητική» του Καζαντζάκη κι ένα παλληκάρι να μελετά υπογραμμίζοντας ένα βιβλίο του Πλούταρχου. Και χωρίς καν να το θέλει κανείς του έρχεται στο νου η φωτογραφία που πριν από μερικά χρόνια, μεσούσης της πανδημίας, είχε ανεβάσει ο Ηλίας Μόσιαλος με τον σερ Πολ Μακ Κάρτνεϊ, τον θρυλικό ηγέτη των Μπιτλς να μετακινείται με το μετρό βυθισμένος στο βιβλίο του. Κι αν σκεφτεί κανείς ότι πολλοί επιβάτες στη Θεσσαλονίκη στις μετακινήσεις τους ακούνε μουσική με τα ακουστικά τους μπορεί άνετα να υποθέσει ότι κάπου κάπου στα αφτιά τους φτάνει κάποιο τραγούδι των Μπιτλς. Ενδεχομένως το «Yesterday», που έγραψε ο Πολ αγναντεύοντας τον Ατλαντικό από ένα μπαλκόνι στην Πορτογαλία. Εικόνες πολιτισμού…
Η άδεια αγκαλιά της Λόνα
Ένα αγόρι 15 χρόνων νεκρό και ο 17χρονος φίλος του σοβαρά τραυματισμένος στο νοσοκομείο «Χατζηκώστα» των Ιωαννίνων. Μια μάνα, η Λόνα, αδυνατεί να πιστέψει πως δεν θα ξανασφίξει στην αγκαλιά της το αγόρι της. Μια απερισκεψία, μια στραβοτιμονιά και μετά σκοτάδι. Μοιραία ήταν η κατάληξη της πασχαλινής βόλτας δύο φίλων στους Παξούς. Στην επαρχιακή οδό Γαΐου – Λάκκας, το μηχανάκι εξετράπη της πορείας του και συγκρούστηκε πλαγιομετωπικά με ΙΧ. Ο 15χρονος οδηγός, που δεν φορούσε κράνος και δεν είχε δίπλωμα οδήγησης έχασε ακαριαία τη ζωή του. Ο 17χρονος συνεπιβάτης και φίλος του τραυματίστηκε σοβαρά. Ειρωνεία της τύχης, την επόμενη μέρα η ΕΛΑΣ ανακοίνωσε πως από τη Μεγάλη Δευτέρα ως και την Κυριακή του Πάσχα βεβαιώθηκαν σε όλη τη χώρα πάνω από 1.070 παραβάσεις από οδηγούς μηχανών για μη χρήση κράνους, μάλιστα κάποιοι από αυτούς είναι εργαζόμενοι σε εταιρείες διανομής φαγητού, δηλαδή ντελιβεράδες. Και είναι βέβαιον ότι όσοι πραγματικά οδηγούν μηχανή ή μηχανάκι, ποδήλατο ή πατίνι χωρίς κράνος, κόντρα στους νόμους, είναι πολλοί περισσότεροι. Κι είναι να οργίζεται κανείς γι’ αυτούς τους ασυνείδητους, επαγγελματίες και μη, λάτρεις των δύο τροχών, που ανεβαίνουν στη μηχανή και ξεκινούν τη διαδρομή, χωρίς να σκεφτούν -ή αν σκεφτούν, το αμελούν από σιγουριά, «σιγά μωρέ σε μένα θα συμβεί;»- πως πρέπει να προστατέψουν τη ζωή τους. Γιατί αν δεν το κάνουν οι ίδιοι, κανείς δεν θα το κάνει για εκείνους. «Το κράνος δεν είναι απλώς αξεσουάρ – είναι ευθύνη που σώζει ζωές» λέει το μήνυμα της Ελληνικής Αστυνομίας, αλλά για τη Λόνα έχει πια μικρή σημασία... Δυστυχώς!!!
Στο όνομα της Ελευθερίας
Ο Ενές Καντέρ Φρίντομ γεννήθηκε ως Ενές Καντέρ το 1992 στην Ελβετία από Κούρδους γονείς, μεγάλωσε στην Τουρκία και μετακόμισε ως έφηβος στις ΗΠΑ. Έπαιξε στο ΝΒΑ ως επαγγελματίας μπασκετμπολίστας για 11 σεζόν, αλλά πέρα του αθλητικού του ταλέντου έγινε γνωστός ως ακτιβιστής ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που έφτασε να βρίσκεται στη λίστα των υποψηφίων για το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης. Υπέστη προσωπικές και οικογενειακές διώξεις από το καθεστώς Ερντογάν, καθώς ήταν οπαδός του Φετουλάχ Γκιουλέν. Είναι γνωστός για τα «παπούτσια ελευθερίας» του και την έντονη κριτική του για τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Κίνα, ιδιαίτερα για τη μεταχείριση των Ουιγούρων και τη χρήση καταναγκαστικής εργασίας. Πλέον έχει εξελιχθεί σε εξέχουσα φωνή για τους καταπιεσμένους σε διάφορες χώρες, όπως η Τουρκία, η Κίνα, η Ρωσία, το Ιράν, η Βόρεια Κορέα, η Βενεζουέλα και όλη τη Μέση Ανατολή. Στο βιβλίο του με τίτλο «Στο όνομα της Ελευθερίας» και υπότιτλο «Ο αγώνας ενός πολιτικού αντιφρονούντα για τα ανθρώπινα δικαιώματα στο ΝΒΑ και σε ολόκληρο τον κόσμο» (εκδόσεις Παπαζήση, μετάφραση Γιάννης Βογιατζής) ο Κάντερ που διάλεξε το Αμερικανικό όνομα Freedom, δηλαδή ελευθερία, καταγράφει την πορεία του στο μπάσκετ και τον κόσμο του ακτιβισμού και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Πρακτικά ολόκληρο το μέχρι σήμερα βίο του, που έχει ενδιαφέρον. Αφενός παρακολουθούμε την πορεία ενός εφήβου προς την ενηλικίωση και το λαμπερό όνειρο. Αφετέρου μπορούμε να καταλάβουμε τι σημαίνει να καταδιώκουν κάποιον για τις ιδέες του κι επειδή είναι διάσημος να μην μπορεί ούτε καν να κρυφτεί, κάτι δύσκολο χωρίς την κατάλληλη καθοδήγηση από αυτόν που είναι πρωταγωνιστής της ιστορίας. Όπως ο ίδιος ο συγγραφέας σημειώνει στον πρόλογο: «Η ελευθερία δεν είναι δωρεάν. Έρχεται με υψηλό τίμημα. Η ιστορία μου, όπως αναφέρεται εδώ, είναι το τίμημα της ελευθερίας – ένα τίμημα που αξίζει να πληρωθεί. Είναι μια ιστορία που γεννήθηκε από τον πόνο που απορρέει από το να αποκηρύσσεσαι από την πατρίδα σου, να σου απαγορεύουν την επικοινωνία με την οικογένειά σου για δέκα χρόνια και να σου απαγορεύουν να παίξεις το αγαπημένο σου παιχνίδι στο NBA και αλλού. Είναι η ιστορία τού να συλλαμβάνεσαι στην Ευρώπη, να κινδυνεύεις να απαχθείς σε ξένη χώρα, να χαρακτηρίζεσαι «διεθνής εγκληματίας» και να εκδίδεται ένταλμα σύλληψης της Interpol εναντίον σου. Είναι η ιστορία φυλακισμένων και βασανισμένων μελών της οικογένειάς μου, αμέτρητων απειλών θανάτου, δώδεκα ενταλμάτων σύλληψης και με επικηρυγμένο το κεφάλι μου για 500.000 δολάρια».
Το βιβλίο του Καντέρ – Φρίντομ έχει το πλεονέκτημα ότι διηγείται ιστορίες που συνέβησαν μόλις στα τελευταία χρόνια. Κάτι σαν ρεπορτάζ. Αυτό σημαίνει ότι άνθρωποι και καταστάσεις που κατονομάζονται εξακολουθούν να βρίσκονται στο προσκήνιο και στο παρασκήνιο της καθημερινότητας, ενώ δεν αποκλείεται κάποια από τα ονόματα που υπάρχουν στο βιβλίο ο αναγνώστης να τα έχει ακούσει όχι μία, αλλά πολλές φορές.
