Ακούγοντας τις πρώτες δηλώσεις του Ντόναλντ Τραμπ μετά τη νίκη του στις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ πολλοί ξαφνιάστηκαν. Από το ήπιο -έως πατρικό- ύφος του. Αλλά και από το ενωτικό περιεχόμενο των μηνυμάτων του. Το ερώτημα είναι αν ο άνθρωπος αλλάζει τόσο πολύ. Μπορεί ναι, μπορεί και όχι. Αίνιγμα. Διότι δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια ούτε από την πρώτη του θητεία, όταν -μεταξύ άλλων- προέτρεπε τους ανθρώπους να πιούν χλωρίνη για να αντιμετωπίσουν το κορωνοϊό, ούτε από τα χρόνια που ακολούθησαν και κατάφερε να σωρεύσει επάνω του τον μισό ποινικό κώδικα των ΗΠΑ. Αλλά ούτε καν πολλές εβδομάδες από τα απίστευτα που ξεστόμιζε στην προεκλογική περίοδο κατά όσων δεν συμφωνούσαν μαζί του. Επίσης, όπως λέει ο σοφός λαός «παλιός γάιδαρος καινούρια περπατησιά δεν μαθαίνει». Φυσικά μόνο η πραγματικότητα πριν, αλλά κυρίως μετά την 20η Ιανουαρίου 2025 θα δείξει ποιος είναι σήμερα ο Ντόναλντ Τραμπ, τι θα κάνει και μέχρι ποιου σημείου είναι διατεθειμένος να τραβήξει τα πράγματα και τις καταστάσεις. Υπόσχεται «χρυσό αιώνα» για τις ΗΠΑ, αλλά αν κάτι τέτοιο ήταν στο χέρι ενός ανθρώπου όλες οι χώρες του πλανήτη θα έβρισκαν κάποιον να τις οδηγεί στον… Παράδεισο. Το πιθανότερο σενάριο είναι κάπου στη μέση. Επειδή ο συγκεκριμένος πολιτικός εμφανίζεται ως αντισυστημικός, αλλά βρίσκεται δεκαετίες στον πυρήνα του συστήματος κι επειδή δεν είναι επαναστάτης, αφού δεν μοιάζει να θέλει να χάσει τίποτα, μάλλον θα βαδίσει την… πεπατημένη. Με τον δικό του τρόπο. Για παράδειγμα η ευθύνη για την κήρυξη ενός παγκόσμιου εμπορικού πολέμου με κύριο στόχο την Κίνα είναι μεγάλη κι όποιος το κάνει χρειάζεται συμμάχους, που δύσκολα θα βρει με τους δικούς του όρους. Ακόμη κι αν είναι ο πρόεδρος των ΗΠΑ. Όπως, επίσης, και ο τερματισμός ενός σκληρού -σε σημαντικό βαθμό αδελφοκτόνου πολέμου-, όπως αυτός της Ουκρανίας, σε μία… ημέρα δεν είναι κάτι εφικτό. Μοιάζει με την κατάργηση των Μνημονίων με ένα νόμο και ένα άρθρο, που υπόσχονταν το 2015 ανεξόδως κάτι δικοί μας και από τότε ακόμα… τρέχουν. Ακόμη, λοιπόν, και για έναν Πλανητάρχη με τεράστια ισχύ, υπάρχουν πράγματα που γίνονται και πράγματα που δεν γίνονται. Υπάρχουν άλλα που γίνονται εύκολα και άλλα που γίνονται δυσκολότερα. Άλλωστε και στην πρώτη του τετραετία ο Ντόναλντ Τραμπ έκανε μάλλον τα ευκολότερα.
Η επιστροφή των σκουπιδιών
Μπορεί με την έλευση της νέας διοίκησης του δήμου Θεσσαλονίκης, τους πρώτους μήνες του 2024, τα σκουπίδια στο κέντρο της Θεσσαλονίκης να λιγόστεψαν και οι ξέχειλοι κάδοι να αραίωσαν, αλλά όπως φαίνεται το πρόβλημα έκανε πάλι την εμφάνισή του. Τις τελευταίες εβδομάδες όσοι κυκλοφορούν στους κεντρικούς δρόμους της πόλης, αλλά και σε μικρότερους περιφερειακά, παρατηρούν ότι η κατάσταση με τα απορρίμματα έχει αρχίσει ξανά και γίνεται ασφυκτική. Πολλοί κάδοι ξεχειλίζουν και οι εικόνες θυμίζουν παλιές… κακές εποχές. Οπότε το ερώτημα είναι εύλογο: Πού… στραβώνει άραγε η δουλειά;
Ο Αχνός της Ολύμπου
Επρόκειτο για ένα από τα πιο γνωστά μαγειρεία στις φοιτητικές γειτονιές η φήμη του οποίου είχε επεκταθεί σε όλη τη Θεσσαλονίκη. Από τη δεκαετία του 1970 και ένθεν γενιές και γενιές φοιτητών -και όχι μόνο- πέρασαν από τα τραπέζια και τις καρέκλες του πασίγνωστου εστιατορίου.
Όσοι έφταναν στη Θεσσαλονίκη για να σπουδάσουν μάθαιναν για τον «Αχνό» και αφού πήγαιναν την πρώτη φορά στη συνέχεια δεν τον άλλαζαν. Ακόμη και όταν τελείωναν τις σπουδές τους και έφευγαν από την Θεσσαλονίκη οι αναμνήσεις από την ταβέρνα των φοιτητικών και νεανικών τους χρόνων ήταν τόσο έντονες, ώστε όσες φορές επέστρεφαν με διάφορες αφορμές στην πόλη περνούσαν και από εκεί. Η σπεσιαλιτέ του καταστήματος ήταν το μπιφτέκι, η γεύση του οποίου παρέμενε ζωντανή για χρόνια σε όποιον το δοκίμαζε. Τώρα πια στην πρόσοψη του μαγαζιού με τα κατεβασμένα στόρια υπάρχει αναρτημένη εκ μέρους της διεύθυνσης μια ανακοίνωση ότι το κατάστημα έκλεισε και ένα συγκινητικό ευχαριστώ προς τους πελάτες για την υποστήριξή τους για πάνω από μισό αιώνα.
Ο ηλίανθος των μελισσών
Ηλίανθος και ελαιοκράμβη αποτελούν δύο από τις βασικές ενεργειακές καλλιέργειες στη χώρα μας. Φέτος οι παραγωγοί αντιμετωπίζουν ιδιαίτερα προβλήματα, καθώς δεν έχει ακόμη υπογραφεί η απόφαση για την ποσότητα κατανομής βιοντίζελ για το 2024. Η δήλωση του Γενικού Γραμματέα Ενέργειας και Ορυκτών Πρώτων Υλών του υπουργείου Ενέργειας, Αριστοτέλη Αϊβαλιώτη, ότι θα υπάρξει μείωσης της παραγωγής βιοντίζελ κατά 40%, προκάλεσε αναταραχή και αναπόφευκτα οδηγεί σε μείωση της καλλιέργειας.
Αυτό είναι το ένα πρόβλημα, μεγάλο και σοβαρό. Στον Έβρο, που έχει πληγεί από φωτιές, πλημμύρες, ξηρασία, η μείωση της καλλιέργειας φέρνει ένα ακόμη, εξίσου μεγάλο και εξίσου σοβαρό πρόβλημα: οι μέλισσες βρίσκουν στον ηλίανθο μια εξαιρετική πηγή τροφής, που πλέον θα την χάσουν. «Η απόφασή σας για μείωση των καλλιεργειών ηλίανθου και ελαιοκράμβης στη χώρα μας επηρεάζουν άμεσα τους μελισσοκόμους, τα μελισσοσμήνοι των οποίων αξιοποιούν τις καλλιέργειες αυτές για επιβίωση ή την παραγωγή μελιών. Ιδιαίτερα ο ηλίανθος είναι βασικό μελισσοκομικό φυτό για τους μελισσοκόμους του Έβρου, τους οποίους η πολιτεία προσπαθεί να ενισχύσει προκειμένου να μην εγκαταλείψουν τον ακριτικό νομό», αναφέρει σε επιστολή του προς το υπουργείο Ενέργειας, ο πρόεδρος του Σύνδεσμου Τυποποιητών Συσκευαστών - Εξαγωγέων Μελιού (ΣΕΤΣΕΜ), Αλέξανδρος Πίττας.
Για τους μελισσοκόμους του Έβρου ο ηλίανθος αποτελεί τη βασική καλλιέργεια, οπότε κάθε στρέμμα που χάνεται οδηγεί τους ίδιους στο να ψάχνουν νέες θέσεις για τα μελίσσια τους και τις μέλισσες σε ακόμη μεγαλύτερα ταξίδια για να βρουν τη... χρυσή τροφή τους.
Ο Μορικόνε της… Λάρισας
Ποιος δεν θυμάται τον Κλιντ Ίστγουντ στο «Για μια χούφτα δολάρια» και τα άλλα γουέστερν-σπαγκέτι του Σέρτζιο Λεόνε; Δεν ήταν μόνο η φιγούρα του μοναχικού καβαλάρη, με το πάντσο, το πουράκι και το γρήγορο τράβηγμα του πιστολιού, που έμεινε ανεξίτηλη στις μνήμες των σινεφίλ. Ήταν και η μουσική ενός άλλου Ιταλού, του πολυβραβευμένου Ένιο Μορικόνε, που έκανε σχεδόν αξεπέραστες τις ταινίες του Λεόνε.
Το 2007, ο Μορικόνε παρέλαβε το τιμητικό Όσκαρ «για την μαγευτική και πολυπρόσωπη συνεισφορά του στην τέχνη της μουσικής για ταινίες». Είχε προταθεί για το αγαλματάκι άλλες πέντε φορές την περίοδο 1979-2001, αλλά το Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής του απονεμήθηκε μόνο το 2016 για τη μουσική της ταινίας «Μισητοί 8».
Ο Μορικόνε έφυγε από τη ζωή στα 92 του χρόνια, τον Ιούλιο του 2020, έχοντας πάντως ακούσει κάποια στιγμή για τη Λάρισα, έστω κι αν δυσκολευόταν να την εντοπίσει στον χάρτη. Κι αυτό επειδή η Λάρισα τον αγάπησε και τον τίμησε όσο καμία άλλη πόλη ή περιοχή στην Ελλάδα, αλλά και στις περισσότερες χώρες του κόσμου. Εκεί έχει την έδρα του ο πρώτος -πανελλαδικά- Πολιτιστικός Σύλλογος Φίλων Μουσικής Ένιο Μορικόνε Ελλάδας, με εκατοντάδες μέλη σε όλη τη χώρα!
Ιδρυτής και πρόεδρος του Δ.Σ. είναι ο «τρελός» με τη μουσική του Ιταλού συνθέτη -όπως τουλάχιστον ο ίδιος συστήνεται-, Κώστας Παπακώστας, ο οποίος ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο για να παρευρεθεί σε συναυλίες, ενώ διατηρεί στενές σχέσεις με την οικογένεια του αξέχαστου συνθέτη.
Μία ακόμη συναυλία στη μνήμη του Ένιο Μορικόνε διοργανώνει ο Σύλλογος την Τρίτη 12 Νοεμβρίου 2024 στις 8.30 το βράδυ στο Δημοτικό Ωδείο Λάρισας, με το Μουσικό Κουαρτέτο του Σταύρου Λάντσια, υπό την αιγίδα του Ιταλικού Μορφωτικού Ινστιτούτου Αθηνών. Ο καταξιωμένος πιανίστας και συνθέτης Σταύρος Λάντσιας ανοίγει ένα παράθυρο στο μουσικό σύμπαν του αγαπημένου συνθέτη και παρουσιάζει τις αξέχαστες μελωδίες του που έχουν «ντύσει» εμβληματικές ταινίες, όπως «Σινεμά ο Παράδεισος», «Κάποτε στη Δύση», «Ο καλός, ο κακός και ο άσχημος» και πολλές άλλες, μέσα από ευρηματικές ενορχηστρώσεις και εμπνευσμένες εκτελέσεις από χαρισματικούς σολίστες.
