Του Αναστάσιου Βαβούσκου*
Από τη στιγμή, που αποφάσισα να αποδεχθώ την τιμητική πρόταση του Δημάρχου μας, να κατέβω υποψήφιος με τον συνδυασμό του «Ναι στη Θεσσαλονίκη», άκουγα όλο και πιο συχνά ιδιαιτέρως δυσμενή σχόλια για το πρόσωπο του δημάρχου μας, καθώς και για τη δήθεν αβελτηρία του – για μερικούς αδιαφορία του – να ασχοληθεί με τα προβλήματα του δήμου μας.
Δεν σκοπεύω να γίνω πληρεξούσιος απολογητής του δημάρχου. Και τούτο, διότι δεν τίθεται θέμα «απολογίας» του Δημάρχου, πολύ περισσότερο δεν τίθεται θέμα «απολογίας» δι’ αντιπροσώπου. Θα δώ την κατάσταση αντικειμενικά, με βάση τα στοιχεία. Γι’ αυτό θα θέσω υπόψιν σας κάποια αδιαμφισβήτητα δεδομένα, τα οποία οι περισσότεροι από εμάς δεν τα συνειδητοποιούμε, τα χρειαζόμαστε όμως για να δούμε τις πραγματικές διαστάσεις του ζητήματος.
Πρώτο δεδομένο, το εκλογικό σύστημα των εκλογών του 2019. Υπό την ισχύ του συστήματος αυτού «κατέβηκαν» στις εκλογές αυτές 19 υποψήφιοι δήμαρχοι Θεσσαλονίκης. Όλοι, λίγο έως πολύ, γνωρίζαμε, ότι από τους 19 υποψηφίους δημάρχους, βάσιμες αξιώσεις για τον δημαρχιακό θώκο είχαν τρεις – τέσσερις. Οι υπόλοιποι είχαν απλώς βάσιμη ελπίδα να «πιάσουν» οι συνδυασμοί τους το εκλογικό μέτρο και να εκλεγούν οι ίδιοι μόνοι – μεμονωμένοι δημοτικοί σύμβουλοι. Το οποίο βεβαίως και έγινε. Κρίση εκ του αποτελέσματος, θα μου πείτε. Το δέχομαι.
Η κρίση όμως αυτή αποδίδει και την πραγματικότητα.
Οι εκλογές αυτές ανέδειξαν στον α’ γύρο νικητή στους δημοτικούς συμβούλους τον Νίκο Ταχιάο, επικεφαλής του συνδυασμού «Θεσσαλονίκη Υπεύθυνα» και στον β’ γύρο νικητή – και δήμαρχο - τον Κωνσταντίνο Ζέρβα με ποσοστό 66,79%. Έτσι, αποκτήσαμε πλειοψηφίσαντα δήμαρχο μειοψηφίας, ο οποίος ενώνοντας δημοτικούς συμβούλους από άλλους συνδυασμούς και αρχηγούς συνδυασμών πέτυχε να φτιάξει δημοτική διοίκηση, δημιουργώντας μία μειοψηφία πλειοψηφούσα εν τη ενώσει. Εν ολίγοις, έπεισε τους μέχρι την προηγούμενη μέρα αντιπάλους του και αντίθετους με ό,τι υποστήριζε, να συμφωνήσουν με τις αποφάσεις του και τις επιλογές του και - το κυριότερο - να τις υλοποιήσουν. Δεν το λες και εύκολο κάτι τέτοιο!
Στην πράξη, αυτό σημαίνει, ότι κλήθηκε να διοικήσει τον δήμο Θεσσαλονίκης έχοντας πραγματική δύναμη επτά δημοτικών συμβούλων επί συνόλου 49. Και τα κατάφερε, με αποτέλεσμα ο Δήμος Θεσσαλονίκης να μην γνωρίσει, τι πάει να πει ακυβερνησία. Ο δήμος μας λειτούργησε. Μπορεί εκ του γεγονότος αυτού, εμείς ως δημότες να μην είδαμε τα αποτελέσματα, που θα θέλαμε να δούμε. Αλλά είμαι βέβαιος, ότι ούτε και ο Δήμαρχός μας είδε τα αποτελέσματα, που θα ήθελε να δεί. Η διαπίστωση σαφώς εύλογη με βάση τα όσα ήδη προανέφερα.
Δεύτερο δεδομένο η γνωστή σε όλους μας πανδημία του κορωνοϊού. Ο δήμος Θεσσαλονίκης ως ένα τμήμα του Κράτους, έζησε ακριβώς, ό,τι έζησαν και οι υπόλοιποι δήμοι αλλά και το Κράτος στο σύνολό του γενικότερα. Όταν η ίδια η Κεντρική Διοίκηση, η Κυβέρνηση, είχε εκ των πραγμάτων επί μία περίπου διετία ως μόνο έργο την αντιμετώπιση του κορωνοϊού, ενώ ταυτοχρόνως οι υπόλοιποι τομείς κυβερνητικού έργου πέρασαν στο παρασκήνιο, πώς θα μπορούσε από αυτήν την κατάσταση να εξαιρεθεί ο δήμος Θεσσαλονίκης και να παράξει έργο; Αφού τα πάντα λειτουργούσαν για την αντιμετώπιση της πανδημίας, η οποία ήταν και στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος παγκοσμίως, όχι μόνο στην Ελλάδα. Εάν στα παραπάνω, προσθέσουμε και την αδυναμία του Δήμου μας να λειτουργήσει σε πλήρη σύνθεση, έχοντας διαρκώς κάποιο κομμάτι του προσωπικού του σε καραντίνα, αλλά και την αδρανοποίηση από την πανδημία των ιδιωτών επαγγελματιών, οι οποίοι όμως εκτελούν τα έργα του δήμου, είμαι σίγουρος, ότι όλοι θα συνειδητοποιήσουμε, ότι η τετραετία αυτή ήταν ένας άθλος. Ένας άθλος για όλο το Δημοτικό Συμβούλιο, ιδιαιτέρως όμως για τον Δήμαρχο Θεσσαλονίκης, που είχε και την ευθύνη της διοικήσεως.
Όλα αυτά δεν τα ανέφερα υπό μορφήν «ελαφρυντικών», ώστε στις 8 Οκτωβρίου να επιβάλλουμε στον Δήμαρχό μας «μειωμένη ποινή» αναγνωρίζοντας σ’ αυτόν τον «πρότερο έντιμο βίο». Τα ανέφερα, ώστε όλοι να κατανοήσουμε και να συνειδητοποιήσουμε, ότι ο Δήμαρχός μας κάτω από αντίξοες συνθήκες, που μετά την μεταπολίτευση δεν νομίζω να αντιμετώπισε άλλος Δήμαρχος, ολοκληρώνει την θητεία του, ενώ ταυτόχρονα παρήγαγε και παράγει έργο. Και ως έργο δεν εννοώ μόνο τα τεχνικής φύσεως έργα (ηλεκτροφωτισμός, ασφαλτοστρώσεις κ.λ.π), αλλά κυρίως το ότι διατήρησε και διατηρεί την συνοχή της δημοτικής διοικήσεως, περνώντας τον δήμο μας μέσα από τις Συμπληγάδες αυτής της τετραετίας.
Άλλωστε, ας μην ξεχνούμε, ότι δεν υπάρχει δήμαρχος, ο οποίος να εκλέγεται, έχοντας ως στόχο να μην κάνει τίποτα. Όλοι, όσοι αναμειγνύονται με τα κοινά, έχουν την πρόθεση να προσφέρουν. Και γνωρίζοντας, ότι το να φτιάξει ένας Δήμαρχος ένα έργο, τις περισσότερες φορές απαιτείται η σύμπραξη του Κράτους, η κρίση μας πρέπει να πηγαίνει προς μία και μόνη κατεύθυνση: έκανε ο δήμαρχος αυτό που έπρεπε από την πλευρά του ή όχι; Διότι συνήθως, στην ανάμειξη του Κράτους «χαλάει η μαγιονέζα». Έχω την αίσθηση, ότι κάτω από τις συνθήκες, που προανέφερα, ο Δήμαρχος έκανε όχι μόνο αυτό που έπρεπε, αλλά και αυτό που μπορούσε. Και σε αυτή την βάση πρέπει να κριθεί από όλους μας.
Υπό αυτό το πρίσμα, λοιπόν, η φράση «ο Ζέρβας δεν έκανε τίποτε» είναι κενή περιεχομένου και αδικεί έναν άνθρωπο, που έδωσε την μάχη του απέναντι σε πρωτόγνωρες για δήμαρχο αντιξοότητες.
Αλλά και τα προβλήματα, από την άλλη πλευρά, δεν έχουν αριθμητική στατικότητα. Άλλα λύνονται, άλλα ξεπροβάλλουν. Ποτέ δεν μπορείς να πεις, ότι έλυσες τα προβλήματα και πλέον το μόνο που χρειάζεται, είναι να παρακολουθείς, παρεμβαίνοντας διορθωτικά όπου χρειάζεται. Γι’ αυτό ένας Δήμαρχος πάντα θα έχει προβλήματα, για να λύσει. Και πράγματι, να μην γελιόμαστε, προβλήματα υπάρχουν. Προβλήματα τα οποία επικεντρώνονται στην καθημερινότητά μας. Κυκλοφοριακό, συγκοινωνιακό, πράσινο και καθαριότητα είναι αυτά που κυρίως μας απασχολούν. Και επιζητούν τη λύση τους, η οποία όμως δεν μπορεί να είναι στιγμιαία και άμεση, αλλά να στηρίζεται σε μακροχρόνιο σχεδιασμό. Και ο Κωνσταντίνος Ζέρβας μπορεί να βάλει γερά θεμέλια στην απαρχή της διευθέτησης τους, με προοπτική την σε βάθος χρόνου ορθολογιστική και οριστική επίλυση τους, προς όφελος όλων μας.
* Ο Αναστάσιος Βαβούσκος είναι Δικηγόρος, Άρχων Ασηκρήτης του Οικουμενικού Πατριαρχείου και Υποψήφιος Δημοτικός Σύμβουλος με τον συνδυασμό του Κ. Ζέρβα «ΝΑΙ στη Θεσσαλονίκη»
