Το Διοικητικό Εφετείο Θεσσαλονίκης δικαίωσε οικογένεια 41χρονης δασκάλας εικαστικών που τον Δεκέμβριο του 2012 βρήκε τραγικό θάνατο σε δημοτικό σχολείο της Θεσσαλονίκης. Η απόφαση, το περιεχόμενο της οποίας γνωρίζει η Voria.gr και με την οποία αποζημιώνεται η οικογένεια,παρά τα ειωθότα έρχεται σε κόντρα με αθωωτική ποινική απόφαση.
Συγκεκριμένα το Διοικητικό Εφετείο έκανε δεκτή την αγωγή παρά την απόφαση του Διοικητικού Πρωτοδικείου με την οποία είχε απορριφτεί, αλλά κυρίως παρά την απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων με την οποία αθωώθηκαν ο διευθυντής του σχολείου και ο αρμόδιος του δήμου Θεσσαλονίκης για τις συντηρήσεις των σχολικών κτηρίων. Το δευτεροβάθμιο διοικητικό δικαστήριο έκρινε ότι είχαν ευθύνη για τον θάνατο της δασκάλας επειδή ο διευθυντής δεν έλαβε απαγορευτικά μέτρα για την πρόσβαση στον χώρο απ’ όπου έπεσε και ο υπεύθυνος του δήμου ότι δεν τοποθέτησε στηθαίο για να αποτρέψει την πρόσβαση στην ψευδοροφή.
Η άτυχη εκπαιδευτικός έχασε τη ζωή της στις 5 Δεκεμβρίου 2012 όταν πήγε στην αποθήκη προκειμένου να βάψει με σπρέι στολίδια για το χριστουγεννιάτικο δέντρο. Πήγε σε εκείνον τον χώρο ακριβώς για να μην προκαλέσει αναπνευστικό πρόβλημα στους μαθητές από την οσμή. Φαίνεται πως πάτησε στην ψευδοροφή είτε από άγνοια είτε επειδή γλίστρησε και εκείνη κατέρρευσε με συνέπεια να βρεθεί στο κενό από ύψος 10 μέτρων. Βρήκε τραγικό θάνατο στο σχολείο όπου φοιτούσαν και οι δύο κόρες της 7 και 9 χρόνων, τότε.
Η υπόθεση απόδοσης ευθυνών από την πλευρά της Δικαιοσύνης προχώρησε με την αρχική καταδίκη του διευθυντή του σχολείου και της αρμόδιας προϊσταμένης του δήμου Θεσσαλονίκης για ανθρωποκτονία από αμέλεια, οι οποίοι κρίθηκαν στη συνέχεια αθώοι από το Εφετείο. Μετά την αθωωτική απόφαση και το Διοικητικό Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης απέρριψε την αγωγή αποζημίωσης κρίνοντας, όπως και το ποινικό δικαστήριο, ότι «ο θάνατος οφείλεται αποκλειστικά σε δική της αμέλεια» και ειδικά ότι ο διευθυντής δεν γνώριζε για την επίσκεψή της στην αποθήκη της οποίας η πόρτα ήταν κλειστή επειδή δεν είχε πόμολο και η υπάλληλος του δήμου ότι δεν όφειλε να πάρει επιπλέον μέτρα εφόσον ο χώρος δεν ήταν επισκέψιμος. Οι δύο απαλλακτικές αποφάσεις ελήφθησαν παρ’ ότι τόσο οι επιθεωρητές εργασίας όσο και η Ένορκη Διοικητική Εξέταση βρήκαν ευθύνες. «Κατά τη γνώμη μας το εν λόγω ατύχημα θα είχε πιθανόν αποφευχθεί εάν στο εν λόγω δώμα και στην ψευδοροφή είχε απαγορευτεί ρητά η πρόσβαση στους μη έχοντες εργασία», αναφέρεται στην έκθεση της επιθεώρησης εργασίας που περιλαμβάνεται στη δικαστική απόφαση του Διοικητικού Εφετείου. Και στο πόρισμα της διοικητικής εξέτασης γίνεται λόγος για «αμέλεια ή ατελής εκπλήρωση του υπηρεσιακού καθήκοντος από δύο διευθυντές σχολείων».
Σπάνια αντίθεση
«Το δικαστήριο κρίνει ότι ο διευθυντής του δημοτικού σχολείου, ο οποίος γνώριζε ότι ο χώρος του δώματος είναι επικίνδυνος καθώς εκεί βρισκόταν ψευδοροφή ελαφριάς κατασκευής και χαμηλής αντοχής, δεν έλαβε τα απαιτούμενα μέτρα προκειμένου να εμποδίσει την πρόσβαση οιουδήποτε (εργαζόμενου ή μαθητή) στον χώρο».
Με αυτές τις φράσεις το Διοικητικό Εφετείο ανέτρεψε στην ουσία τις δύο αποφάσεις επιρρίπτοντας ευθύνες στον διευθυντή του σχολείου για τον θάνατο της δασκάλας εικαστικών, όπως όμως και στον εκπρόσωπο του αρμόδιου τμήματος του δήμου Θεσσαλονίκης. «Υπήρχε σύμφωνα με τον κτιριοδομικό κανονισμό υποχρέωση του δήμου Θεσσαλονίκης για την τοποθέτηση στηθαίων κατάλληλων στο δώμα, γύρω από τη χαμηλής αντοχής ψευδοροφή, τα αντιθέτως υποστηριζόμενα με αυτό είναι αβάσιμα», σημειώνεται ως προς αυτόν.
«Η απόφαση είναι σημαντική επειδή δικαιώνεται ηθικά η οικογένεια και όλοι αυτοί οι άνθρωποι που ξέρουν πάρα πολύ καλά ότι έγινε ένα τραγικό ατύχημα σε ένα σχολείο με αυθαιρεσίες, χτισμένο κόντρα στην οικοδομική άδεια, στο οποίο δεν έγινε κανονική παραλαβή, επειδή δεν κατασκευάστηκε σωστά. Ένα σχολείο με αυθαιρεσίες και επικινδυνότητες παραδόθηκε σε λειτουργία», τόνισε μιλώντας στη Voria.gr η δικηγόρος Κυριακή Βελλίκη, η οποία είχε την υποστήριξη των συγγενών της δασκάλας στα δικαστήρια.
«Από τότε που κατασκευάστηκε μέχρι το 2012 που μία δασκάλα πάτησε στο εύθραυστο και απροστάτευτο πάτωμα και έπεσε από τον δεύτερο όροφο στο υπόγειο και σκοτώθηκε, κανένας από τους αρμόδιους ούτε ο δήμος ούτε η διεύθυνση του σχολείου δεν φρόντισαν να αποκαταστήσουν αυτό το πρόβλημα. Δηλαδή παρέμεινε ένας επικίνδυνος χώρος μέσα στο σχολείο. Ένας χώρος όπου έμπαινες βάζοντας ένα πόμολο σε μία ξεκλείδωτη πόρτα και επί 20 χρόνια αυτή η επικινδυνότητα δεν αντιμετωπίστηκε», συμπλήρωσε επισημαίνοντας το γεγονός ότι η συγκεκριμένη αποθήκη λειτουργούσε χωρίς μέτρα προστασίας παρά μόνον μία πόρτα που ήταν μεν κλειστή όμως άνοιγε με τη χρήση ενός μετακινούμενου πόμολου που υπήρχε και στο γραφείο των εκπαιδευτικών.
Ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα κρίνεται όμως η συγκεκριμένη απόφαση του Διοικητικού Εφετείου επειδή δεν ακολουθεί την άγουσα, δηλαδή ότι μετά μία αθωωτική απόφαση του ποινικού δικαστηρίου το διοικητικό δικαστήριο ακολουθεί. «Η ρύθμιση περί δέσμευσης των διοικητικών δικαστηρίων από τις «αμετάκλητες αθωωτικές αποφάσεις, καθώς και από τα αμετάκλητα αποφαινόμενα να μην γίνει κατηγορία βουλεύματα» δεν εφαρμόζεται στις δίκες που ανοίγονται με άσκηση αγωγής αποζημίωσης, υπό την έννοια ότι η εφαρμογή του τεκμηρίου της αθωότητας δεν συνεπάγεται αποδεικτική δέσμευση του διοικητικού δικαστηρίου», εξηγεί στο σκεπτικό του το Διοικητικό Εφετείο.
Σημειώνεται μάλιστα στην απόφαση ότι το δικαστήριο οφείλει να συνεκτιμήσει την αθωωτική ποινική απόφαση και εφόσον καταλήγει σε άλλη κρίση υποχρεούται να την αιτιολογήσει. Μάλιστα υπογραμμίζει ότι το Διοικητικό Δικαστήριο μπορεί να λάβει υπόψη του στοιχεία στα οποία δεν στηρίχθηκε το ποινικό δικαστήριο. «Οι αρμοδιότητες και οι ευθύνες των οργάνων της διοίκησης είναι κατ’ εξοχήν αρμοδιότητας του Διοικητικού Δικαστηρίου που γνωρίζει να τις αξιολογεί πιο ορθά από ένα ποινικό δικαστήριο που δεν έχει απόλυτη γνώση και το κρίνει με βάση το τεκμήριο της αθωότητας. Είναι καθ’ ύλην αρμόδια γι’ αυτό τα Διοικητικά Δικαστήρια», ερμήνευσε από την πλευρά της η κυρία Βελλίκη.