Skip to main content

Blame game Τσίπρα - Λαφαζάνη για τον μουτζούρη των πρόωρων εκλογών

Όσο κι αν ακούγεται παράδοξο, η κυβέρνηση θα επιθυμούσε σφόδρα την καταψήφισή της από τους διαφωνούντες του ΣΥΡΙΖΑ. Τα σενάρια για τις πρόωρες κάλπες.

Σε οιονεί προεκλογική περίοδο βρίσκεται η χώρα, εν μέσω θέρους και με την ελληνική οικονομία βαριά πληγωμένη από τα capital controls, μετά τις μεγάλες απώλειες της κυβέρνησης στην ψηφοφορία για το τρίτο μνημόνιο.

Σύμφωνα με χθεσινές διαρροές από το Μαξίμου, οι κινήσεις του πρωθυπουργού για να ξεκαθαριστεί το θολό πολιτικό τοπίο θα ξεδιπλωθούν μετά τις 20 Αυγούστου και σε συνέχεια της εκταμίευσης της πρώτης δόσης του νέου προγράμματος.

Η απώλεια του μίνιμουμ πολιτικού ορίου των 120 κυβερνητικών βουλευτών φαίνεται να βάζει δυνατά στο τραπέζι το σενάριο της ψήφου εμπιστοσύνης, εν όψει της οποίας εξελίσσεται ήδη ένα παιχνίδι τακτικής ανάμεσα στο Μαξίμου και την Αριστερή Πλατφόρμα του Παναγιώτη Λαφαζάνη σχετικά το ποιος θα χρεωθεί την ευθύνη της διάσπασης του ΣΥΡΙΖΑ, της πτώσης της κυβέρνησης και της διενέργεια πρόωρων εκλογών (το γνωστό blame game).

Όσο κι αν ακούγεται παράδοξο, η κυβέρνηση θα επιθυμούσε σφόδρα την... καταψήφισή της από τους διαφωνούντες του ΣΥΡΙΖΑ προκειμένου να χρεωθεί η Αριστερή Πλατφόρμα την πτώση της «πρώτης αριστερής κυβέρνησης», Με αυτόν τον τρόπο, εκτιμάται ότι η Αριστερή Πλατφόρμα θα βρεθεί απολογούμενη στην προεκλογική περίοδο, ενώ ο πρωθυπουργός θα έχει ένα ισχυρό πολιτικό επιχείρημα για τη διενέργεια των εκλογών απέναντι στους πολιτικούς της αντιπάλους, αλλά και στους φορείς της αγοράς, που υποστηρίζουν ότι οι πρόωρες κάλπες θα δώσουν τη χαριστική βολή στην παραπαίουσα πραγματική οικονομία.

«Τεχνητή εμπιστοσύνη»

Πιθανολογείται ότι η απάντηση της Αριστερής Πλατφόρμας σε αυτόν τον πόλεμο νεύρων μπορεί να είναι η αποχή από τη ψηφοφορία της ψήφου εμπιστοσύνης, σε συνδυασμό με τη συντονισμένη στήριξη της κυβέρνησης από 3-4 διαφωνούντες , προκειμένου να διασφαλιστεί ο ελάχιστος αριθμός των 120 βουλευτών που απαιτείται για να αποφευχθεί η πτώση της. Αυτό, βέβαια, θα πρέπει να συνδυαστεί με μία αντίστοιχη στάση(ψήφος ανοχής διά της αποχής) ενός κόμματος της αντιπολίτευσης που κάλλιστα μπορεί να είναι το Ποτάμι.

Σημειώνεται ότι σύμφωνα με το Σύνταγμα, η πρόταση εμπιστοσύνης γίνεται δεκτή με την απόλυτη πλειοψηφία των παρόντων βουλευτών, αρκεί αυτοί να είναι τουλάχιστον 120.

Σε αυτήν την περίπτωση, της «τεχνητής» ψήφου εμπιστοσύνης, κανείς δεν μπορεί τούτη την ώρα να προδικάσει τη στάση του πρωθυπουργού, ο οποίος θα βρεθεί ενώπιον ενός  δύσκολου πολιτικού διλήμματος: Εάν πάει σε εκλογές εξπρές, δεν θα μπορέσει εύκολα να ρίξει τον μουτζούρη των εκλογών στην Αριστερή Πλατφόρμα, ενώ, αν παραμείνει την εξουσία, η χώρα θα συνεχίσει να βιώνει τη φαιδρότητα της συμπολιτευόμενης αντιπολίτευσης και της αντιπολιτευόμενης συμπολίτευσης.

Στη δυσεπίλυτη πολιτική εξίσωση θα πρέπει να προστεθεί και το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, που έχει προαναγγελθεί από τον Αλέξη Τσίπρα για τον Σεπτέμβριο αλλά υπό τις παρούσες συνθήκες είναι δύσκολο να εκτιμήσει κανείς πότε και με ποιους όρους θα διεξαχθεί. Βέβαια, με όλα όσα έχουν δει τα μάτια μας το τελευταίο διάστημα, ποιος μπορεί να αποκλείσει μετά βεβαιότητας τη συνέχιση του κύκλου της πολιτικής παραδοξότητας, με την ομόθυμη στήριξη της κυβέρνησης στην ψήφο εμπιστοσύνης από τους διαφωνούντες του ΣΥΡΙΖΑ;

Κάπως έτσι οι εκλογές -γρηγορότερα ή αργότερα- είναι αναπόφευκτες (ακόμα και χωρίς ψήφο εμπιστοσύνης...), είτε τον Σεπτέμβριο, στις 13, στις 20 ή στις 27 του μηνός, είτε τον Νοέμβριο μετά το τέλος της πρώτης αξιολόγησης, αν επικρατήσουν οι απόψεις μερίδας συνεργατών του πρωθυπουργού οι οποίοι του συστήνουν να προσφύγει στη λαϊκή ετυμηγορία αφού προηγουμένως έχει πετύχει τη διευθέτηση του χρέους, την οποία θα μπορέσει να αξιοποιήσει ως ισχυρό προεκλογικό όπλο.

Σε αυτό το τελευταίο ενδεχόμενο, που κατά τις δηλώσεις  κορυφαίων κυβερνητικών στελεχών δεν είναι το προτιμητέο, θα σχηματιστεί κυβέρνηση με συγκεκριμένο χρονικό ορίζοντα και τον Αλέξη Τσίπρα πρωθυπουργό, που θα κληθεί να περάσει τους εφαρμοστικούς νόμους του μνημονίου και να υποστεί τη βάσανο της αξιολόγησης, με στόχους την πολυπόθητη ρύθμιση του χρέους και αμέσως μετά τις εθνικές κάλπες.

Το ισχυρό αντεπιχείρημα, βέβαια, εδώ, που κάνει τις εκλογές-εξπρές πιο πιθανές, είναι ότι μέχρι τον Νοέμβριο θα έχει αρχίσει να φθείρεται το ισχυρό μέχρι σήμερα προφίλ του πρωθυπουργού, καθώς οι πολίτες θα έχουν ήδη νιώσει στην τσέπη τους, με την επικείμενη φοροκαταιγίδα, τη συνέχιση των μνημονιακών πολιτικών...