Και τώρα τι; Αυτό είναι το ερώτημα που βρίσκεται στα χείλη όλων, ακόμα και κυβερνητικών παραγόντων. Κι αυτό γιατί δεν είναι λίγοι κι εκείνοι μέσα στο υπουργικό συμβούλιο της κυβέρνησης που αντιλαμβάνονται ότι ορισμένες από τις κρισιμότερες αποφάσεις των ημερών, όπως, για παράδειγμα, αυτή που αφορούσε στο δημοψήφισμα, ενδεχομένως να λήφθηκε χωρίς καν προηγούμενο, ενδελεχή, σχεδιασμό. Κι έτσι εξηγείται το γεγονός ότι κάθε μέρα που περνά προστίθεται κι ένα κομμάτι στο παζλ, στη λογική του "βλέποντας και κάνοντας".
Το γεγονός, για παράδειγμα, ότι από το πρωί συνωστίζονταν έξω από τις κλειστές τράπεζες συνταξιούχοι, για να εισπράξουν τις συντάξεις τους, συνιστά από μόνο του μια απόδειξη της άνευ σχεδιασμού απόφασης για το δημοψήφισμα. Διαφορετικά, για λόγους πολιτικής, δεν θα επιλεγονταν οι μέρες πληρωμής των συντάξεων για την διεξαγωγή του. Κι αυτό γιατί ήταν σχεδόν σίγουρο ότι η ανακοίνωση του θα συνεπάγονταν κλείσιμο των τραπεζών.
Κι άρα την πρόκληση μεγάλων προβλημάτων στην καθημερινότητα χιλιάδων συμπολιτών μας, που ανήκουν στις πιο ευαίσθητες κατηγορίες. Μόλις τώρα αναλαμβάνονται κάποιες πρωτοβουλίες για την εξυπηρέτηση αυτών των ομάδων (πχ δωρεάν συγκοινωνίες, από αύριο), το ζητούμενο όμως είναι αν αρκούν για να κάνουν τη ζωή όλων ευκολότερη, υπ' αυτές τις συνθήκες. Με ενδιαφέρον αναμένονται τώρα οι επόμενες μέρες που θα κάνουν την καθημερινότητα κάποιων δυσκολότερη. Από την κυβέρνηση ωστόσο, διαφωνούν, θεωρώντας ότι τα περί δυσκολιών είναι απλώς υπερβολές κι αυτό θα αποδειχθεί την Κυριακή στο δημοψήφισμα.