Η Χρύσα Αράπογλου ήταν η νέα προσθήκη στα αυτοδιοικητικά της Καλαμαριάς που μεθοδικά και με σχέδιο κατάφερε να επικρατήσει του αντιπάλου της Γιάννη Δαρδαμανέλη.
Αποδείχθηκε στην πράξη ότι η υποψηφιότητά της δεν ήταν μια επιστροφή στο παρελθόν, ούτε μια επιστροφή του παρελθόντος, όπως επιδίωξαν οι αντίπαλοί της να την παρουσιάσουν. Αλλά μια νέα πρόταση, με πολύ συγκεκριμένα κοινωνικά, πολιτικά και τοπικά χαρακτηριστικά, με έντονη διαφοροποίηση σε σχέση με την πρόταση και τα πεπραγμένα του απερχόμενου δημάρχου, Γιάννη Δαρδαμανέλη.
Εφόσον πήγε τον κ. Δαρδαμανέλη στον δεύτερο γύρο, η κ. Αράπογλου είχε την ασφάλεια του ώριμου φρούτου. Πώς όμως το έφτασε εκεί;
Δεν έκανε σημαία το ΠΑΣΟΚ
Η Χρύσα Αράπογλου δεν αμφισβητείται ότι είναι ΠΑΣΟΚ. Δεν χρειάστηκε όμως και να το κάνει σημαία της. Ειδικά από τη στιγμή, που το κόμμα αδυνατούσε να επιλέξει ανάμεσα στις τρεις υποψηφιότητες από τον χώρο του στον ίδιο δήμο (Αράπογλου, Αμπατζίδης, Βάρδας). Ποιος τελικά βγήκε κερδισμένος; Η νέα δήμαρχος Καλαμαριάς. Η κ. Αράπογλου μέτρησε τα συν και τα μείον μιας κομματικής στήριξης. Ο ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ και φέτος στην Καλαμαριά έκανε το θαύμα του και δεν πήρε θέση, οπότε ο ήπιος και κεντρώος λόγος της κ. Αράπογλου, μαζί με τις κεντροαριστερές θέσεις στα τοπικά μείζονα ζητήματα, ήταν ελκυστικός για τα αριστερά στελέχη της περιοχής, που έβλεπαν στο πρόσωπό της τον βασικό αντίπαλο του κ. Δαρδαμανέλη. Ρόλο που δεν μπορούσαν να αποδώσουν στον Άρη Τεμεκενίδη. Έτσι, η κ. Αράπογλου άφησε να σφάζονται για την πράσινη καταγωγή τους τον κ. Βάρδα και τον κ. Αμπατζίδη και δεν χρειάστηκε καν στον δεύτερο γύρο να αποζητήσει τη δεδομένη πια στήριξη των ψηφοφόρων τους. Το ίδιο ισχύει και για τους ψηφοφόρους του κ. Τεμεκενίδη, οι οποίοι στάθηκαν από ό,τι φάνηκε ενεργά στο πλευρό της κ. Αράπογλου στον δεύτερο γύρο. Όταν το ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής και ο ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ απέκτησαν ως κόμματα φωνή και στην Καλαμαριά ήταν περιττό πια για την κ. Αράπογλου. Είχε ήδη βάλει πλώρη για τη δημαρχία και είχε κερδίσει τις ψήφους στην κοινωνία.
Μόνη της, με το επιτελείο της, με το πρόγραμμά της, με ένα συγκεκριμένο αφήγημα, που έχει διακριτές διαφορές με εκείνο του βασικού αντιπάλου της και με τόσο όσο αιχμηρό λόγο απέναντι στα πεπραγμένα Δαρδαμανέλη, η κ. Αράπογλου κέρδισε τις εντυπώσεις και τελικά και την ουσία.
Ρεύμα αλλαγής
Δεν ήταν υγιεινός περίπατος οι εκλογές για την Χρύσα Αράπογλου. Έχτισε ό,τι έχτισε με πολλή επιμονή και πίστη στο πλάνο της, δίχως να παρεκκλίνει στιγμή από αυτό. Όπου έβρισκε ευκαιρία αντιπολιτευόταν τον κ. Δαρδαμανέλη. Και επίσης, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η Καλαμαριά είναι ένας δήμος παραδοσιακά κεντροαριστερός και μέχρι πριν την επικράτηση Δαρδαμανέλη του 2019, παραδοσιακά ΠΑΣΟΚ. Οπότε η βάση υπήρχε και η κ. Αράπογλου ήξερε πώς να την αξιοποιήσει χωρίς να το... λυσσάξει, με αποτέλεσμα να κερδίσει τη συμπάθεια (και την εμπιστοσύνη) ενός ευρύτερου ακροατηρίου, πέραν του στελεχιακού κεντροαριστερού. Δημιούργησε το ρεύμα της αλλαγής, της νέας δημάρχου, που έρχεται για να κάνει όσα δεν έκανε ο προκάτοχός της, που έρχεται για να αλλάξει όσα σχεδιάστηκαν, αλλά δεν είχαν την αναγκαία κοινωνική συμφωνία. Έδωσε ελπίδα και προοπτική για κάτι καλύτερο (για την πλειοψηφία της τοπικής κοινωνίας) στη διοίκηση του δήμου από την τετραετία Δαρδαμανέλη και έπεισε.
Είχε έργο αλλά...
Ο απερχόμενος δήμαρχος από την πλευρά του είχε το αδιαμφισβήτητο κεντροδεξιό προφίλ του και τη στήριξη της Νέας Δημοκρατίας, γνωρίζοντας πάντως ότι κινείται σε τεντωμένο σχοινί σε έναν δήμο με πλειοψηφική στην κοινωνία την κεντροαριστερά.
Πριν από τέσσερα χρόνια ως το φρέσκο πρόσωπο των εκλογών κατόρθωσε να κάνει μια ανατροπή, η οποία ακόμα συζητείται, αποκαθηλώνοντας την πράσινη παράδοση του δήμου. Απέναντι σε μια κουρασμένη παράταξη και ένα επίσης κουρασμένο αυτοδιοικητικό προσωπικό με πολύ παρελθόν στη διοίκηση του συγκεκριμένου δήμου, ο κ. Δαρδαμανέλης ως νέος φάνταζε η τέλεια διέξοδος για την αλλαγή στην κοινωνία.
Σε αυτά τα τέσσερα χρόνια όμως ως δήμαρχος ο Γιάννης Δαρδαμανέλης είχε μια πορεία με πολλά σκαμπανεβάσματα. Δεν ενδιαφέρθηκε να θωρακίσει περισσότερο τα θεμέλια της αυτοδιοικητικής του κυριαρχίας, με αποτέλεσμα να λειτουργήσει σε βάρος του η φθορά της εξουσίας, της καθημερινότητας.
Όλα αυτά όμως θα μπορούσαν να αντισταθμιστούν στην κοινωνία με το έργο. Ο κ. Δαρδαμανέλης είναι αλήθεια ότι είχε έργο να δείξει. Η Καλαμαριά είναι καθαρή, ενώ η διοίκησή του ασχολήθηκε με χρονίζοντα προβλήματα του δήμου, όπως η οδός Πόντου, οι απαλλοτριώσεις και τα χρέη, η επέκταση του μετρό, η δημιουργία παιδικών χαρών και σχολείων, το πρώην στρατόπεδο Κόδρα. Επίσης, πήρε θέση σε πολύ σημαντικά ζητήματα όπως το Παλατάκι, η παραλιακή ζώνη και η ανάπλασή της, ενώ δρομολόγησε και τη μεγάλη ανάπλαση στις συνοικίες Βότση και Κηφισιά, ακόμη και σημαντικά αντιπλημμυρικά έργα.
Καλά όλα αυτά, αλλά έπρεπε να είχε να επιδείξει και απτό έργο που θα του πιστωνόταν απευθείας: Εργοτάξια, παρεμβάσεις που να φαίνονται στην πράξη, στο μάτι, στην κοινωνία. Κι εκεί τον έπνιξαν τα προβλήματα της καθημερινότητας. Τον έπνιξε η διαφορά των θέσεων της πλειοψηφίας της κοινωνίας με τις δικές του, όπως στο θέμα του παραλιακού μετώπου. Μπορεί "ορθολογικά" ο κ. Δαρδαμανέλης να είχε δίκιο ως προς την αξιοποίηση του παραλιακού μετώπου της Καλαμαριάς, όμως το αφήγημα της απέναντι πλευράς δεν πέρασε ως ουτοπικό, αλλά ως μια κοινωνική διεκδίκηση, η οποία πρέπει να δοθεί σαν μια μάχη μέχρις εσχάτων. Πράσινος, ελεύθερος, δημόσιος χώρος. Σε μια πυκνοδομημένη περιοχή, η οποία ταλαιπωρείται από τα δεινά κάθε μεγαλούπολης, το συγκεκριμένο αφήγημα – σημαία των αντιπάλων του κ. Δαρδαμανέλη βρήκε χώρο να κυριαρχήσει.
Ο κ. Δαρδαμανέλης δεν παρουσίασε όσο έπρεπε το έργο του στην τετραετία. Τους λόγους ας τους αναλογιστεί ο ίδιος και το επιτελείο του. Δεν είχε όμως και απαντήσεις που να πείθουν στην κριτική της κ. Αράπογλου και όλων των αντιπολιτευόμενων παρατάξεων. Αντιμετώπισε ό,τι αντιμετωπίζει κάθε εν ενεργεία δήμαρχος. Επέλεξε κι ο ίδιος να πολιτικοποιήσει μια μάχη σε έναν δήμο με πολιτική κυριαρχία των αντιπάλων και έτσι αντί να απαντήσει με επιχειρήματα στις αντίθετες θέσεις που εξέφραζαν αυτοί στα τοπικά θέματα, στάθηκε στην προσωπική αντιπαράθεση και σε παλαιοκομματικές μεθόδους για το ποιόν των αντιπάλων και κυρίως της κ. Αράπογλου, την οποία ο ίδιος έχρισε εξ αρχής βασική αντίπαλό του.
Έπεσε στην παγίδα
Αντί να υπερασπιστεί το έργο του, αυτό που έγινε κι αυτό που σχεδίαζε να γίνει την επόμενη πενταετία αναλώθηκε σε κοκορομαχίες, οι οποίες πάντα έχουν την ίδια κατάληξη: Να αποκαθηλώνουν. Οι αντίπαλοί του δεν είχαν τίποτα να χάσουν. Ο ίδιος τη διοίκηση. Και την έχασε. Επίσης, ο κ. Δαρδαμανέλης βρέθηκε να παλεύει μόνος του στις εκλογές. Τα στελέχη του δεν πέρασαν στην κοινωνία και δεν πάλεψαν, όπως το 2019, που βρίσκονταν παντού στην Καλαμαριά και μιλούσαν με τον κόσμο. Ο μόνος που μιλούσε με τον κόσμο στην Καλαμαριά ήταν ο ίδιος ο δήμαρχος. Η δε προσπάθεια του να αξιοποιήσει την πολυδιασπασμένη κεντροαριστερή βάση στην Καλαμαριά, με τις πολλές υποψηφιότητες, αποδείχθηκε μάταιη. Και να μην ψήφιζαν όλοι αυτοί την κ. Αράπογλου, σίγουρα δεν θα ψήφιζαν τον κ. Δαρδαμανέλη. Και κάπως έτσι δεν θα έχει ακόμα μια ευκαιρία για να κάνει όσα είχε δρομολογήσει και κάποια από τα οποία αν είχαν ολοκληρωθεί θα του είχαν δώσει πόντους... Με την απώλεια της εκλογής από την πρώτη Κυριακή είχε τη μοίρα όλων των εν ενεργεία δημάρχων που πήγαν σε δεύτερο γύρο.