Έχει ένα δίκιο ο υφυπουργός Υποδομών Νίκος Ταχιάος, ο οποίος απαντώντας επί της ουσίας σε κείμενο της Voria.gr του προηγούμενου Σαββάτου, υποστήριξε ότι ένα μέρος της καθυστέρησης των έργων του μετρό οφείλεται και στις δικαστικές και άλλες αντιδράσεις οργανωμένων μειοψηφιών στη Θεσσαλονίκη, που έδρασαν είτε με τον μανδύα του ενεργού πολίτη είτε με τον μανδύα του… πολιτισμένου πολίτη, έναντι αφενός των αδρανών και αφετέρου των απολίτιστων πολιτών. Όπως ένα δίκιο είχε και ο Θεόδωρος Πάγκαλος, όταν στην κορύφωση της οικονομικής κρίσης είπε πως «όλοι μαζί τα φάγαμε». Μόνο που άλλο είναι οι υποτίθεται υπεύθυνες κυβερνήσεις και άλλο οι ακτιβιστές και οι δικαιωματιστές. Οπότε ο Θεσσαλονικιός υφυπουργός ας αφήσει κατά μέρος τους συμψηφισμούς του τύπου «να ζητήσει ο πολιτικός κόσμος συγγνώμη, αλλά να ζητήσει και η Θεσσαλονίκη συγνώμη για τις καθυστερήσεις στο μετρό» και ας αναλάβει τις ευθύνες του, που δεν είναι προσωπικές, αλλά εκ μέρους του πολιτικού κόσμου. Όπως μας μάθαιναν εκείνα τα χρόνια στο δημοτικό σχολείο «άλλο τα μήλα, άλλο τα πορτοκάλια». Επομένως ούτε τα προσθέτουμε, ούτε τα συγκρίνουμε, ούτε τα ζυγίζουμε μαζί.
Ο Αγγελούδης, ο δήμος και το λιμάνι
«Πολλές φορές σκέφτομαι να αλλάξουμε ρόλους και να επιστρέψω στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης και ο πρόεδρος του ΟΛΘ να έρθει στο δημαρχείο». Με αυτήν την φράση ξεκίνησε την ομιλία του ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης Στέλιος Αγγελούδης στο Southeast Europe Connectivity Forum ΙΙ (SECF), το οποίο ολοκληρώθηκε χτες στο ξενοδοχείο Makedonia Palace της Θεσσαλονίκης. Ο ίδιος υπηρέτησε για πέντε χρόνια το λιμάνι από τις θέσεις του Προέδρου και του Διευθύνοντος Συμβούλου, το ξέρει καλά και το… πονά με τον τρόπο του. Άλλωστε, όπως είπε «ήταν η μεγαλύτερη επιχειρησιακή περίοδος στην καριέρα μου». Ο δήμαρχος, μάλιστα, απευθυνόμενος στον παρόντα πρόεδρο της ΟΛΘ ΑΕ, Αθανάσιο Λιάγκο, πρότεινε να επισκέπτονται μαζί τις υποψήφιες για συνεργασία με το λιμάνι πόλεις, αφού -όπως τόνισε- και αυτό θα συμβάλλει στην εξωστρέφεια της Θεσσαλονίκης, την όποια έχει ψηλά στην ατζέντα της πολιτικής του ο δήμος. Σύμφωνα με τον κ. Αγγελούδη «η εξωστρέφεια της Θεσσαλονίκης συνδέεται με την ανάπτυξη της πόλης». Καλά και σωστά όλα αυτά. Όπως και εξαιρετική η χθεσινή είδηση για το μεγαλύτερο εμπορικό πλοίο που κατέπλευσε ποτέ στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης. Αλλά μήπως -λέμε μήπως- ο δήμαρχος με την ιδιότητα του πρώην και επί χρόνια υπευθύνου για το λιμάνι να έλεγε καμιά κουβέντα στους νυν της ΟΛΘ ΑΕ για εκείνη την έρμη την επέκταση της 6ης προβλήτας, που είναι το πλέον ζωτικής σημασίας έργο για την ουσιαστική αναβάθμιση του λιμανιού, το οποίο ακόμα το περιμένουμε; Μήπως;
Ο Φιλόθεος της ενότητας
Η πρωτοβουλία της Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης για την διοργάνωση ενός αθλητικού γεγονότος προς τιμήν του προστάτη της πόλης Αγίου Δημητρίου αναμφίβολα προκάλεσε έκπληξη. Ο ίδιος ο Μητροπολίτης Φιλόθεος, άνθρωπος κατά γενική ομολογία με μεγάλη οξυδέρκεια, έσπευσε να απαντήσει σε όσους αναρωτήθηκαν τους λόγους για τους οποίους η Μητρόπολη πήρε αυτή την πρωτοβουλία ότι η εκκλησία δεν είναι μόνο λόγος αλλά σκοπός της είναι να αγκαλιάσει όλον τον κόσμο, να ενώσει και να συμπεριλάβει. Ο Παναγιώτατος απέδειξε την ταπεινότητά του, αναφέροντας πως η ιδέα για τον πρώτο αγώνα δρόμου «Άγιος Δημήτριος» δεν ήταν δική του, αλλά προέκυψε μέσα από συζητήσεις με συνεργάτες του.
Ανεξάρτητα από το αν κάποιος είναι πιστός χριστιανός, αν είναι κοντά ή μακριά από την εκκλησία, ο Μητροπολίτης Φιλόθεος ανοίγει έναν δρόμο σε όλους. Η Θεσσαλονίκη είναι πολύ τυχερή που έχει στην κοινωνία της έναν πνευματικό και φωτισμένο εκκλησιαστικό ποιμένα, που περισσότερο ενδιαφέρεται να ενώσει παρά να διχάσει.
Το… πικρό ψωμί
Μειωμένη κατά 22.164 τόνους την τριετία 2019-2022 είναι η κατανάλωση ψωμιού στη χώρα μας, όπως προκύπτει από σχετική έρευνα της Ομοσπονδίας Αρτοποιών Ελλάδος. Αυτό το στοιχείο εντείνει τη... δυστοπία που κλιμακωτά εξαπλώνεται στους συνοικιακούς φούρνους της χώρας, μετά το ξέσπασμα της ενεργειακής κρίσης, και τους φόβους για λουκέτα. Διότι παρά την πτώση της κατανάλωσης, από το 2022 η τιμή του ψωμιού αυξήθηκε πέριξ του 25%, λόγω ενέργειας και πρώτων υλών (σιτάρι, αλεύρι). Άνθρωποι του κλάδου, πάντως, λένε ότι η αποχή του Έλληνα από το ψωμί δεν έχει να κάνει τόσο με την τιμή όσο με την κουλτούρα του ψωμιού, αλλά και τις προτροπές των γιατρών, οι οποίοι συστήνουν σε όλους -ή σχεδόν σε όλους- να χάσουν βάρος.
Σε αντίθεση, για παράδειγμα, με τους Γερμανούς οι οποίοι είναι ίσως οι δεινότεροι καταναλωτές ψωμιού στην Ευρώπη. Και εκεί η τιμή του ψωμιού έχει αυξηθεί, αλλά η κατανάλωση παραμένει σε καλά επίπεδα. Γιατί εκεί το ψωμί είναι πρωταγωνιστής στο τραπέζι, σε αντίθεση με εμάς που πλέον θεωρούμε το ψωμί κομπάρσο. Πλέον και μπαγιάτικο ψωμί θα φάμε ή δεν θα φάμε και καθόλου. Άλλωστε -όπως έλεγαν και οι παλαιότεροι- το φαγητό και πολύ περισσότερο το ψωμί δεν πετιέται. Ή μπορεί να βολευτούμε με υποκατάστατα, όπως ψωμί του τοστ, τορτίγιες, πίτες και τα σχετικά. Ή και... παντεσπάνι, γιατί όχι;
Αεροπλανοφόρο εν πλω
Η Αθήνα έχει κυκλώσει την πορεία του αμερικανικού αεροπλανοφόρου «USS Abraham Lincoln» και την παρακολουθεί στενά, σε μια προσπάθεια να αντιληφθεί – και να αποκωδικοποιήσει - τις πραγματικές προθέσεις των ΗΠΑ στην ευρύτερη περιοχή. Το συγκεκριμένο αεροπλανοφόρο, αυτή τη στιγμή, πλέει στα ανοικτά του κόλπου του Ορμούζ, αναμένοντας διαταγές από το αμερικανικό Πεντάγωνο. Προς το παρόν η εκεί παρουσία του σημαίνει ότι οι ΗΠΑ έχουν το βλέμμα τους στραμμένο στο Ιράν. Εκεί, όπου αναμένεται και το χτύπημα του Ισραήλ έως τις 5 Νοεμβρίου. Εννοείται ότι όλο το παραπάνω σκηνικό προκαλεί μεγάλη ανησυχία στην ελληνική πλευρά η οποία ετοιμάζεται. Το σχέδιο με τον κωδικό «Σιδερένιος Θόλος» πάνω από το Αιγαίο θα έρθει στη Βουλή προς συζήτηση και ψήφιση το αργότερο στις αρχές Νοεμβρίου. Θα αφορά στην αντιαεροπορική κάλυψη όλων των νησιών (θα λειτουργεί σαν μια «ομπρέλα προστασίας» από κάθε είδους εχθρικές βολές από αέρος). Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των αρμοδίων, αν όλα πάνε καλά, θα χρειαστούν περίπου τρία χρόνια για την υλοποίηση του project που είναι σύνθετο και πολυδάπανο, καθώς σε πλήρη εφαρμογή, υπολογίζεται ότι κοστίζει περί τα 2 δισ. ευρώ. Γι’ αυτό και η Αθήνα έκανε προσπάθεια να το εντάξει στην κοινή ευρωπαϊκή άμυνα, η οποία, όμως, αργεί (πολύ). Ωστόσο, με βάση και την εμπειρία από τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή, πλέον, κρίνεται υπέρ-απαραίτητο.