Καλημέρα σας!
Το Σαββατοκύριακο αναμένεται εξαιρετικά κρίσιμο για το τραπεζικό σύστημα της Ευρώπης και του κόσμου, άρα και για το οικονομικό σύστημα της Ευρώπης και το κόσμου. Για ευνόητους λόγους όλες οι σοβαρές αποφάσεις λαμβάνονται, ανακοινώνονται και εφαρμόζονται σαββατοκύριακα, όταν τα χρηματιστήρια είναι κλειστά, ώστε από Δευτέρα οι αγορές να έχουν υπόψιν τους τη νέα εικόνα. Η υπόθεση της Credit Suisse, που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, θα εξακολουθήσει να απασχολεί σοβαρά τον κόσμο του χρήματος, τουλάχιστον μέχρι να οριστικοποιηθεί η κατεύθυνση της λύσης. Διότι για να φτάσουμε σε λύση υπάρχει δρόμος πολύς. Οι επιλογές που υπάρχουν δεν είναι απεριόριστες, αλλά στο τέλος –που μπορεί να είναι πολύ κοντά- κάποια πρέπει να εφαρμοστεί. Από το σπάσιμο της τράπεζας σε καλή και κακή- Good bank, Bad bank- μέχρι την πώλησή της στην ανταγωνίστρια UBS, χωρίς να αποκλείεται τελικά να συνεχίσει και αυτόνομα, κοντά στη σημερινή της μορφή. Καθένα από αυτά τα σενάρια έχει τα θετικά του και τα αρνητικά του σημεία, ενώ όλα έχουν κόστος, το οποίο κάποιος στο τέλος θα επωμισθεί. Όπως λένε οι ειδικοί «η Credit Suisse είναι πολύ μεγάλη για να χαθεί και πολύ μεγάλη για να σωθεί».
Το ελβετικό τραπεζικό σύστημα
Σε κάθε περίπτωση το ελβετικό τραπεζικό σύστημα, το καμάρι της χώρας του Γουλιέλμου Τέλλου, με την υπόθεση της Credit Suisse δέχεται ένα ισχυρότατο κτύπημα αξιοπιστίας. Αυτός είναι ένας πρόσθετος λόγος –για κάποιους ο βασικός λόγος- που οι αρχές της χώρας, δηλαδή η Κεντρική Τράπεζα, αλλά και η κυβέρνηση, δεν θα αφήσουν το θέμα ούτε στην τύχη του, ούτε στο χέρι των αγορών, αλλά αντίθετα δουλεύουν ήδη με σαφή στόχο την ομαλοποίηση της κατάστασης το συντομότερο δυνατόν. Φυσικά το… μυστικό είναι τα κεφάλαια που χρειάζονται και μπορούν να διατεθούν. Η αλήθεια είναι ότι στο συγκεκριμένο σύστημα λεφτά υπάρχουν και είναι πολλά. Ήδη η Κεντρική Τράπεζα της Ελβετίας ξεκίνησε την αιμοδοσία της τράπεζας με 50 δισ. ευρώ. Και έπεται συνέχεια…
Κινητικότητα στην αγορά
Έντονη κινητικότητα υπάρχει το τελευταίο διάστημα σε βασικές εμπορικές πιάτσες της Θεσσαλονίκης, όπως –για παράδειγμα- στις εμβληματικές οδούς Τσιμισκή, Μητροπόλεως, Αγίας Σοφίας. Καταστήματα κλείνουν και κάποια ετοιμάζονται να ανοίξουν. Όπως φαίνεται για την αγορά της Θεσσαλονίκης υπάρχουν μπροστά δύσκολες καταστάσεις, διότι ήδη από τον ορίζοντα έχουν χαθεί τόσο η σοβαρή δικαιολογία της γενικευμένης ύφεσης στην ελληνική οικονομία, όσο και οι πάσης φύσεως επιδοματικές ενισχύσεις του κράτους, που τα προηγούμενα χρόνια εν μέσω πανδημίας στήριξαν τα εισοδήματα και αυτά με τη σειρά τους την κατανάλωση. Όσο κι αν φαίνεται περίεργο το δυστύχημα των Τεμπών έχει επηρεάσει –ενδεχομένως προσωρινά- ακόμη και την κατανάλωση τροφίμων και ειδών πρώτης ανάγκης στα σούπερ μάρκετ, πολύ περισσότερο στα εμπορικά καταστήματα. Αυτοί είναι οι άγραφοι νόμοι της οικονομίας. Η ψυχολογία επηρεάζει το κλίμα στην κοινωνία και ανεβάζει ή ρίχνει τη διάθεση για κατανάλωση. Το κακό με τη Θεσσαλονίκη, σε αντίθεση με την Αθήνα, είναι πως οι τουριστικοί επισκέπτες είναι λίγοι και οικονομικά υποβαθμισμένοι. Οπότε οι δαπάνες τους στην πόλη δε φτάνουν στις ταμειακές μηχανές των εμπορικών επιχειρήσεων, αλλά εξαντλούνται στο φαγητό, τους καφέδες, τα ποτά και τον… ύπνο.
Κάθε γενιά και…Πολυτεχνείο
Είναι γνωστό ότι στην Ελλάδα από τη μεταπολίτευση κάθε γενιά διεκδικεί το δικό της… Πολυτεχνείο. Μόνο που η διεκδίκηση αυτή είναι μονότονη. Με τα ίδια λίγο πολύ μέσα και τα ίδια πάνω κάτω συνθήματα. Σα να μη πέρασε μια μέρα στα 50 χρόνια από το 1973. Αλλά από αυτό το σημείο μέχρι να χαρακτηρίζουν διάφορα μέσα και διάφοροι στα social media κάθε διαδήλωση ως «λαοθάλασσα οργής» υπάρχει απόσταση. Ειδικά στην υπόθεση των Τεμπών είναι σαφές ότι η ελληνική κοινωνία σοκαρίστηκε από τη «θυσία» 57 ανθρώπων και εν πολλοίς εξακολουθεί να είναι σοκαρισμένη. Ζητά να αποδοθούν στο ακέραιο οι πολιτικές, προσωπικές και ποινικές ευθύνες, αλλά δεν ζητάει να στηθούν λαϊκά δικαστήρια, όπως ενδεχομένως θα επιθυμούσαν κάποιοι. Όπως φαίνεται οι καθ’ έξιν ανώριμοι και ανεύθυνοι νεοέλληνες στα σοβαρά… μαζεύονται. Αντιλαμβάνονται ότι κάτι συμβαίνει και αυτό το κάτι είναι τόσο γενικευμένο, που πρέπει να το αντιμετωπίσουν κατά πρόσωπο και όχι να συμμετάσχουν σε ένα παιχνίδι μετάθεσης ευθυνών, όπως κάνουν πολλά πολιτικά πρόσωπα και ορισμένα κόμματα. Διότι όταν κάποιος μιλάει για το μερίδιο ευθύνης που του αναλογεί σημαίνει ότι δεν αναγνωρίζει καμία ευθύνη. Ως γνωστόν ο επιμερισμός των ευθυνών -τόσο ποσοστό εγώ, τόσο εσύ, τόσο εκείνος, τόσο ο άλλος- είναι κάτι απολύτως τεχνητό, που δεν λαμβάνει υπόψιν του ούτε ότι όλα όσα αφορούν ένα ζήτημα και συνδέονται μεταξύ τους σαν τους κρίκους μιας αλυσίδας, ούτε πως ό,τι κακό ή λειψό συμβαίνει προσδιορίζεται μέσα σε ένα περιβάλλον που του επιτρέπει να συμβεί. Ένα περιβάλλον στη διαμόρφωση του οποίου συμμετέχουν ανά πάσα στιγμή οι πάντες, άλλοτε με ενεργό και άλλοτε με ουδέτερο τρόπο.
Η ατζέντα των… καταλήψεων
Κάτι ακόμη που γνωρίζαμε για τις κινητοποιήσεις και το εμπεδώσαμε και χθες είναι ότι ανεξαρτήτως της σοβαρότητας του θέματος που βγάζει τον κόσμο στους δρόμους –και η ασφάλεια στις μετακινήσεις, όπως και το διαλυμένο κράτος συνιστούν εξαιρετικά σοβαρά θέματα - κάποιοι καλλιεργούν σταθερά τη δική τους ατζέντα. Αδιαφορώντας στην πράξη για τους στόχους όσων αποφασίζουν να κατέβουν στους δρόμους και τα πεζοδρόμια για να διαμαρτυρηθούν και να διεκδικήσουν. Είναι οι περίφημοι γνωστοί άγνωστοι, οι κουκουλοφόροι που βιώνουν τον δικό τους πόλεμο με την αστυνομία –στην πραγματικότητα με την κοινωνία- επειδή γουστάρουν να συχνάζουν σε καταλήψεις, όπως έγινε χθες στη Θεσσαλονίκη, να πετούν μολότοφ, πέτρες και καδρόνια, όπως έγινε χθες στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη και στην Πάτρα, και εσχάτως να επιτίθενται σε εν ενεργεία πολιτικούς, όπως συνέβη προ ημερών με τον Γ. Βαρουφάκη και χθες με το αυτοκίνητο της Όλγας Γεροβασίλη. Όλα αυτά –δυστυχώς σύντροφοι!- ουδεμία σχέση έχουν με τα προβλήματα, τις διαμαρτυρίες και τις διεκδικήσεις της κοινωνίας. Θυμίζουν –δεν είναι κατ’ ανάγκη, αλλά θυμίζουν- συντεχνιακά παιχνιδάκια, που εδράζονται στη λογική ο κόσμος σας και ο κόσμος μας. Εσείς κι εμείς. Οι πάνω και οι κάτω. Σχήματα ξεπερασμένα –αν είχαν ποτέ ουσιώδη αξία- από την ίδια τη ζωή και την καθημερινότητα.