Skip to main content

Ελληνοτουρκικά: Δύο μεγάλα στοιχήματα και ένα ερωτηματικό

Η μάχη των λόμπι στην αμερικανική πρωτεύουσα κλιμακώνεται. Το ελληνο-αμερικανικό εξακολουθεί να είναι ισχυρό. Πληρώνει παλινωδίες το τουρκοαμερικανικό

Για την επίσκεψη του πρεσβευτή των ΗΠΑ στην Άγκυρα στον Τούρκο υπουργό Άμυνας η Αθήνα έμαθε από την πρώτη στιγμή. Δεν ήξερε ωστόσο το περιεχόμενο - ατζέντα της, γεγονός το οποίο, μέχρι πρότινος, την καθιστούσε μυστήριο.

Τελικώς, μέσα από τα κατάλληλα «κανάλια», η ελληνική πλευρά ενημερώθηκε ότι ο Αμερικανός διπλωμάτης φέρεται να άναψε το πράσινο φως της Ουάσιγκτον για τη νέα τουρκική επίθεση στα βόρεια σύνορα της Συρίας και του Ιράκ. Η εξήγηση, λοιπόν, ήταν καθησυχαστική: Η συνάντηση δεν είχε να κάνει με την Ελλάδα. Τουλάχιστον αυτή. Όμως, το παράδοξο είναι ότι, ενώ μεσολάβησαν αρκετά εικοσιτετράωρα από τότε, η συνήθως ανυπόμονη Άγκυρα δεν έκανε καμία στρατιωτική κίνηση προς τη Βόρεια Συρία, γεγονός το οποίο είχε ως αποτέλεσμα να εξακολουθεί να υπάρχει μια ανησυχία για το ακριβές περιεχόμενο αυτής της συνάντησης. Έστω κι αν δεν επιβεβαιώνεται, δημοσίως.

Εννοείται ότι η Αθήνα έχει «καρφωμένα» τα μάτια της στις εξελίξεις απέναντι, όπου, μεταξύ άλλων, φαίνεται να διαφαίνεται και κάτι που μέχρι πρότινος φάνταζε πολύ δύσκολο: ότι ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν ανακάμπτει δημοσκοπικά. Κι ότι η πιθανότητα επανεκλογής του είναι σημαντική πλέον και πάντως πολύ σημαντικότερη απ' ό,τι ήταν πριν από λίγους μήνες. Κοινή είναι επίσης η διαπίστωση ότι σε αυτήν την ανάκαμψη συμβάλλει και ο εθνικιστικός παροξυσμός κατά της Ελλάδας που επικρατεί αυτήν τη στιγμή στην τουρκική πολιτική σκηνή. Και που, παραδόξως, φαίνεται να βοηθάει δημοσκοπικά και την κυβέρνηση Μητσοτάκη, αφού, ως γνωστόν, οι κρίσεις συσπειρώνουν.

Στο μεταξύ, η μάχη των λόμπι στην αμερικανική πρωτεύουσα κλιμακώνεται. Το ελληνο-αμερικανικό εξακολουθεί να είναι ισχυρό, με το αντίπαλο τούρκο-αμερικανικό να πληρώνει τις παλινωδίες της Άγκυρας στο επίπεδο της εξωτερικής πολιτικής. Αν όλα πάνε καλά, για την Ελλάδα, δεν αποκλείεται, όταν εμείς θα παραλαμβάνουμε όλα τα Rafale και τα πρώτα F-35, οι Τούρκοι να ξεκινούν την αναβάθμιση των δικών τους F-16. Στη χειρότερη (για μας περίπτωση), να παραλαμβάνουν τα πρώτα αναβαθμισμένα F-16.

Ωστόσο, υπάρχει κι ένα μεγάλο «όμως» σ' αυτή την περίπτωση. Σε τι συνίσταται; Στο ότι αργά αλλά σταθερά γίνεται συνείδηση πως δεν μπορεί το σύνολο των εξοπλισμών μας να βασίζεται σε αγορές. Για πολλούς λόγους. Γι αυτό και στο αμέσως επόμενο διάστημα θα γίνει προσπάθεια να διασωθεί ό,τι είναι δυνατόν κι απ΄ την εγχώρια αμυντική βιομηχανία. Αρχής γενομένης από τα ΕΑΣ. Αν χρειασθεί και με τη συνδρομή ιδιωτών. Η κυβέρνηση δεν θέλει να δει την συγκεκριμένη εταιρία να καταρρέει και γι' αυτό ψάχνεται, διερευνώντας τυχόν επενδυτικό ενδιαφέρον. Εντός κι εκτός συνόρων, για την συγκεκριμένη περίπτωση. Πόσο πιθανό είναι να πετύχει το στόχο της; Το εγχείρημα είναι δύσκολο, αλλά όχι ακατόρθωτο. Γι αυτό όμως και το στοίχημα είναι μεγάλο.

Όπως μεγάλο είναι και το στοίχημα της γεωπολιτικής επικράτησης της Ελλάδας στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων και της ανατολικής Ευρώπης. Υπό μια έννοια, στο πλαίσιο αυτό εντάσσεται και η αναβίωση του project που αφορά στην κατασκευή του αγωγού Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολη; Τίποτα. Απλώς, αυτή τη φορά, θα είναι αγωγός Αλεξανδρούπολης – Μπουργκάς. Καθώς, η ενέργεια θα φορτώνεται από την Ελλάδα για να κατευθυνθεί βορειότερα και όχι αντίστροφα. Το σημαντικότερο; Είναι οι βαλκανικές πρωτεύουσες που το ξαναφέρνουν στην επικαιρότητα και όχι η ελληνική...