Καλημέρα σας!
Παρά το λάθος του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Θεσσαλονίκης να… χρεώσει με επιστολή του το πενταώροφο πάρκινγκ της οδού Πολυτεχνείου στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, που λειτουργεί Δευτέρα με Παρασκευή και παραμένει κλειστό το Σαββατοκύριακο, στον δήμο και όχι στο ΤΑΙΠΕΔ, στο οποίο ανήκει το κτήριο, η ουσία παραμένει. Όποιος κι αν είναι ο ιδιοκτήτης του κτηρίου, εν προκειμένω το ΤΑΙΠΕΔ, και σε όποιον κι αν το παραχωρεί για να το λειτουργεί, που σε αυτή τη φάση είναι η ΕΤΑΔ, ο ιδιοκτήτης όφειλε να διασφαλίσει τον καλύτερο τρόπο λειτουργίας του. Όφειλε να συμβασιοποιήσει την υποχρέωση του μισθωτή να λειτουργεί το πάρκινγκ επτά μέρες της εβδομάδα, 24 ώρες το 24ωρο. Και ο δήμος όφειλε να παρακολουθεί από κοντά το θέμα. Διότι για το κέντρο της Θεσσαλονίκης με τα θηριώδη κυκλοφοριακά προβλήματα και την έλλειψη χώρων στάθμευσης το συγκεκριμένο κτήριο αποτελεί βασική υποδομή δημοσίου συμφέροντος. Έτσι πρέπει να αντιμετωπίζεται, ώστε οι όροι λειτουργίας του (ωράριο, κόστος κ.λπ.) να είναι συμβατές με αυτή την πραγματικότητα. Διότι συνιστά έγκλημα να υπάρχουν στο κέντρο της Θεσσαλονίκης διαθέσιμοι χώροι στάθμευσης και να μη λειτουργούν ή να λειτουργούν επιλεκτικά, κατά πώς βολεύει αυτόν που είναι υπεύθυνος. Τώρα βέβαια μεταξύ δημοσίου (ΤΑΙΠΕΔ), δημοσίου (ΕΤΑΔ) και… δημοσίου (δήμος Θεσσαλονίκης) ας μην ψάχνουμε και πολλά-πολλά. Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για τα πάρκινγκ του λιμανιού, που ανήκουν στην ΟΛΘ ΑΕ, το αντικείμενο της οποίας είναι οι λιμενικές δραστηριότητες και όχι οι χώροι στάθμευσης. Παρ’ όλα αυτά τα πάρκινγκ υπάρχουν, αποφέρουν έσοδα και καλό θα ήταν να γίνει προσπάθεια ώστε να βρεθούν κάποιοι που θα τα λειτουργούν όπως πρέπει, τόσο σε επίπεδο ωραρίου όσο και σε επίπεδο κόστους για τους πελάτες.
Τα ιδιωτικά πάρκινγκ
Η αλήθεια είναι ότι τα πολλά ιδιωτικά πάρκινγκ που λειτουργούν στη Θεσσαλονίκη έχει το καθένα τα δικά του δεδομένα. Δεν υπάρχουν κοινά ωράρια ούτε διάφανο κόστος. Στις περισσότερες περιπτώσεις τουλάχιστον οι συγκεκριμένες επιχειρήσεις λειτουργούν με βάση το τι έχει στο μυαλό του ο κάθε επιχειρηματίας και όπως αντιλαμβάνεται την κοστολόγηση και τον ανταγωνισμό. Ίσως σε αυτό το σημείο να είναι προβληματική η νομοθεσία που διέπει τον κλάδο και στην ουσία επιτρέπει τον αυτοσχεδιασμό. Με αυτό το δεδομένο, που κάποιοι βολικά το χρεώνουν στην ελεύθερη αγορά, καθίσταται ακόμη πιο κρίσιμη η πλήρης λειτουργίας κάποιων μεγάλων πάρκινγκ, που λόγω μεγέθους, στρατηγικής τοποθεσίας και ιδιοκτησιακού καθεστώτος μπορούν να χαρακτηριστούν ως υποδομές δημοσίου συμφέροντος. Ώστε και οι ιδιώτες να παρασυρθούν από τον ανταγωνισμό που ανάμεσά τους είναι μάλλον χαλαρός.
Το κύρος του Γκάλη
Με τη λιτότητα και το κύρος που αρμόζει τόσο στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης όσο και στον Νίκο Γκάλη πραγματοποιήθηκε η τελετή αναγόρευσης του κορυφαίου αθλητή σε επίτιμο διδάκτορα τμήματος Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού. Ο ίδιος στην αντιφώνησή του προέτρεψε τα νέα παιδιά να σπουδάζουν, διότι αυτό που μένει στον άνθρωπο είναι «η μόρφωση και το ήθος». Ο Νίκος Γκάλης αναφέρθηκε και στο ταλέντο, αλλά δεν επέμεινε. Ίσως διότι γνωρίζει από πρώτο χέρι ότι το βασικό ταλέντο όχι μόνο ενός αθλητή αλλά ενός οποιουδήποτε ανθρώπου που θέλει να προκόψει στη δουλειά του είναι να την αντιμετωπίζει με τη σοβαρότητα και τη συνέπεια που χρειάζεται και της αρμόζει. Κάτι δύσκολο και γι’ αυτό πολύ σπάνιο. Ο ίδιος άλλωστε κατάφερε να παραμείνει επί πολλά χρόνια σε κορυφαίο επαγγελματικό επίπεδο, αφού σταμάτησε το μπάσκετ λίγο πριν από τα 40. Αυτό είναι –μάλλον- το πιο δυνατό από τα μηνύματα που εξέπεμψε και εξακολουθεί να εκπέμπει η λαμπρή πορεία του… γκάνγκστερ, όπως τον έλεγαν όλοι όταν έπαιζε και όπως θύμισε η Voria.gr στον τίτλο του ρεπορτάζ από την αναγόρευσή του. Ένα προσωνύμιο που προέκυψε από τον συνδυασμό της έλευσής του από τις ΗΠΑ και της αθλητικής του σκληρότητας, που του επέτρεπε να είναι αποτελεσματικός κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες και έναντι οποιουδήποτε αντιπάλου, ενώ ήταν και πολύ «βαρύς και δύσκολος» στις οικονομικές διαπραγματεύσεις. Αμέρικα γαρ… Για τη Θεσσαλονίκη –θα επιμείνουμε- ο Γκάλης παραμένει αναξιοποίητο κεφάλαιο. Ίσως και για τη χώρα. Στο εξωτερικό οι μεγάλοι αθλητές και προπονητές, οι σπουδαίες προσωπικότητες που έχουν αποδείξει στην πράξη την αξία τους, αξιοποιούνται συχνά στην κοινωνία και στα πανεπιστήμια για να «περάσουν» στους σπουδαστές και τη νεότερη γενιά γενικώς το πνεύμα του νικητή που τους διακατέχει. Εδώ για τον Γκάλη δεν κάναμε σχεδόν τίποτα. Με το ζόρι δώσαμε το όνομά του σε ένα – δύο γήπεδα. Ευτυχώς στην προκειμένη περίπτωση υπήρξε το ΑΠΘ.
Τα smart phones των Ελλήνων
Η είδηση είναι εντυπωσιακή από μόνη της. Σε μία αγορά δέκα εκατομμυρίων καταναλωτών, όπως είναι η Ελλάδα –υπολογίζουμε από τα νεογέννητα μέχρι τους υπεραιωνόβιους-, το 2022 διατέθηκαν 1,9 εκατ. έξυπνα κινητά, συνολικού κόστους 700 εκατ. ευρώ. Εάν δίπλα σε αυτά τα βασικά στοιχεία της είδησης προσθέσει κανείς και κάποιες… λεπτομέρειες, όπως –για παράδειγμα- ότι η χώρα μόλις εξέρχεται από μια πολύχρονη και σκληρή οικονομική κρίση, ότι μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού ενισχύεται από το κράτος για τα ψώνια του σούπερ μάρκετ και τη βενζίνη, ότι μεγάλα ποσά των λογαριασμών ρεύματος σχεδόν όλων των Ελλήνων επί μήνες ουσιαστικά πληρώνονταν από τον κρατικό προϋπολογισμό, αλλά και ότι –σύμφωνα με… μελέτες- για τους μισούς τουλάχιστον Έλληνες ο μισθός αντέχει για να ζήσουν 20 ημέρες τον μήνα, ενώ και η ανεργία βρίσκεται στο 13%, τότε ενδεχομένως να μιλάμε για την είδηση της χρονιάς! Φυσικά κανείς δεν θα την εκλάβει ως τέτοια για τους ακόλουθους λόγους: Πρώτον, γενική είναι στη χώρα μας η αντίληψη ότι το καλό κινητό είναι, πλέον, είδος πρώτης ανάγκης, κάτι που παραμένει αδύναμο επιχείρημα για τη συχνή αλλαγή των ολοένα ολοκαίνουργιων μοντέλων. Δεύτερον, οτιδήποτε αμφισβητεί τη… μιζέρια της κοινωνίας κρίνεται ως πολιτικά μη ορθό, αφού υπονομεύει τον επιδοματικό χαρακτήρα του κράτους, όπως τον έχουν συνηθίσει οι πολίτες. Τρίτον, βρισκόμαστε σε προεκλογική περίοδο, κατά την οποία το φως μάχεται το σκότος. Ίσως το σκότος να μάχεται το φως. Το βέβαιον είναι ότι συνολικά οι αντιπολιτευόμενοι ποντάρουν στους… πεινασμένους Έλληνες, τους οποίους οι ίδιοι όταν γίνουν κυβέρνηση ή δυναμώσουν στη Βουλή θα… χορτάσουν. Στην οικονομία –κάτι που ξεφεύγει από την κάθε προεκλογική περίοδο, είναι διαχρονικό- μιλούν η λογική και οι αριθμοί. Τουλάχιστον για όποιον γνωρίζει στοιχειωδώς να τους διαβάζει λένε πολλά. Ίσως όχι όλα, ίσως όχι στο μεγαλύτερο βάθος, αλλά πάντως φωτίζουν τη μεγάλη εικόνα. Και τα δεδομένα της αγοράς των κινητών τηλεφώνων δεν επιδέχονται πολλών αναγνώσεων. Στην Ελλάδα η μιζέρια, ακόμη και η ανεργία, είναι εν πολλοίς κάτι σαν επιλογή! Παράλληλα, αυτό που λέμε γκρίζα οικονομία και μαύρη εργασία ζουν και βασιλεύουν. Εν πολλοίς και πάλι από επιλογή.