Οι πληροφορίες που φτάνουν στη διοίκηση της Ελληνικής Βιομηχανίας Ζάχαρης είναι ότι για το ημιτελές πολυόροφο ακίνητο της εταιρείας στην οδό Κουντουριώτη 9 στη Θεσσαλονίκη, απέναντι ακριβώς από το λιμάνι, μέχρι στιγμής καταγράφεται τριπλό ενδιαφέρον. Πρόκειται για τρεις επιχειρήσεις από το εξωτερικό και συγκεκριμένα από το Ισραήλ, τη Ρωσία και την Τουρκία, που δραστηριοποιούνται στον ξενοδοχειακό κλάδο και επιθυμούν να κάνουν το πρώτο τους βήμα στην ελληνική αγορά από τη Θεσσαλονίκη, αξιοποιώντας κατάλληλα το συγκεκριμένο ακίνητο, των επτά ορόφων και συνολικού εμβαδού άνω των 3000 τετρ. μέτρων.
Η εξέλιξη αυτή –αν τελικώς λάβει σάρκα και οστά- είναι καλή όχι μόνο για την ΕΒΖ που θα εισπράξει το λιγότερο 2,9 εκατ. ευρώ για να μειώσει τον υπέρογκο δανεισμό της, αλλά για τη Θεσσαλονίκη γενικότερα. Κι αυτό διότι το συγκεκριμένο ακίνητο, που βρίσκεται σε προνομιακό σημείο, έτσι όπως είναι εγκαταλειμμένο επί πολλά χρόνια κοντεύει να… στοιχειώσει. Αποτελεί ανορθογραφία σε μια περιοχή της πόλης που αποτελεί το μεγάλο της ατού, στην παραλιακή ζώνη. Δίπλα στο λιμάνι και μάλιστα απέναντι από τον επιβατικό σταθμό. Με αυτά τα δεδομένα η αποπεράτωση του θα κλείσει μια αισθητική και λειτουργική πληγή σε ένα από τα πιο σημαντικά και συμβολικά σημεία της Θεσσαλονίκης, καθώς η ολοκλήρωση του κτηρίου θα απομακρύνει τις λαμαρίνες και τα αυτοκίνητα που κατά καιρούς το χρησιμοποιούν για πρόχειρο πάρκινγκ.
Επιπλέον, εάν τελικά στην Κουντουριώτη 9 δημιουργηθεί και λειτουργήσει ξενοδοχείο, η ευρύτερη περιοχή θα αναβαθμιστεί. Ένα ξενοδοχείο στο συγκεκριμένο σημείο δεν μπορεί παρά να προσφέρει ξεχωριστή υπεραξία, μιας και η περιοχή είναι απόλυτα συνυφασμένη με τον οικονομικό, επιχειρηματικό και εμπορικό χαρακτήρα της Θεσσαλονίκης. Παράλληλα, ένα νέο ξενοδοχείο στο κέντρο θα τονώσει ακόμη περισσότερο τον τουρισμό και την επισκεψιμότητα, όπως έχει συμβεί με όσα ξενοδοχεία δημιουργήθηκαν τα τελευταία χρόνια στον άξονα από το Λευκό Πύργο μέχρι τη Δωδεκανήσου, στο σύνολό τους σχεδόν κάτω από την Τσιμισκή.
Πέραν όμως αυτών των πρακτικών επιπτώσεων η αλήθεια είναι ότι το θαλάσσιο μέτωπο της Θεσσαλονίκης –και η πόλη γενικότερα- χρειάζονται εμβληματικά κτήρια. Που δεν μπορούν να είναι ούτε κτίρια κατοικιών ή γραφείων, ούτε πολυόροφα πάρκινγκ, ούτε πολυκαταστήματα, malls ή outlet. Προφανώς όλα αυτά χρειάζονται και είναι αποδοτικά, αλλά δεν μπορούν να συμβολίσουν ούτε το γενικότερο χαρακτήρα μιας πόλης, ούτε την εποχή. Δεν γίνεται να αποτελέσουν σημεία αναφοράς. Αντίθετα, ένα ξενοδοχείο, χωρίς να διαφεύγει από κανέναν ότι πρόκειται για επιχείρηση, υπό προϋποθέσεις μπορεί να μπει στην πρώτη σειρά της βιτρίνας ενός τόπου. Στο κάτω κάτω η καλή φιλοξενία απαιτεί κατάλληλες υποδομές. Και όσο περισσότερες, τόσο το καλύτερο. Πολύ περισσότερο για τη Θεσσαλονίκη, με το συγκεκριμένο κτήριο ιδιοκτησίας σήμερα της ΕΒΖ να βρίσκεται στην ουσία πάνω στη θάλασσα και μέσα στο λιμάνι. Όπως συνέβαινε με το ξενοδοχείο «Μεντιτερανέ» στη λεωφόρο Νίκης μέχρι τον Ιούνιο του 1978, όταν ο σεισμός που έπληξε τη Θεσσαλονίκη το πλήγωσε θανάσιμα.