Με συνεντεύξεις του δημοφιλή ηθοποιού Ιεροκλή Μιχαηλίδη και του δημάρχου Θεσσαλονίκης Γιάννη Μπουτάρη κυκλοφόρησε το νέο τεύχος του «Πρακτορείου». Ο Γιάννης Μπουτάρης μιλά για τη Θεσσαλονίκη, το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, αλλά και για την προσωπική του ζωή. Ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης δημιουργός του θρυλικού πλέον σχήματος «Άγαμοι Θύται», μιλά για την πορεία του στην τέχνη, τους πολιτικούς και την κρίση. Ακόμη, στο νέο τεύχος παρουσιάζεται το δίκτυο μουσείων του Πολιτιστικού Ιδρύματος Ομίλου Πειραιώς.
«Εξαγώγιμο προϊόν το Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης»
Aπό τα οκτώ τατουάζ που έχει ο 74χρονος δήμαρχος Θεσσαλονίκης, το πιο αγαπημένο του είναι και το πιο «δραματικό», όπως το χαρακτηρίζει ο ίδιος. Εκείνο που «χτύπησε» όταν έχασε τη σύζυγό του. Ανάμεσα σε σημαντικούς -για το ζευγάρι- αριθμούς, το τατουάζ αυτό απεικονίζει κι έναν πήγασο.
«Είναι φαντασιακό. Μια ζωή σαν παραμύθι. Έτσι ζούσαμε», τον ακούς να λέει και απορείς πως ένας τόσο μποέμ τύπος -από τους λίγους δημάρχους στην Ελλάδα που έχει απασχολήσει τα ΜΜΕ με την ιδιωτική του ζωή-, μπορεί να γίνει τόσο βαθιά ρομαντικός. Κι, όμως, μπορεί και ακόμη περισσότερο. Ετοιμάζεται να «χτυπήσει» κι άλλο τατουάζ. Αυτό δεν είναι ρομαντικό. Είναι, όμως, ρομαντικά τρελό ότι αυτήν τη φορά θα κάνει ίδιο τατουάζ με την εγγονή του: μία γοργόνα. Μην είναι η Θεσσαλονίκη ;
Τη Θεσσαλονίκη -όχι εκείνη του τατουάζ, την άλλη, της οποίας είναι δήμαρχος- πάντως τη φαντάζεται με ελάχιστα αυτοκίνητα, όπως συχνά αναφέρει, με τραμ, μετρό, μεγάλους ποδηλατόδρομους και λειτουργικούς λεωφορειόδρομους.
Δήμαρχος-celebrity. Καλό για την εξωστρέφεια της Θεσσαλονίκης. Για το εσωτερικό της, όμως ;«Κοίτα, celebrity ήμουν και πριν γίνω δήμαρχος».
«Ας δει ο καθένας την προσωπική του ευθύνη»
Ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης μπορεί να νιώθει ότι μεγάλωσε αλλά η ματιά του, το οξύ σατιρικό του πνεύμα παραμένει αναλλοίωτο. Η φήμη του ξεφεύγει από τη Θεσσαλονίκη με το μουσικοχορευτικό σχήμα «Άγαμοι Θύται», που δημιούργησε ο ίδιος. Χωρίς περιστροφές η συζήτηση-θέαμα ξεκινά:
Τι σχέση έχει ο νεαρός τότε ηθοποιός του «Υψηλού Βολτάζ», στα 1990, με τον σημερινό ; Νιώθω πως είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα. Δεν έχει αλλάξει τίποτα. Παρά μόνο ο πανδαμάτωρ χρόνος και ενδεχομένως μια στροφή προς τη συντήρηση, που είναι και φυσιολογικό. Πολλοί άνθρωποι μετά τα σαράντα -γι' αυτό και ονομάζονται και συντηρητικοί- προσπαθούν να κρατήσουν τα κεκτημένα. Αυτό είναι ανθρώπινο. Επί της ουσίας όμως, η ματιά απέναντι στα πράγματα είναι η ίδια.
Πολύς κόσμος έχει φτωχύνει με την έννοια της υλικής απώλειας πραγμάτων. Αυτή η κρίση αποστερεί και από εσάς ορισμένα πράγματα ; Υπάρχει και καλλιτεχνική πτώχευση ;
Υπάρχει απώλεια ψυχολογική ενδεχομένως. Η αισθητική όμως δεν ορίζεται με βάση τα οικονομικά δεδομένα. Υπάρχει κόσμος, και κυρίως νέος κόσμος, που λέει ότι θα είναι και καλύτερα γιατί ο αυτόματος πιλότος που -τουλάχιστον όπως διαπίστωσα- ζούσαμε τον προηγούμενο καιρό, δεν μας έκανε καλό. Είμαστε στην αρχή. Δεν έχουμε δει τα ουσιαστικά αίτια που μας οδήγησαν εδώ και δεν μιλάω σε επίπεδο τι συζητιέται αυτή τη στιγμή στα τηλεοπτικά παράθυρα. Μιλάω για έναν πιο ουσιαστικό διάλογο, εθνικό. Και ακόμα δεν έχει γίνει ο απολογισμός. Νομίζω ότι ακόμα ζούμε την πτώση του παλαιού. Δεν διαφαίνονται τα καινούργια πράγματα. Υπό αυτήν την έννοια θεωρώ ότι και πνευματικά στο εγγύς μέλλον θα γίνουμε πλουσιότεροι. Αυτό είναι η ελπίδα μου, τουλάχιστον.