Ενδεχομένως η νέα αναβολή του εφετείου για τη δολοφονία του Άλκη Καμπανού για έναν χρόνο, που είχαμε χθες στη Θεσσαλονίκη, να ήταν αναμενόμενη για τους παροικούντες τα δικαστήρια. Αλλά για τους απλούς ανθρώπους, οι οποίοι παρακολουθούν από ειλικρινές ενδιαφέρον, την εξέλιξη αυτής της φρικώδους ιστορίας και προσβλέπουν σε ένα δίκαιο τέλος, η συγκεκριμένη εξέλιξη είναι απογοητευτική. Όπως εντελώς απαράδεκτη ήταν και η χθεσινή εικόνα έξω από τα δικαστήρια, με τα επεισόδια του πυροδότησαν ομάδες νεαρών. «Κάποτε θα αποδίδουμε δικαιοσύνη / μ’ ένα άστρο ή μ’ ένα γιασεμί / σαν ένα τραγούδι που καθώς βρέχει / παίρνει το μέρος των φτωχών» έγραψε ο ποιητής Τάσος Λειβαδίτης, αλλά προφανώς στην Ελλάδα απέχουμε ακόμη πολύ από κάτι τόσο όμορφο και σημαντικό!
Από δήμαρχος… επόπτης
Για δύο ημέρες ο δήμαρχος Στέλιος Αγγελούδης ανέλαβε και χρέη επόπτη, ερχόμενος μάλιστα σε αντιπαράθεση με δημότες, οι οποίοι έδειξαν να μην σέβονται τον δημόσιο χώρο. Τι συνέβη; Την Κυριακή το πρωί, ενώ περπατούσε επί του πεζόδρομου της Δημητρίου Γούναρη είδε να περνάει από μπροστά του ένας ντελιβεράς, ο οποίος ανέβηκε στον πεζόδρομο και στάθμευσε το μηχανάκι του. Χωρίς να χάσει λεπτό ο κ. Αγγελούδης του έκανε παρατήρηση, ο ντελιβεράς απάντησε και ακολούθησε έντονος διάλογος. Χθες Δευτέρα, σε επίσκεψή του στην πλατεία Μοσχουντή ήρθε πάλι αντιμέτωπος με μία κατάσταση την οποία είχε ξαναζήσει σε προηγούμενο πέρασμα στο ίδιο σημείο. Περίοικοι είχαν τοποθετήσει τραπεζάκια και καρέκλες για δική τους χρήση. Την πρώτη φορά ο δήμαρχος τους είχε κάνει σύσταση, λέγοντας πως η πλατεία δεν είναι αυλή σπιτιού ο καθένας να βάζει ό,τι θέλει. Περνώντας χθες από το σημείο και αντικρύζοντας την ίδια εικόνα, ενημέρωσε την αρμόδια υπηρεσία και απομακρύνθηκαν άμεσα τα τραπέζια και οι καρέκλες των περιοίκων. Την τακτική αυτή της άμεσης εποπτείας και παρέμβασης στα κακώς κείμενα ακολουθεί ο κ. Αγγελούδης από την πρώτη ημέρα που ανέλαβε τα καθήκοντα του δημάρχου και όπως λένε οι συνεργάτες τους θα την συνεχίσει.
Ο αξέχαστος κυρ Γιάννης και...
Ήταν Σάββατο 9 Νοεμβρίου του 2024 όταν η είδηση έπεσε σαν βόμβα στη Θεσσαλονίκη. «Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 82 ετών ο πρώην δήμαρχος Θεσσαλονίκης, επιχειρηματίας και οινολόγος, Γιάννης Μπουτάρης». Παρότι το τελευταίο διάστημα νοσηλευόταν με προβλήματα υγείας σε ιδιωτικό θεραπευτήριο, η πόλη και η χώρα πάγωσαν στο άκουσμα της απώλειάς του. Γιατί ο Γιάννης Μπουτάρης δεν ήταν ένας συνηθισμένος δήμαρχος και επιχειρηματίας. Ήταν πολλά περισσότερα κι ακόμη πιο πολλά επίθετα μπορεί να του προσδώσει κανείς από όσα τον περιέγραψαν όλα τα προηγούμενα χρόνια.
«Οραματιστής, χαρισματικός, πρωτοπόρος, αντισυμβατικός, ο Γιάννης Μπουτάρης είναι η ιστορία, αλλά και η πηγή έμπνευσης της αναγέννησης του ελληνικού κρασιού. Και όχι μόνο. Μια ανεξάντλητη δύναμη της φύσης που απαντούσε στο μικρό της όνομα. Ο κυρ-Γιάννης θα βρίσκεται για πάντα στην καρδιά μας», αναφερόταν σε ανάρτηση της οικογένειας Μπουτάρη, στη σελίδα του κτήματος Κυρ-Γιάννη.
…η πρώτη Βιβλιοθήκη Οίνου στη Νάουσα
Στην επέτειο ενός χρόνου θανάτου του κυρ Γιάννη, την Κυριακή 9 Νοεμβρίου 2025, ανοίγει τις πόρτες της η ΒΙΒΟΝ, η πρώτη Βιβλιοθήκη Οίνου στην Ελλάδα, μια κυψέλη ανακάλυψης, γνώσης και συνεργασίας.
Γίνεται πραγματικότητα από το Ίδρυμα Μπουτάρη με τη συνεργασία της Δημόσιας Κεντρικής Βιβλιοθήκης Βέροιας και της Future Library. Με φυσική βάση τη Νάουσα, μια αμπελοοινική περιοχή με σπουδαία συμβολή στην ανάπτυξη της αμπελουργίας και οινοποιίας στη χώρα μας, η ΒΙΒΟΝ είναι μια γέφυρα ανάμεσα στην πλούσια ιστορία και το βιώσιμο μέλλον του Ελληνικού Κρασιού.
Στεγάζεται σε ένα τοπόσημο υψηλού οινικού συμβολισμού και πολιτιστικής αξίας, τη διατηρητέα οικία της οικογένειας Μπουτάρη όπου λειτούργησε στις αρχές του 20ού αιώνα και το πρώτο οινοποιείο του Ιωάννη Μπουτάρη.
Ο χώρος της ΒΙΒΟΝ είναι φιλόξενος και ανοιχτός προς όλους. Συνενώνει το παρελθόν με το μέλλον, την παράδοση με την επιστημονική γνώση, τη φυσική με την επαυξημένη πραγματικότητα, τη βιωματική εμπειρία με την τεκμηριωμένη πληροφορία.
H αποστολή της ΒΙΒΟΝ είναι να
– προάγει την οινική κουλτούρα και πολιτισμό με βιωματικές δράσεις για όλα τα ηλικιακά κοινά και ειδικά εκπαιδευτικά προγράμματα
– στηρίζει την επιστημονική έρευνα και μελέτη με έμφαση στη βιώσιμη αμπελοκαλλιέργεια απέναντι στις προκλήσεις της κλιματικής αλλαγής
– να δίνει βήμα διαλόγου και συνεργειών σε ενεργές κοινότητες, μαθητές και σπουδαστές, επιστήμονες και ερευνητές, επιχειρήσεις και συλλογικότητες, καθώς και οινοποιούς, αμπελουργούς, επαγγελματίες του οινικού κλάδου και του οινοτουρισμού και οινόφιλους.
Τα εγκαίνια θα γίνουν στις 12 το μεσημέρι ως μνημόσυνο στη μνήμη του κυρ-Γιάννη και την ανυπέρβλητη προσφορά του.
Ο Σέρλοκ Χολμς στο… Κονγκό
Στα τέλη του 19ου αιώνα ο βασιλιάς Λεοπόλδος Β΄ του Βελγίου αποφάσισε να επεκτείνει την επιρροή του στο Κογκό, μια τεράστια έκταση στην Κεντρική Αφρική, γράφοντας μία από τις πιο μελανές σελίδες της αποικιοκρατίας. Σε λίγες δεκαετίες ένας απροσδιόριστα μεγάλος αριθμός, κάπου μεταξύ 10 και 15 εκατομμυρίων, πέθαναν, οι περισσότεροι μετά από φρικτά βασανιστήρια. Ήταν το τίμημα της απληστίας και της ακόρεστης δίψας για πλουτισμό και εξουσία των Ευρωπαίων αποίκων, οι οποίοι συμπεριφέρθηκαν με εγκληματικό τρόπο στους τοπικούς πληθυσμούς. Το 1909, έναν χρόνο μετά την τυπική προσάρτηση του κράτους του Κογκό στο Βέλγιο, ο Άρθουρ Κόναν Ντόιλ, ο Σκωτσέζος γιατρός και συγγραφέας που δημιούργησε και καθιέρωσε τον ντετέκτιβ Σέρλοκ Χολμς, έναν από τους πιο διάσημους λογοτεχνικούς ήρωες όλων των εποχών, παρουσίασε ένα διαφορετικό βιβλίο για τις ημέρες και τα έργα των αποικιοκρατών στο Κογκό. Με ντοκουμέντα και μαρτυρίες ο Ντόιλ ανασύρει στην επιφάνεια φρικιαστικές ιστορίες αποικιοκρατίας. Στο επίκεντρο της αφήγησης του βρίσκεται η μορφή του βασιλιά Λεοπόλδου Β΄ του Βελγίου, του οποίου η ακόρεστη απληστία και οι μεγαλομανείς φιλοδοξίες έριξαν τη σκιά τους πάνω από το Κογκό. Κάτω από το προσωπείο της φιλανθρωπίας και του καλοπροαίρετου πατερναλισμού, το καθεστώς του Λεοπόλδου εξαπέλυσε μια βασιλεία τρόμου, που χαρακτηρίστηκε από καταναγκαστική εργασία, ακρωτηριασμούς και μαζικές δολοφονίες. Το βιβλίο του Άρθουρ Κόναν Ντόιλ «Το έγκλημα του Κονγκό» κυκλοφόρησε μόλις πριν από λίγες εβδομάδες στην Ελλάδα από τις Εκδόσεις Πηγή, σε μετάφραση Άννας Βάντη. Αν και είναι γραμμένο πριν από 115 χρόνια το μήνυμά του είναι ανατριχιαστικά επίκαιρο, αφού ο Ντόιλ φέρνει τους αναγνώστες αντιμέτωπους με άβολες αλήθειες και ηθικούς απολογισμούς που αφενός αντηχούν πολύ πέρα από τα σύνορα της Αφρικής και αφετέρου παραμένουν επίκαιροι. Στην ουσία ο Ντόιλ μας προκαλεί να αντιμετωπίσουμε τη συνενοχή μας στα συστήματα εκμετάλλευσης, αλλά και να λάβουμε υπόψιν μας τα διδάγματα της ιστορίας για τη διαμόρφωση ενός πιο δίκαιου κόσμου.
