«Μουδιασμένος» εξακολουθεί να είναι ο απολογισμός - ακόμα και ο κυβερνητικός - της επόμενης μέρας, σχετικά με τις αποφάσεις του τελευταίου Eurogroup σχεδόν μία εβδομάδα μετά. Κι αυτό γιατί όσο περνούν οι μέρες και αποκαλύπτονται στην πράξη οι παρενέργειες της απόφασης, προκύπτει ξεκάθαρα ότι:
α) η δόση που εξασφαλίσθηκε είναι μεν ικανοποιητική, αλλά για να αποδεσμευθεί πρέπει να ξεπερασθούν συγκεκριμένα «εμπόδια» (σσ σε αποκρατικοποιήσεις, ασφαλιστικό κλπ),
β) για το χρέος ισχύει και επισήμως ό,τι λεγόταν ανεπισήμως, παντού, εδώ και μέρες: Πραγματική λύση θα εξετασθεί αρχές του 2018, μετά τις γερμανικές εκλογές.
Άλλωστε, σε ό,τι αφορά σε αυτό το δεύτερο, εξαιρετικά κρίσιμο, σημείο τα πάντα έγιναν αντιληπτά από το γεγονός ότι στο Eurogroup εμφανίστηκε ο Πολ Τόμσεν, αντί της Κριστίν Λαγκάρντ, κι αυτό ήταν εξαρχής ενδεικτικό των προθέσεων που υπήρχαν - τουλάχιστον στο ΔΝΤ - για την υπόθεση του χρέους.
Οι πληροφορίες από την Ουάσιγκτον, μάλιστα, υποστηρίζουν ότι η κ. Λαγκάρντ χάνει οριστικά τη μάχη των ισορροπιών εντός του Διοικητικού Συμβουλίου του Ταμείου, με την ομάδα των Λατινοαμερικάνων, σε συνεργασία με τη Ρωσία και την Κίνα, να «παίρνει το πάνω χέρι».
Συν τοις άλλοις, το γεγονός ότι το ελληνικό χρηματιστήριο είναι αρνητικό τις τελευταίες συνεδριάσεις, «μεταφράζεται» ως συγκρατημένη δυσαρέσκεια για το αποτέλεσμα, αν και εν πολλοίς είχε προεξοφληθεί και κάποια funds βρήκαν την ευκαιρία για ένα πρώτο «ξεφόρτωμα», κυρίως τραπεζικών μετοχών.