Καλησπέρα σας!
Συνταγματικά θέματα προτίθεται να ανοίξει ενόψει των προσεχών εκλογών ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Ακόμη και αν το θέμα προκύπτει επειδή ο πρωθυπουργός μετά τη φοβερή τροπή των πραγμάτων εξαιτίας του τραγικού δυστυχήματος των Τεμπών ποιεί την ανάγκη φιλοτιμία, υπάρχει ενδιαφέρον. Πέρα από την υπόθεση της τροποποίησης του «άρθρου 16», που θα επιτρέψει την ίδρυση και λειτουργία μη κρατικών πανεπιστημίων, το θέμα των αλλαγών στη λειτουργία του πολιτικού συστήματος έχει χαρακτήρα επείγοντος, εάν όντως όποιοι μιλούν για εκσυγχρονισμό της χώρας το εννοούν. Διότι δεν μπορεί να υπάρχει σύγχρονη δημοκρατία, που υπακούει στην αρχή του ενός ανδρός. Στην αρχή του εκάστοτε πρωθυπουργού, ο οποίος επί της ουσίας δεν ελέγχεται και είναι εκ των πραγμάτων ο κυρίαρχος του παιχνιδιού. Δίνει τη γραμμή, αλλάζει τη γραμμή, ξαναλλάζει τη γραμμή, κλείνει τη Βουλή, προκηρύσσει εκλογές κατά το δοκούν –για την ακρίβεια συνομιλώντας με το… μαξιλάρι του-, ενώ –έχει τύχει κι αυτό πρόσφατα- επιβάλλει τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος, πολώνει την κοινωνία, βάζει τους πολίτες να ψηφίσουν και στο τέλος αναποδογυρίζει το αποτέλεσμα εντός πενταλέπτου. Κι όλα αυτά στο όνομα του κοινοβουλευτισμού, που στην Ελλάδα κολυμπάει ακόμη σε ρηχά νερά.
Η βάσανος της ωρίμασνης
Αν αυτά είναι τα θέματα που σκοπεύει να θίξει ο κ. Μητσοτάκης αναφερόμενος σε συνταγματική αναθεώρηση, καλώς ανοίγει τη συζήτηση. Έτσι κι αλλιώς στην Ελλάδα ακόμη και τα πιο σοβαρά πράγματα ωριμάζουν αργά και βασανιστικά, εκτός κι αν υπάρξουν επιταχυντές, συνήθως αρνητικά γεγονότα, που ταρακουνούν το σύστημα, το οποίο τότε αποδέχεται τα αυτονόητα. Το ζήσαμε αυτό στη διάρκεια της πανδημίας, όταν –για παράδειγμα- τα σχολεία εφάρμοσαν την τηλεκπαίδευση, κάτι που δεν θα δέχονταν με τίποτα –ούτε καν ως πλάνο Β- οι συνδικαλιστικές οργανώσεις των δασκάλων και των καθηγητών σε φυσιολογικές συνθήκες. Το ίδιο ενδέχεται να γίνει σήμερα και με την αλλαγή στην οργάνωση του δημοσίου τομέα, με αφορμή το μπάχαλο που αποκαλύφθηκε μετά το δυστύχημα των Τεμπών. Όχι μόνο στον ΟΣΕ, αλλά σε όλο το δημόσιο, η χαλαρότητα που υπάρχει είναι σε αρκετές περιπτώσεις προκλητική και θα πρέπει να περισταλεί, ακόμη και όπου λόγω αντικειμένου δεν κινδυνεύουν ανθρώπινες ζωές, αλλά απλώς σπαταλούνται οικονομικοί και ανθρώπινοι πόροι ή ταλαιπωρούνται αδικαιολόγητα οι πολίτες. Κάτι ευκολότερο σήμερα που και ο τελευταίος Έλληνας έχει συνειδητοποιήσει τα αδιέξοδα στα οποία οδηγεί η ανευθυνότητα, η απουσία ελέγχου και η ατιμωρησία στις δημόσιες υπηρεσίες.
Ακτοπλοϊκές συνδέσεις
Οι ακτοπλοϊκές συνδέσεις της Θεσσαλονίκης με τα νησιά του Β. Αιγαίου, των Σποράδων, των Κυκλάδων, ακόμη και της Κρήτης πολλές φορές στο παρελθόν έχουν γίνει αντικείμενο συζητήσεων σε λάθος βάση. Η λάθος βάση είναι ότι τέτοιου τύπου ζητήματα, που δεν τα λες ζωής και θανάτου, τα ρυθμίζει η ζωή και η πραγματικότητα, εν προκειμένω η αγορά. Η προσφορά και κυρίως η ζήτηση, διότι όταν υπάρχει ζήτηση η προσφορά σπεύδει να την καλύψει. Τα προηγούμενα χρόνια πολλές απόπειρες ακτοπλοϊκών συνδέσεων από το λιμάνι της Θεσσαλονίκης απέτυχαν, διότι στήθηκαν τεχνητά. Κατά κάποιον τρόπο με το ζόρι. Ο κόσμος δεν ανταποκρίθηκε, οι εφοπλιστές δεν ήθελαν να χάνουν λεφτά και πολλά δρομολόγια κόπηκαν. Αυτός ο μακροσκελής πρόλογος θέλει να καταλήξει ότι για φέτος τα πράγματα θα είναι διαφορετικά, επειδή αυτή τη φορά το άλογο μπήκε μπροστά από το κάρο, στη σωστή του θέση. Το φετινό καλοκαίρι, λοιπόν, η Θεσσαλονίκη θα συνδέεται με τη Λέσβο με δύο δρομολόγια την εβδομάδα, ένα με συμβατικό καράβι κι ένα με ταχύπλοο. Το περσινό πείραμα από τα μέσα του καλοκαιριού έπιασε, η ζήτηση είναι υπαρκτή και τα δύο δρομολόγια θα κινηθούν χωρίς επιχορήγηση και την εξευτελιστική πατέντα της… άγονης γραμμής. Κάτι ανάλογο ισχύει τα τελευταία χρόνια και για τις Σποράδες, επειδή υπάρχει κόσμος που θέλει να πάει στη Σκιάθο, την Σκόπελο και την Αλόννησο χωρίς αυτοκίνητο και άρα το καταμαράν που δρομολογείται έχει ζήτηση. Έτσι γίνονται οι δουλειές. Ή μάλλον οι δουλειές έχουν πραγματικό νόημα μόνο όταν υπάρχει ουσιαστικό αντικείμενο και όχι επειδή κάποιος ή κάποιοι λίγοι θα ήθελαν τα πράγματα να είναι όπως οι ίδιοι τα έχουν στο κεφάλι τους.
Οι Τούρκοι που επιμένουν
Η Λέσβος, πάντως, ετοιμάζεται να υποδεχθεί επισκέπτες από το Πάσχα, όταν και τυπικά θα ανοίξει η θερινή τουριστική περίοδος. Ένα νησί στο οποίο δείχνουν σημαντική προτίμηση και μεγάλη αδυναμία οι Θεσσαλονικείς, εξ’ ου και τα δρομολόγια. Όπως, επίσης, την αγαπούν φανατικά οι Τούρκοι των απέναντι ακτών της Μικράς Ασίας, οι οποίοι συρρέουν το καλοκαίρι σε καθημερινή βάση. Είναι χαρακτηριστικό, όπως λένε οι Μυτιληνιοί, ότι το κύμα των Τούρκων επισκεπτών δεν ανακόπηκε ποτέ, ούτε καν σε περιόδους έντασης. Γι’ αυτό παρακολουθούν τις… γλύκες των τελευταίων ημερών ανάμεσα στην Άγκυρα και στην Αθήνα με ενδιαφέρον, που δεν συνδέεται με την καθημερινότητα τους. Αντίθετα ανησυχούν για την οικονομική κρίση στην Τουρκία και την επιδείνωση της ισοτιμίας της τουρκικής λίρας έναντι του ευρώ, αφού η έλλειψη οικονομικής και καταναλωτικής δύναμης είναι ο μόνος λόγος που κατά περιόδους οι επισκέπτες από την άλλη όχθη του Αιγαίου στη Λέσβο… αραιώνουν.
Στο Σέιχ Σου κόπηκαν 110.000 δέντρα σε 5 χρόνια
Ο αριθμός είναι συγκλονιστικός και μάλλον δύσκολο να τον συνειδητοποιήσει κανείς. Περί τις 110.000 δέντρα έχουν κοπεί τα τελευταία πέντε χρόνια από το περιαστικό δάσος της Θεσσαλονίκης, το περίφημο Σέιχ Σου. Στο σύνολό τους πρόκειται για πεύκα, που έπεσαν θύματα του φλοιοφάγου σκαθαριού, το οποίο τα απομυζά, τα απονεκρώνει και στο τέλος τα καθιστά κατάλληλα μόνο για το τζάκι. Σε αυτή την πενταετία ελάχιστες «φαλακρές» περιοχές του Σέιχ Σου έχουν αναδασωθεί, καθώς η επιλογή των αρμοδίων είναι να περιμένουν τη φυσική αναγέννηση του δάσους. Μόνο που το σενάριο αυτό πάσχει σε δύο σημεία: Πρώτον, η αναγέννηση του δάσους γίνεται με αργό και βασανιστικό τρόπο. Δεύτερον, στη θέση των κομμένων πεύκων θα φυτρώσουν και πάλι πεύκα, που είναι ευπρόσβλητα από το φλοιοφάγο, ενώ, παράλληλα, εάν εκδηλωθεί μια πυρκαγιά συμβάλλουν περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο δένδρο στην εξάπλωσή της. Το 2002 –για να μη ξεχνιόμαστε- τέσσερις φορές άναψε φωτιά στο δάσος, αλλά ευτυχώς και τις τέσσερις εντοπίστηκε αμέσως και σβήστηκε εύκολα και χωρίς να υπάρξουν εκτεταμένες καταστροφές. Κάποιοι υποστηρίζουν –ανάμεσά τους και καθηγητές της δασολογίας του ΑΠΘ- ότι μέσω συστηματικής αναδάσωσης είναι ευκαιρία να αλλάξει και το μείγμα των δέντρων που υπάρχει στο Σέιχ Σου. Προς όφελος της Θεσσαλονίκης, που έχει μολυσμένη από τα μικροσωματίδια ατμόσφαιρα – πρόσφατα η Ελλάδα καταδικάστηκε σε ευρωπαϊκό επίπεδο γι’ αυτό το λόγο-, αλλά και ελάχιστο πράσινο ανά κάτοικο. Όταν ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, που εδρεύει στην καταπράσινη Γενεύη της Ελβετίας, επισημαίνει ότι στις πόλεις η μικρότερη ανεκτή αναλογία είναι 9 τετρ. μέτρα πρασίνου ανά κάτοικο, στη Θεσσαλονίκη η αναλογία είναι 1,7 τετρ. μέτρα –ούτε καν δύο.