Πολύ μεγάλη αίσθηση σε όλη την Ελλάδα προκάλεσε το χθεσινό αποκλειστικό δημοσίευμα της Voria.gr με τις φωτογραφίες από τον σταθμό Βενιζέλου του μετρό της Θεσσαλονίκης. Όχι μόνο επειδή πρόκειται για αποκάλυψη που κανείς δεν περίμενε, αφού υπήρξε προσπάθεια από τους εμπλεκόμενους να κρατηθεί… μυστικό και να αποκαλυφθεί στις ή λίγο πριν τις 30 Νοεμβρίου, αλλά διότι από τις εικόνες αποδεικνύεται πως πρόκειται για κάτι εξαιρετικά εντυπωσιακό, που πιθανόν δικαιώνει όσους επέλεξαν τη λύση «και μετρό και αρχαία» και τόλμησαν να αποκολλήσουν και να επανατοποθετήσουν τα ευρήματα. Επίσης, είναι προφανές ότι τα πολλά χρήματα που δόθηκαν για αρχαιολογικές εργασίες στη διάρκεια της κατασκευής του μετρό -αρκετά πάνω από 100 εκατ. ευρώ- έπιασαν τόπο. Ο σταθμός που κατά τη διάρκεια της κατασκευής του προκάλεσε μεγάλες αντιδράσεις, εντάσεις και κόντρες στη Θεσσαλονίκη, αλλά και ανάμεσα στους αρχαιολόγους αναμένεται να εξελιχθεί σε πλεονέκτημα για το μετρό και την ίδια τη Θεσσαλονίκη. Το εντυπωσιακό σκηνικό με τους συρμούς να κινούνται ανάμεσα στα ερείπια της Θεσσαλονίκης του βάθους της ιστορίας είναι μοναδικό, ενώ οι επιβάτες έστω και για λίγα δευτερόλεπτα θα μεταφέρονται νοερά σε μια άλλη εποχή. Μια λαμπρή εποχή για την κοσμοπολίτισσα εκείνα τα χρόνια Θεσσαλονίκη, που δέσποζε σε ολόκληρη τη Νοτιοανατολική Ευρώπη. Και με την ευκαιρία: Αν και οι φωτογραφίες είναι φωτογραφίες και η πραγματική εικόνα και η αυθεντική αίσθηση θα προκύψουν μετά τις 30 Νοεμβρίου οφείλουμε να πούμε ότι σύμφωνα με τα μέχρι στιγμής δεδομένα κανένα «Έγκλημα στο σταθμό Βενιζέλου» δεν έχει συντελεστεί. Μήπως -λέμε μήπως;- ήρθε η ώρα να αποκαθηλωθούν και τα τελευταία πανό-κουρέλια που αναγράφουν αυτό το διχαστικό σύνθημα και βρίσκονται ακόμη σε μπαλκόνια της Θεσσαλονίκης;
Η γερμανική… συνταγή
Εμείς τα λέμε, εμείς τα ακούμε. Ή αλλιώς τρελίτσα… Ή στα γερμανικά… wahnsinn. Κάπως έτσι έγινε χτες στην Αθήνα στις επίσημες συναντήσεις του Γερμανού προέδρου Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάιερ. Το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων για τις θηριωδίες των Ναζί στη χώρα μας, αλλά και το ζήτημα με το «αναγκαστικό» κατοχικό δάνειο που πήρε το Βερολίνο από την κατακτημένη Αθήνα στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο το έβαλαν χτες στο τραπέζι τόσο η Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κατερίνα Σακελλαροπούλου όσο κι ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης. Η μεν Σακελλαροπούλου κατά τη συνάντησή της με τον πρόεδρο της Γερμανίας στο Προεδρικό Μέγαρο είπε ότι «η ελληνογερμανική φιλία στηρίζεται στον ειλικρινή διάλογο και στον αλληλοσεβασμό. Στο πνεύμα αυτό, θα ήθελα να τονίσω, με βάση και την σχετική απόφαση του Ελληνικού Κοινοβουλίου του 2019, τη μεγάλη σημασία που έχει για τον ελληνικό λαό το ζήτημα των Πολεμικών Αποζημιώσεων και του Κατοχικού Δανείου, το οποίο παραμένει εκκρεμές». Ο Γερμανός πρόεδρος απάντησε κυνικά ότι για τη χώρα του «νομικά αυτό το θέμα θεωρείται λήξαν». Λίγο αργότερα ο κ. Μητσοτάκης τού επανέλαβε ότι «για την Ελλάδα το ζήτημα των επανορθώσεων και ειδικά το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο, αυτά τα ζητήματα είναι ακόμα πολύ “ζωντανά” και ελπίζουμε ότι κάποια στιγμή θα τα επιλύσουμε». Και ο πρόεδρος της Γερμανίας απάντησε: «Ευελπιστώ, λοιπόν, ότι οι διμερείς μας σχέσεις, όχι μόνο οι οικονομικές αλλά και οι ανταλλαγές στον πολιτιστικό τομέα και μεταξύ των δύο λαών, θα αναπτυχθούν τα επόμενα χρόνια, στο πλαίσιο μιας δημοκρατικής Ευρώπης, η οποία αντιπροσωπεύει την ελευθερία παγκοσμίως και θα αποτελεί μέρος όπου αξίζει να ζει κανείς». Στην ουσία δεν απάντησε, σα να μην άκουσε τίποτα για την… ταμπακιέρα. Ή μάλλον η γνωστή γερμανική συνταγή: Δεν σας υπολογίζουμε και δεν θα πάρετε πίσω ούτε ευρώ από αυτά που σας αρπάξαμε…
Η μέρα της αποταμίευσης
Σήμερα είναι 31 Οκτωβρίου, Παγκόσμια Ημέρα Αποταμίευσης. Επιπλέον, φέτος συμπληρώνονται 100 χρόνια από την 31η Οκτωβρίου 1924, όταν θεσπίστηκε η Παγκόσμια Ημέρα Αποταμίευσης κατά τη διάρκεια του 1ου Διεθνούς Συνεδρίου Ταμιευτηρίων που πραγματοποιήθηκε στο Μιλάνο της Ιταλίας, με τη συμμετοχή 29 χωρών. Μια ημέρα αφιερωμένη στην προώθηση της αποταμίευσης σε όλον το κόσμο, αλλά και στη σημασία της για το άτομο και το κοινωνικό σύνολο. Μέχρι τη δεκαετία του 1980 η ημέρα αυτή γιορταζόταν έντονα στα ελληνικά σχολεία με διαλέξεις, εκθέσεις και δώρα από το τότε Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο τους περίφημους μεταλλικούς κουμπαράδες, οι οποίοι σε αρκετές περιπτώσεις βοήθησαν ανθρώπους να ξεκινήσουν τη ζωή τους. Τις τελευταίες δεκαετίες της χλιδής από τη μια και της χρεοκοπίας από την άλλη στην Ελλάδα η έννοια της αποταμίευσης ζει μεν στο μυαλό και τις προτεραιότητες των απλών ανθρώπων, που τη βλέπουν ως δικλείδα ασφαλείας στη ζωή τους, αλλά δεν προβάλλεται ιδιαιτέρως από τα επίσημα κανάλια. Το κράτος δεν την προπαγανδίζει καθόλου, ενώ το δόγμα «ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε και ότι αρπάξει το… πωπουδάκι μας» είναι μάλλον κυρίαρχο στη χώρα μας. Παρ’ όλα αυτά οι καταθέσεις στις τράπεζες είναι σημαντικό μέγεθος για κάθε οικονομία -και για την ελληνική. Γενικότερα στην Ευρώπη η αποταμίευση αποτελεί μέρος της καθημερινότητας των ανθρώπων, ενώ διεθνώς το σχετικό ενδιαφέρον των τραπεζών έχει μετατοπιστεί, πλέον, στον αναπτυσσόμενο κόσμο, όπου πολλά άτομα δεν έχουν τραπεζικό λογαριασμό. Σταθερός στόχος παραμένει ο διπλασιασμός των αποταμιευτικών λογαριασμών που ανήκουν σε φτωχούς.
Πάρκινγκ… θρασύτητας
Βραβείο πιο ευφάνταστου πάρκινγκ άξιζε να λάβει ένας οδηγός στη Θεσσαλονίκη ανήμερα της 28ης Οκτωβρίου. Ίσως και το βραβείο του πάρκινγκ… θρασύτητας. Οι κλειστοί δρόμοι σε συνδυασμό με τους χιλιάδες πολίτες που βρέθηκαν στο κέντρο της πόλης για να απολαύσουν τον καλό καιρό και να δουν την παρέλαση προκάλεσαν, για μία ακόμα φορά, τις χειρότερες συνθήκες για να βρει κανείς πάρκινγκ. Ο συγκεκριμένος, βέβαια, οδηγός δεν πτοήθηκε, όπως φαίνεται και στη φωτογραφία, κι άφησε το όχημά του όπου τον βόλεψε. Το συγκεκριμένο σημείο βρίσκεται στη συμβολή των οδών Δωδεκανήσου με Λέοντος Σοφού, όπου κατά πάσα πιθανότητα ήταν νωρίτερα παρκαρισμένα (παράνομα) κι άλλα αυτοκίνητα. Όμως τουλάχιστον οι υπόλοιποι οδηγοί είχαν την ελάχιστη τσίπα να μετακινήσουν τα αυτοκίνητά τους μετά το πέρας της παρέλασης. Δυστυχώς αν δεν υπάρχει ένας τροχονόμος σε κάθε δρόμο της Θεσσαλονίκης δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα.
