Του Γιώργου Δώρα
Το κλασικό τριήμερο των εγκαινίων της Διεθνούς Εκθέσεως Θεσσαλονίκης ξεκίνησε με φόρα από χθες το πρωί –στην πραγματικότητα από το βράδυ της Πέμπτης- και θα ολοκληρωθεί αργά την Κυριακή. Τρεις μέρες και κάτι παραπάνω με δεκάδες συναντήσεις, επισκέψεις, τραπέζια, ανακοινώσεις, διαβουλεύσεις, κατά τη διάρκεια των οποίων οι πολιτικοί παράγοντες, οι επιχειρηματίες και οι εκπρόσωποι και τα μέλη παραγωγικών φορέων συνευρίσκονται, διαβουλεύονται, συζητούν σε δημόσιους και ιδιωτικούς χώρους. Σε ορισμένες περιπτώσεις και χωρίς καν να το επιδιώκουν. Αυτές οι εικόνες των κυβερνητικών επισκέψεων, των ημερίδων, των γευμάτων και των δείπνων, ορισμένα εκ των οποίων δημοσιοποιούνται και άλλα παραμένουν στο πεδίο της διακριτικότητας αποτελούν τελικά την πεμπτουσία των εγκαινίων της ΔΕΘ εδώ και χρόνια. Φυσικά υπάρχει η διοργάνωση με τα περίπτερα και τους εκθέτες, αλλά –κακά τα ψέματα- το «ζουμί» της ΔΕΘ βρίσκεται στα παράλληλα γεγονότα. Όπως η καθιερωμένη δημοσιογραφική έκφραση «στο περιθώριο της τάδε συνεδρίασης ο υπουργός έκανε την δείνα δήλωση ή πραγματοποίησε εκτάκτως την τάδε συνάντηση», υποδηλώνει ότι κάτι το εκτός ατζέντας ή ημερήσιας διάταξης ήταν πιο σοβαρό από τα προγραμματισμένα, έτσι και στη ΔΕΘ μετρούν πολύ δράσεις, κινήσεις και επαφές που γίνονται με αφορμή τη ΔΕΘ και όχι στην ίδια τη ΔΕΘ. Κυρίως το τριήμερο των εγκαινίων, αλλά και καθ’ όλο το δεκαήμερο. Αυτό σημαίνει ότι αν βαφτίσουμε τη ΔΕΘ του Σεπτεμβρίου όχι ακριβώς έκθεση, αλλά φόρουμ, προφανώς θα υπάρχουν ισχυρότερα επιχειρήματα για το ενδιαφέρον της πέραν των εξαγγελιών στην ομιλία του πρωθυπουργού το Σάββατο και των απαντήσεων του στη συνέντευξη Τύπου της Κυριακής.
Επί της ουσίας τώρα: Για να αξιοποιήσει ένας βορειοελλαδίτης τις επαφές που προσφέρει η ΔΕΘ πρέπει να τις κυνηγήσει, κάτι για το οποίο ο κόσμος της περιοχής δεν είναι εκπαιδευμένος. Χώρια που η Ελλάδα είναι μια σχετικώς μικρή χώρα και όλοι λίγο πολύ γνωρίζονται, οπότε όσοι αισθάνονται κανονικοί άνθρωποι θεωρούν ότι όποτε χρειαστεί μπορούν να συναντήσουν όποιον χρειαστεί. Μόνο που η ζωή έχει αποδείξει ότι συχνά τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά και –επιπλέον- ότι στην Ελλάδα πολλές φορές σε μια στιγμή, από μια συνάντηση στα όρια του τυχαίου λύνονται προβλήματα που χρονίζουν ή προωθούνται ζητήματα σε χρόνια στασιμότητα. Ή ακόμη υιοθετούνται ιδέες που διατυπώνονται για πρώτη φορά. Κάπως έτσι, λοιπόν, πάνω στην ιδιαίτερη ψυχολογία των Βορειοελλαδιτών που δεν έχουν ιδέα από λόμπι και ανάλογες συμπεριφορές, οι επαφές της ΔΕΘ που με γεωγραφικούς όρους θα έπρεπε να τους αφορούν προνομιακά, συχνά περιορίζονται στους… λομπίστες του κεντρικού –αθηναϊκού και ως εκ τούτου πανελλαδικού- συστήματος, οι οποίοι έχουν την τεχνογνωσία να βρίσκονται διαχρονικά στο κατάλληλο σημείο, την κατάλληλη στιγμή, με τους κατάλληλους ανθρώπους. Ανάμεσά τους, βέβαια, βρίσκονται και κάποιοι Θεσσαλονικείς, οι οποίοι επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Αυτές τις μέρες μια βόλτα στα μεγάλα ξενοδοχεία και τα καλά μπαρ κι εστιατόρια της Θεσσαλονίκης έχει πραγματικά μεγάλο ενδιαφέρον.