Καλημέρα σας!
Ο πόλεμος στην Ουκρανία συνεχίζεται για έκτη εβδομάδα, αλλά όσοι παραμένουν στο Κίεβο, πάνω από ένα εκατομμύριο άνθρωποι, αισθάνονται τις τελευταίες ώρες κάπως ανακουφισμένοι. Σα να αναπνέουν καλύτερα. Το νέο για την πρόθεση οικειοθελούς υποχώρησης των Ρώσων από την πρωτεύουσα της Ουκρανίας τους αναπτέρωσε το ηθικό, αρκεί να υλοποιηθεί. Όσο γι’ αυτούς που είχαν τη δυνατότητα να φύγουν και παρέμειναν μέσα στην κόλαση μιας στρατιωτικής επίθεσης σε κατοικημένη περιοχή, η απάντηση που δίνουν είναι μεν απλή, χωρίς, όμως, να είναι βέβαιο ότι την καταλαβαίνουν όλοι. Έμειναν, λοιπόν, επειδή εκεί είναι το σπίτι τους. Η καθημερινότητά τους. Η δουλειά τους. Η περιουσία τους. Η ζωή τους όλη. Ακόμη κι αν τίποτε από αυτά δεν υπάρχει, πλέον, στην πραγματικότητα –εκτός ίσως από το σπίτι για τους περισσότερους- η ανάγκη του ανθρώπου να ανήκει κάπου πέρα από το… σαρκίο του είναι πολύ ισχυρή. Ικανή να τον μεταμορφώσει σε γενναίο. Επίσης, η βία με την οποία ο πόλεμος αλλάζει τα πάντα στις περιοχές που ξεσπάει δεν είναι ανεκτή από το μυαλό ούτε από τον συναισθηματικό κόσμο, ούτε από τις αξίες και τον πολιτισμό των κανονικών ανθρώπων, οι οποίοι αντιδρούν. Από την άλλη βέβαια υπάρχουν το εξίσου ισχυρό –εάν όχι ισχυρότερο- ένστικτο της αυτοσυντήρησης και ο φόβος που οδηγούν άλλους ανθρώπους να φύγουν όσο γίνεται πιο μακριά από το πεδίο της μάχης, αναζητώντας ασφάλεια. Με διαφορετικό τρόπο είναι κι αυτοί γενναίοι, αφού αφήνονται να ταξιδέψουν στο άγνωστο, όπου εξ αντικειμένου θα παίξουν ρόλο αδύναμου κρίκου. Όσο η τρέλα συνεχίζεται και η εμπόλεμη κατάσταση παγιώνεται με κίνδυνο να… μονιμοποιηθεί και οι μεν και οι δε αποδεικνύουν τη γενναιότητά τους, αλλά χάνουν πολλά. Κι έχουν να χάσουν ακόμη περισσότερα…
Οι διαδρομές του ηλίανθου
Οι αναταράξεις που δημιουργεί ο πόλεμος στην παραγωγή αγροτικών προϊόντων και τροφίμων δρομολογεί ήδη αλλαγές στο πεδίο της ελληνικής αγροδιατροφής. Κατ' αρχάς οι υψηλές τιμές στο ηλιέλαιο και ο προβληματισμός για την επάρκεια του οδηγούν παραγωγούς και μεταποιητές να καταστρώνουν νέα σχέδια. Και αν οι παραγωγοί του ηλίανθου δεν μπορούν να κάνουν και πολλά, υπό την έννοια ότι θα εξακολουθήσουν να καλλιεργούν ότι καλλιεργούσαν και να δίνουν τον καρπό στις μεταποιητικές μονάδες, με τις οποίες συνάπτουν συμβόλαια. Από εκεί και πέρα, όμως, τα πράγματα πιθανόν αλλάζουν. Οι μεταποιητές, οι οποίοι τροφοδοτούσαν με ηλιέλαιο τις μονάδες παραγωγής βιοντίζελ, θα το στρέψουν εν μέρει στην κατανάλωση, αφού οι τιμές ανέβηκαν και, πλέον, είναι ανταγωνιστικοί, ακόμη και ως προς τις εισαγωγές. Πάντως, όπως σημειώνουν άνθρωποι του κλάδου, τις τελευταίες τρεις – τέσσερις ημέρες οι τιμές του ηλιόσπορου υποχωρούν από τα ιστορικά υψηλά που είχαν διαμορφωθεί, καθώς οι εξαγωγές από την Ουκρανία όπως σταμάτησαν ξαφνικά στις 24 Φεβρουαρίου έτσι άνοιξαν και πάλι αιφνιδιαστικά και γίνονται κυρίως μέσω Μολδαβίας. Φυσικά οι τιμές, παρά το ότι υποχωρούν, βρίσκονται σε σχεδόν διπλάσια επίπεδα απ’ ό,τι πριν τον πόλεμο. Κάποιοι, μάλιστα, υποψιάζονται ότι αυτό το ξαφνικό άνοιξε – κλείσε της εξαγωγικής δραστηριότητας από την εμπόλεμη Ουκρανία είναι εν πολλοίς το αποτέλεσμα της μεθόδευσης κάποιων που πήραν το ρίσκο να κρατήσουν για λίγες εβδομάδες σφραγισμένες τις αποθήκες, ώστε να επωφεληθούν από την αναταραχή και την άνοδο των τιμών. Ο πόλεμος πόλεμος και οι δουλειές δουλειές. Διότι ως γνωστόν την ώρα της πιο σκληρής στρατιωτικής μάχης δύο πράγματα εξακολουθούν να κινούνται. Η διπλωματία και το εμπόριο.
Ο κάμπος των Σερρών
Κάποτε –πριν από μερικές δεκαετίες- ο νομός Σερρών ήταν αν όχι ο πιο πλούσιος σίγουρα ένας από τους πλουσιότερους νομούς της χώρας σε ό,τι αφορά το αγροτικό εισόδημα. Σήμερα αν δεν είναι ο φτωχότερος στο συγκεκριμένο οικονομικό πεδίο είναι εξίσου σίγουρα ένας από τους φτωχότερους. Παρά το ότι ο περίφημος κάμπος των Σερρών εξακολουθεί να υπάρχει και να παράγει. Έψαξαν, λοιπόν, οι άνθρωποι εκεί και βρήκαν ότι ένα από τα προβλήματα που οδήγησαν σε αυτή την υποχώρηση και τελικά στη μεγάλη έκπτωση των εισοδημάτων είναι η παραγωγή no name προϊόντων, τα οποία πωλούνται φτηνά. Αποφάσισαν, λοιπόν, με μπροστάρη το Επιμελητήριο Σερρών να ξεκινήσουν τη διαδικασία πιστοποίησης τοπικών προϊόντων, αρχίζοντας από το ρύζι και το βουβαλίσιο κρέας. Θα ακολουθήσουν κι άλλα, καθώς γενικότερα αντιλαμβάνονται, πλέον, πλήρως ότι το στοίχημα θα παιχτεί στη μεταποίηση και τυποποίηση των προϊόντων, ώστε να αποκτήσουν προστιθέμενη αξία, να πιστωθούν υπεραξίες, να αυξηθεί ο πλούτος και να βελτιωθούν τα εισοδήματα. Ασφαλώς –αν και αργά- δείχνουν να έχουν κατανοήσει το θεωρητικό σκέλος της υπόθεσης, διότι το σχήμα δουλεύει ακριβώς όπως το σκέφτονται. Το ζητούμενο από εδώ και πέρα είναι η πράξη, στην ουσία να βρεθούν κεφάλαια και οι κατάλληλοι άνθρωποι για να επενδύσουν.
Τα γενναία μερίσματα της ΟΛΘ ΑΕ και…
Σταθερά ανοδική πορεία έχει το μέρισμα που διανέμει η ΟΛΘ ΑΕ στους μετόχους τα τελευταία τέσσερα χρόνια της ιδιωτικοποίησης, η οποία ολοκληρώθηκε τον Άνοιξη του 2018. Για τη χρήση, λοιπόν, του 2018 το μέρισμα ήταν 0,57 ευρώ ανά μετοχή. Για το 2019 έφτασε το 1,17 ευρώ, για το 2020 το 1,42 ευρώ. Για το 2021 το μέρισμα έφτασε στο γενναίο ύψος 1,50 ευρώ ανά μετοχή, όπως αποφάσισε πριν από λίγες ημέρες η τακτική γενική συνέλευση των μετόχων της εταιρείας. Καθόλου λίγα, λοιπόν, δεν αθροίζονται όσα έχουν εισπράξει οι μέτοχοι –κυρίως ο βασικός μέτοχος- σε αυτά τα τέσσερα χρόνια. Κάτι που δεν είναι καθόλου κακό, αλλά αναπόφευκτα δημιουργεί συνειρμούς. Όταν μία δουλειά πηγαίνει καλά –παρά τις ιδιαιτερότητες των καιρών, την οικονομική κρίση και την πανδημία- με κεκτημένη ταχύτητα εξαιτίας της μονοπωλιακής δραστηριότητάς της, για ποιον λόγο να σπεύσει να βάλει κεφάλαια και να επενδύσει κανείς; Εφόσον, λοιπόν, στη διαδικασία της παραχώρησης του λιμανιού της Θεσσαλονίκης το ΤΑΙΠΕΔ, δηλαδή το ελληνικό δημόσιο, έδωσε περιθώριο επτά ετών για την υλοποίηση των υποχρεωτικών επενδύσεων στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης –κυρίως για την επέκταση της 6ης προβλήτας- γιατί κάποιος να βιαστεί; Η απάντηση είναι «για να πάει ακόμη καλύτερα η δουλειά και να δοθεί ώθηση στην τοπική οικονομία».
…ο νωχελικός απόπλους των πλοίων
Ενδεικτική είναι η κεντρική φωτογραφία με το πλοίο που βγαίνει από το λιμάνι της Θεσσαλονίκης, όπου πριν από λίγες ημέρες φόρτωσε και ξεφόρτωσε εμπορεύματα. Χρόνια τώρα πλοία σαν κι αυτό μπαινοβγαίνουν νωχελικά στον Θερμαϊκό εξυπηρετώντας το εγχώριο και διεθνές εμπόριο. Τα μεγαλύτερα… ξαδελφάκια τους, όμως, δεν έχουν κάποια τύχη στη Θεσσαλονίκη, επειδή επί δεκαετίες το ελληνικό δημόσιο και τα τελευταία τέσσερα χρόνια η ιδιωτική ΟΛΘ ΑΕ «ταλαιπωρούνται» από την επέκταση της 6ης προβλήτας, που σημαίνει μεγαλύτερα κρηπιδώματα και περισσότερο βάθος στη θάλασσα. Πριν από λίγες εβδομάδες έγινε γνωστό ότι ο ανάδοχος που θα κατασκευάσει το συγκεκριμένο τεχνικό έργο βρέθηκε. Για την ακρίβεια επιλέχθηκε μετά από μακρόσυρτη διαγωνιστική διαδικασία. Τώρα το ζητούμενο είναι η –έστω και με χρονοκαθυστέρηση- επιτάχυνση των εξελίξεων, οι οποίες έχουν μπροστά τους αρκετές γραφειοκρατικές και αδειοδοτικές διαδικασίες. Για να δούμε πώς θα τρέξει από εδώ και πέρα το θέμα... Θα αλλάξει ο ρυθμός ή μήπως θα επαναληφθεί το μοτίβο που ξέρουμε και το οποίο –κακά τα ψέματα- δεν το λες και ιδιαίτερα γρήγορο...