Δεν έχει τη φήμη του πιο ήρεμου ανθρώπου ο Λευτέρης Αυγενάκης εδώ και χρόνια. Όσοι συνεργάζονται μαζί του έχουν να λένε για τα ξεσπάσματά του. Τώρα επιτέθηκε σε εργαζόμενο, σε δημόσιο χώρο και… on camera. Την πάτησε. Ο Μητσοτάκης τον διέγραψε από την Κοινοβουλευτική Ομάδα, παρά το ότι -όλοι το ξέρουν- είναι (ή μήπως ήταν;) από τους πιο έμπιστους της οικογένειας. Πριν λίγες ημέρες ο πρωθυπουργός τον απέπεμψε και από υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης και Tροφίμων, πόστο στο οποίο τα είχε πάει… περίφημα. Μόνο οι περιπέτειες του ΟΠΕΚΕΠΕ φτάνουν και περισσεύουν στην απόφαση να απαλλαγεί των καθηκόντων του. Κάποιος φίλος, πάντως, σχολίασε χθες ότι «γεμίσαμε αψίθυμους Κρητικούς». Όχι τώρα, από… ανέκαθεν. Το νησί έχει φήμη ότι «παράγει» ευέξαπτους και νευρικούς ανθρώπους, ειδικά άνδρες. Μόνο που η πολιτική (πρέπει να) είναι το ακριβώς αντίθετο. Χρειάζεται ανθρώπους ήρεμους, ψύχραιμους, διαλλακτικούς, που να πιστεύουν και να καλλιεργούν τον διάλογο. Επίσης, χρειάζεται ανθρώπους οι οποίοι ακόμη κι όταν διαθέτουν μια κάποια προσωρινή και μάταιη εξουσία να το ξεχνούν. Ο Λευτέρης Αυγενάκης, που με το ζόρι ζήτησε συγγνώμη για τη χειροδικία και φυσικά δεν παραδίδει την έδρα που προφανώς αισθάνεται ότι έχει… παντρευτεί, δεν ανήκει σε αυτήν την κατηγορία. Οι πολίτες του Ηρακλείου προφανώς ξέρουν τους λόγους που τον ψηφίζουν.
Η πυρασφάλεια των παιδικών σταθμών
«Χέρι» στους δημάρχους για το θέμα των παιδικών σταθμών που ακόμα δεν πληρούν τις προδιαγραφές του Προεδρικού Διατάγματος του 2017 και παραμένουν χωρίς αδειοδότηση έβαλε ο υπουργός Εσωτερικών, Θοδωρής Λιβάνιος, στη χθεσινή συνεδρίαση της ΚΕΔΕ, στην οποία παρέστη για πρώτη φορά με τη νέα του ιδιότητα. Ο κ. Λιβάνιος παραδέχτηκε ότι οι δήμοι των μητροπολιτικών κέντρων έχουν πράγματι πρόβλημα με τον αύλειο χώρο, ενώ μπορεί να συζητηθεί το θέμα της χωριστής εισόδου, ωστόσο είναι αδιανόητο να υπάρχουν σταθμοί χωρίς πυρασφάλεια. Κι αυτό όταν έχουν δοθεί συνολικά οκτώ παρατάσεις για την οριστική εφαρμογή του νέου κανονισμού, ενώ ο ίδιος, μαζί με τη συγχαρητήρια επιστολή για την ανάληψη των καθηκόντων τους την 1η Ιανουαρίου, τους υπενθύμισε για μια ακόμη φορά την υποχρέωσή τους για αδειοδότηση των παιδικών σταθμών. «Δεν γίνεται επτά χρόνια μετά να μην έχουν πυρασφάλεια οι παιδικοί σταθμοί. Ποιος παιδικός σταθμός θέλετε να λειτουργεί χωρίς πυρασφάλεια; Και εν πάση περιπτώσει για ποιον λόγο επτά χρόνια μετά μία χρηματοδότηση 95 εκατ. ευρώ αξιοποιήθηκε στη μέση και δεν έχουμε παιδικούς σταθμούς με πυρασφάλεια; Την 1η Σεπτεμβρίου αρχίζει η νέα περίοδος. Να την παρατείνουμε και να πούμε ότι δεν τρέχει τίποτα;», ήταν η εύλογη απορία του υπουργού. Το δίκιο του βουνό, είναι η αλήθεια.
Οι αγκαλιές του πρέσβη
Πλήθος κόσμου έδωσε το «παρών» το απόγευμα της περασμένης Τρίτης στο Anatolia College στη γιορτή της αμερικανικής πρεσβείας για τα 248 χρόνια από τη διακήρυξη της ανεξαρτησίας των ΗΠΑ από τη Μεγάλη Βρετανία. Ανάμεσα στους προσκεκλημένους ήταν και ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης, Στέλιος Αγγελούδης. Αμέσως μετά την εκδήλωση, που περιλάμβανε ομιλίες του πρέσβη των ΗΠΑ στην Ελλάδα, Τζορτζ Τσούνη, και του προξένου της χώρας στη Θεσσαλονίκη, Τζέρι Ισμαήλ, ακολούθησε πάρτι με λιχουδιές αμερικανικών brands, αμερικανική μουσική και εναγκαλισμούς ανάμεσα σε επισήμους και προσκεκλημένους. Ο Τζορτζ Τσούνης στην ομιλία του ανακοίνωσε ότι η θητεία του (η οποία λήγει τον Ιανουάριο του 2025) δεν θα ανανεωθεί και άπαντες βρήκαν ακόμη έναν λόγο για να φωτογραφηθούν μαζί του και να τον ευχαριστήσουν. Ένας από αυτούς ήταν και ο Στέλιος Αγγελούδης. Μόλις ο κ. Τσούνης είδε τον κ. Αγγελούδη, αναφώνησε «ο καλύτερος δήμαρχος του κόσμου». Οι δυο τους αντάλλαξαν χαμόγελα και έπειτα ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης μετέφερε ψιθυριστά ένα αίτημα της διοίκησής του στον πρέσβη των ΗΠΑ, για να πάρει την απάντηση «για σένα ό,τι θέλεις». Τώρα τι ακριβώς ζήτησε ο δήμαρχος και τι ανέλαβε να κάνει ο πρέσβης θα το δείξει ο χρόνος. Αν μη τι άλλο, πάντως, απαντήσεις σαν κι αυτήν δείχνουν την αγαστή συνεργασία των δυο τους, τους περίπου επτά μήνες τους οποίους θητεύει στον δημαρχιακό θώκο ο Αγγελούδης. Μια συνεργασία που αναμένεται να συνεχιστεί -εκτός συγκλονιστικού απροόπτου- για περίπου μισό χρόνο ακόμη.
Οι έξοδοι κινδύνου του Λευκού Πύργου και…
Ρεκόρ επισκεψιμότητας καταγράφει κάθε χρόνο ο Λευκός Πύργος, το μνημείο-σύμβολο της Θεσσαλονίκης. Εκατοντάδες χιλιάδες επισκέπτες, Έλληνες και ξένοι, ανεβαίνουν τους πέντε ορόφους του και ενημερώνονται με σύγχρονο τρόπο και πολυμέσα για την ιστορία της πόλης από την ίδρυσή της το 316/5 π.Χ. μέχρι σήμερα, ενώ στον 6ο όροφο υπάρχει η έκθεση «Θεσσαλονίκη. Γεύσεις» και το πωλητήριο και στον εξώστη μεταλλικές πινακίδες δίνουν πληροφορίες για τοποθεσίες και μνημεία του παρελθόντος. Το περασμένο Σαββατοκύριακο μια παρέα φίλων που βρέθηκε από χώρα του εξωτερικού στη Θεσσαλονίκη για το EuroPride επισκέφτηκε τον Λευκό Πύργο και παρατήρησε πως δεν υπάρχουν έξοδοι κινδύνου. Αναρωτήθηκαν λοιπόν τι θα συμβεί σε περίπτωση πυρκαγιάς! Βέβαια είναι τέτοια η κατασκευή του μνημείου, με τον πέτρινο, κυλινδρικό σκελετό, που δεν επιτρέπει την κατασκευή εξόδων κινδύνου. Μια ιδέα, πάντως, θα ήταν να υπάρχουν αναδιπλούμενες σκάλες, οι οποίες θα πέφτουν από τα παράθυρα σε περίπτωση πυρκαγιάς και θα διευκολύνουν τη διαφυγή του κοινού. Η παρέα από το εξωτερικό ήρθε, είδε, διαπίστωσε την έλλειψη κι έκανε μια πρόταση...
… ο συμβολισμός της Ροτόντας
Το θέμα του συμβολισμού του Λευκού Πύργου για τη Θεσσαλονίκη σηκώνει μεγάλη συζήτηση κι έχει επανέλθει πολλές φορές στο παρελθόν. Εκείνο που μετράει είναι η θέση του πάνω στη θάλασσα, τίποτε άλλο. Διότι πρόκειται για οθωμανικό κτίσμα, σχετικά πρόσφατο, που δεν ήταν τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο από μια φυλακή. Για τους πιο ψαγμένους ανάμεσα στους οποίους και ο διάσημος Ισπανός πολεοδόμος Σαντιάγο Καλατράβα, ο οποίος πριν από 20 χρόνια είχε ασχοληθεί με τη Θεσσαλονίκη μετά από παραγγελία του ΕΒΕΘ-, το κτήριο-σύμβολο της πόλης είναι στην πραγματικότητα η Ροτόντα. Κτίστηκε τον 4ο αιώνα επί Ρωμαίων, με πρότυπο το Πάνθεον της Ρώμης, στα Βυζαντινά χρόνια λειτούργησε ως ναός και αργότερα, επί Οθωμανικής αυτοκρατορίας, ως μουσουλμανικό τέμενος. Συγκεντρώνει, δηλαδή, τα βασικά χαρακτηριστικά της πόλης. Μόνο που η Ροτόντα βρίσκεται χαμένη ανάμεσα σε ψηλές και κακόγουστες πολυκατοικίες, κάτι που εξ’ ορισμού αδικεί το μνημείο.