Μια μπάλα ποδοσφαίρου, ένα σκαραβαίος, ένα ποτήρι μπίρα, η τουριστική Ελλάδα, ο Μπετόβεν, η Ευρωπαϊκή Ένωση κι ένας χάρτης με το περίβλημα μιας χώρας βαμμένος σε τρία χρώματα: μαύρο, κόκκινο και κίτρινο. Με αυτές τις εικόνες – σύμβολα σκέφτηκε να συστήσει τη Γερμανία στους Θεσσαλονικείς η ΔΕΘ – Helexpo, που γέμισε τον ουρανό των κεντρικών δρόμων της πόλης με αυτή την εικαστική παρέμβαση. Το Σαββατοκύριακο τα συνεργεία του δήμου Θεσσαλονίκης και της Έκθεσης δούλεψαν, όπως κάθε χρόνο, ώστε η Θεσσαλονίκη να πάρει χρώμα από την τιμώμενη χώρα της Γενικής Έκθεσης, που για τη φετινή 88η διοργάνωση είναι η Γερμανία. Η «φίλη Γερμανία», όπως διευκρινίζουν από τη ΔΕΘ, αφού η συγκεκριμένη χώρα είχε μέσα στον 20ό αιώνα πολλά πρόσωπα. Σήμερα βρίσκεται στην καρδιά της ενωμένης Ευρώπης, αλλά η αλήθεια είναι πως στους δύο Παγκόσμιους Πολέμους μοίρασε πολύ πόνο στους ευρωπαϊκούς λαούς. Άνοιξε πληγές, που σε ορισμένες περιπτώσεις δεν έχουν κλείσει, ενώ ασφαλώς και η ίδια, δηλαδή οι κοινωνίες της, έχουν πληρώσει το ακριβό τίμημα. Σε κάθε περίπτωση στη φετινή ΔΕΘ το γερμανικό χρώμα και το δημιουργικό γερμανικό επιχειρηματικό πνεύμα θα δώσουν έντονο και οργανωμένο παρόν.
Η μιζέρια των ξενοδοχείων
Ένα ζευγάρι Θεσσαλονικέων αποφάσισε να κατέβει την Κυριακή το πρωί στο κέντρο της Θεσσαλονίκης και να πάρει το πρωινό σε ένα από τα πιο γνωστά και κεντρικά ξενοδοχεία της πόλης. Ή μάλλον να προσπαθήσει να πάρει πρωινό σε ένα από τα πιο γνωστά και κεντρικά ξενοδοχεία της πόλης. Μπήκε, λοιπόν, στο ξενοδοχείο, πήρε το ασανσέρ, ανέβηκε στην καθορισμένη αίθουσα και βρέθηκε μπροστά σε μια αρμόδια υπάλληλο. Χαμογελαστή, αλλά όχι και τόσο ευγενική. Στην ερώτηση του ζευγαριού για το πού μπορεί να καθίσει για να πάρει πρωινό η απάντηση ήταν πουθενά, διότι -όπως είπε- υπάρχει πληρότητα και ως εκ τούτου δεν υπάρχει χώρος. Το γεγονός ότι εκείνη τη στιγμή περισσότερα από τα μισά τραπέζια ήταν άδεια συνιστά… λεπτομέρεια. Τουλάχιστον για το υπεύθυνο στέλεχος μιας λαμπερής εταιρείας φιλοξενίας, όπως (πρέπει να) είναι ένα ξενοδοχείο. Το ζευγάρι δεν επέμεινε, αποχώρησε και μάλλον δεν θα το επιχειρήσει ξανά. Η λογική, πάντως, που λέει «έχουμε τους τουρίστες και δεν έχουμε την ανάγκη ούτε τους ντόπιους, ούτε το πενηντάρικο, που κατ’ ελάχιστον θα άφηναν» δεν είναι… λογική. Διότι οι ντόπιοι στηρίζουν με πολλούς και διάφορους τρόπους τα ξενοδοχεία της Θεσσαλονίκης όλον τον χρόνο και τους αξίζει καλύτερη συμπεριφορά. Είναι η λεπτομέρεια που κάνει τη διαφορά. Και κάνει μια πόλη πετυχημένη και μία άλλη λιγότερο ή καθόλου πετυχημένη. Προφανώς δεν συμπεριφέρονται όλοι έτσι, αλλά σε πολλές περιπτώσεις οι λίγοι, αντιεπαγγελματίες και ανάγωγοι, δίνουν τον τόνο της… μιζέριας. Διότι στην Αθήνα, με την οποία οι ξενοδόχοι της Θεσσαλονίκης θέλουν να συγκρίνονται και γκρινιάζουν διότι έχουν χαμηλότερες τιμές, μάλλον δεν θα συνέβαινε κάτι τέτοιο. Εκεί στην πλατεία Συντάγματος ή στα ακριβά νότια παραθαλάσσια προάστια θα έβρισκαν τον τρόπο να εξυπηρετήσουν δύο ανθρώπους, οι οποίοι επέλεξαν να τους τιμήσουν και να τους… πληρώσουν. Και κάτι ακόμη πιο σοβαρό: στη Θεσσαλονίκη -και πάλι σε αντίθεση με την Αθήνα- οι «νεκρές» τουριστικές περίοδοι είναι μεγάλες μέσα στη χρονιά. Τότε που οι πληρότητες είναι 50% – 60%, ίσως και μικρότερες. Τότε που και το τελευταίο πενηντάρικο μετράει…
Το σκοτάδι πάει… Μέγαρο
«Πάμε από εδώ να κάνουμε τον γύρο του Μεγάρου;», είπε κάποιος προχτές το βράδυ στον φίλο του, όταν μετά από πεζοπορία στη Νέα Παραλία της Θεσσαλονίκης έφτασαν στο τέρμα. Ο φίλος απάντησε σταράτα και δεν σήκωνε μύγα στο σπαθί του: «Τι λες βρε. Από εκεί δεν θα βλέπουμε ούτε τη μύτη μας. Να φουντάρουμε θες;». Οι δύο σχετικές φωτογραφίες επιβεβαιώνουν τον αρνητή και ρίχνουν… φως στη σκοτεινή αυτή υπόθεση. Πραγματικά, εκεί στο τέλος της Νέας Παραλίας μπαίνει κανείς σε μια περίεργη… διχάλα. Μπροστά του στέκεται αγέρωχο το Μέγαρο Μουσικής, το οποίο λούζεται στο φως και επιβάλει από μακριά την υπόστασή του. Αλλιώς τι Μέγαρο θα ήταν… Δίπλα του όμως, στο πεζοδρόμιο, αυτό που τυλίγει περιμετρικά το οικόπεδο, από τη μεριά που βλέπει τον Λευκό Πύργο, οι περιπατητές δεν βλέπουν ούτε καν τη μύτη τους. Χρόνια ακούμε για ανάπλαση και σχέδιο αναβάθμισης, αλλά… Μέχρι να γίνει κάτι, τουλάχιστον ας… σπείρει κάποιος αρμόδιος φορέας μια φυτεία με LEDάκια, σαν αυτά που βάζουν στους κήπους και τις γλάστρες, μπας και δούμε… φως τις νύχτες που δεν έχει πανσέληνο… Και μετά, όταν γίνει ανάπλαση, τα ξηλώνουν. Ίσως τελικά αξίζει να θυμηθούμε ένα τραγούδι που έλεγε το 1982 ο Μανόλης Λιδάκης, που έχει κατ’ επανάληψη τραγουδήσει στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης. «Φως, περισσότερο φως / ανάψτε κάνα φως, / να βλέπω τι και πώς / ν’ αρχίσω να μιλάω». Ή μάλλον «ν’ αρχίσω να περπατάω»!
Κάγκουρες στο Λευκό Πύργο
Μια ιδιότυπη συγκέντρωση πραγματοποιήθηκε την περασμένη Παρασκευή στο ύψος του Λευκού Πύργου.
Οι επονομαζόμενοι και ως… κάγκουρες, δηλαδή οι ιδιοκτήτες πειραγμένων αυτοκινήτων και δικύκλων, έφεραν τα οχήματα τους στο κέντρο της πόλης προκειμένου να εκτονώσουν σε κοινή θέα το πάθος τους για τη δυνατή μουσική, τον θόρυβο των εξατμίσεων, τα μαρσαρίσματα, τα... μπαντιλίκια και άλλα τέτοια συναφή. Εκατοντάδες από αυτούς συγκεντρώθηκαν με τα πολύχρωμα και θορυβώδη αυτοκίνητα τους και τις μηχανές τους, προκαλώντας στην κυριολεξία πανδαιμόνιο. Μόνο που η άναρχη κατάσταση από τα αυτοκίνητα που έκλειναν τον δρόμο και τον κόσμο να προσπαθεί να περάσει ανάμεσα από αυτά, τα δίκυκλα εν μέσω θορύβων που έσπαζαν τύμπανα, εξελίχθηκε σε επικίνδυνη για την πρόκληση τροχαίου ατυχήματος. Κάπως έτσι εμφανίστηκε στο σημείο η Τροχαία με ανάλογη δύναμη δεκάδων μηχανών και άρχισε να μοιράζει κλήσεις, προκειμένου να συμμαζέψει τα… ασυμμάζευτα. Τώρα το πώς προέκυψε μια τέτοιου τύπου συγκέντρωση, χωρίς καμία άδεια, μένει να απαντηθεί από τις αρμόδιες αρχές, οι οποίες υποτίθεται ότι παρακολουθούν τα κοινωνικά δίκτυα, ώστε να προλαβαίνουν και να παρεμβαίνουν έγκαιρα. Διότι άλλος τρόπος συντονισμού για τέτοια εγχειρήματα δεν υπάρχει.
Ο Ερυθρός Σταυρός στη Βαλκανική Πλατεία
Σε εξέλιξη βρίσκεται από χθες το απόγευμα στο στρατόπεδο Στρεμπενιώτη, στον δήμο Νεάπολης – Συκεών, στη βορειοδυτική Θεσσαλονίκη, η «Βαλκανική Πλατεία» του 2024. Πρόκειται για ένα φεστιβάλ – έκθεση με συναυλίες και παρουσιάσεις που έχουν αναφορά στα Βαλκάνια, ξεκινούν από τις 7 το απόγευμα και πηγαίνουν μέχρι το βράδυ, και θα ολοκληρωθεί την ερχόμενη Κυριακή. Κάθε χρόνο ο κόσμος αγκαλιάζει τη «Βαλκανική Πλατεία» και γι’ αυτό ο δήμος της περιοχής τη στηρίζει όπως μπορεί. Ανάμεσα στα περίπτερα υπάρχει φέτος κι ένα με διαφορετικό χαρακτήρα. Είναι του τμήματος Θεσσαλονίκης του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, στο οποίο στελέχη και εθελοντές παρουσιάζουν και ενημερώνουν τον κόσμο για τις δράσεις του οργανισμού. Μια… πορεία προς τον λαό που συνηθίζει ο ΕΕΣ, ώστε να υπάρχει απευθείας επαφή με την κοινωνία, η οποία άλλωστε στηρίζει το έργο του.
