Καλημέρα σας!
Η Bucha, η μαρτυρική πόλη που στην Ελλάδα άλλοι την προφέρουν Μπούτσα, άλλοι, Μπούχα και άλλοι Μπούκα, δεν θα γίνει η Γκερνίκα του πολέμου της Ουκρανίας, αφού δεν υπάρχει ένας σύγχρονος Πικάσο για να τη ζωγραφίσει. Εκτός κι αν βρεθεί, όχι κατ’ ανάγκην ζωγράφος, αλλά κάποιος άλλος επιδραστικός καλλιτέχνης, ώστε η καταγγελία να μετατραπεί σε οικουμενικό μήνυμα. Η αλήθεια, βέβαια, είναι ότι τα τηλεοπτικά πλάνα, τα χιλιάδες πλάνα από κάθε δυνατή οπτική γωνία και με κάθε εύρος φακού, στην ουσία αφαιρούν από τους καλλιτέχνες τη διάθεση –ίσως και τη δυνατότητα- να διαμαρτυρηθεί δια της απεικονίσεως, έστω κι αν πρόκειται για μια εξαιρετικά διασταλτική ερμηνεία ή μετάφραση της. Όταν τα βλέπεις όλα σε ζωντανή σύνδεση το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να… φρικάρεις. Η ουσία, βέβαια, δεν αλλάζει. Αν οι πληροφορίες που συνοδεύουν τις μακάβριες εικόνες είναι αληθινές τότε προφανώς συντελούνται εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και κάποιοι πρέπει να καθίσουν στο σκαμνί. Όσοι λένε –και είναι κάθε μέρα και περισσότεροι- ότι πέρα από τα συμφέροντα, η σύγκρουση Ρωσίας – Δύσης έχει στοιχεία αντιπαράθεσης πολιτισμών δικαιώνονται πανηγυρικά. Κάπως έτσι όλοι υποχρεώνονται να πάρουν θέση και να αφήσουν κατά μέρος τις δήθεν ουδετερότητες καλλιτεχνικής ευαισθησίας κατά κάθε πολέμου. Εδώ τα πράγματα είναι ξεκάθαρα: Ο βάρβαρος θύτης, που εισέβαλε και λειτουργεί σε κάποιες περιπτώσεις ως κοινός δολοφόνος. Και το θύμα, που σε αυτή τη φάση, τουλάχιστον, αξίζει τη στήριξή μας.
Η Θεσσαλονίκη των Βαλκάνιων
Όπως ακριβώς, μόλις χαλάρωσαν κάπως τα μέτρα για την πανδημία αρκετοί Έλληνες –και ιδιαίτερα οι Θεσσαλονικείς, αλλά και γενικότερα βορειοελλαδίτες- επιμένουν να επισκέπτονται την Κωνσταντινούπολη με κάθε ευκαιρία τριημέρου ή ενός long Σαββατοκύριακου, έτσι και οι Βαλκάνιοι γείτονες, ειδικά από τη Β. Μακεδονία, τη Σερβία και τη Βουλγαρία, εμφανίζονται, πλέον, τακτικά τα σαββατοκύριακα στη Θεσσαλονίκη. Με μια απλή βόλτα στο κέντρο της πόλης, στα εμπορικά, στα καφέ και στα εστιατόρια, ο καθένας που είναι λίγο παρατηρητικός αντιλαμβάνεται την παρουσία τους σε ολιγομελείς ομάδες –μία ή δύο οικογένειες ή μια μικρή παρέα-, αφού δεν κάνουν τη διαδρομή με λεωφορεία, όπως οι Έλληνες που πηγαίνουν στην Πόλη, αλλά με τα ιδιωτικά τους αυτοκίνητα. Φυσικά η παρουσία τους πάντα είναι ευπρόσδεκτη τόσο για την αγορά, αφού συμβάλλουν στην τόνωση της κίνησης, όσο και γενικότερα, καθώς ακόμη και αυτός ο βαλκανικός κοσμοπολιτισμός δίνει ανάσες στην περίκλειστη Θεσσαλονίκη μας.
Πλημμύρισαν οι… ψαροταβέρνες
Το ηλιόλουστο σαββατοκύριακο που μας πέρασε ο φωτεινός καιρός βοήθησε τις ψαροταβέρνες στην Κρήνη, στην Αρετσού και τα άλλα παραθαλάσσια μέρη να… πλημμυρίσουν από κόσμο. Η κρίση κρίση, η ακρίβεια ακρίβεια, αλλά είπαμε «η φτώχεια θέλει καλοπέραση». Άσε που η Θεσσαλονίκη –να το σημειώσουμε για μία ακόμη φορά- είναι ιδανικό μέρος για να ζουν άνθρωποι με… έτοιμα. Και κυκλοφορούν πολλοί ανάμεσα μας!
Τρώμε λιγότερο ψωμί
Μπορεί, όπως γράφαμε χθες, τα τελευταία χρόνια ο κλάδος της βιοτεχνικής αρτοποιίας, στον οποίο συγκαταλέγονται φούρνοι και πρατήρια άρτου, όπου προσφέρεται φρέσκο ψωμί, να παρουσιάζει αξιοσημείωτη σταθερότητα σε τζίρο και απασχόληση, παρά τις απανωτές κρίσεις στην ελληνική αγορά και οικονομία, αλλά, πλέον, τα πράγματα ζορίζουν. Αν πιστέψουμε την κ. Έλσα Κουκουμέρια, πρόεδρο του Σωματείου Αρτοποιών Θεσσαλονίκης «Ο προφήτης Ηλίας», η οποία και αξιόπιστη είναι και μεγάλη εμπειρία διαθέτει αφού γνωρίζει το φούρνο από παιδάκι, το πρώτο τρίμηνο της χρονιάς η κατανάλωση φρέσκου ψωμιού έχει υποχωρήσει 20% - 25%, ενώ οι πωλήσεις των αρτοσκευασμάτων (τσουρεκάκια, κρουασανάκια και τα σχετικά) έχουν πέσει 50%. Με δύο λόγια αυτή την εποχή λέμε το ψωμί… ψωμάκι. Οι απώλειες αυτές δεν αντισταθμίζονται από την αύξηση τιμών 10% - 20% που καταγράφεται στην αγορά -ακόμη και το θρυλικό σουσαμένιο κουλούρι, που στην υπόλοιπη Ελλάδα το λένε κουλούρι Θεσσαλονίκης, μετά από 22 χρόνια που η τιμή του βρισκόταν στο 0,50 ευρώ σε πολλά σημεία της Θεσσαλονίκης πωλείται σήμερα 0,60 ευρώ. Συμπέρασμα: οι επόμενοι μήνες μέχρι το τέλος του χρόνου είναι εξαιρετικά κρίσιμοι για τον κλάδο των αρτοποιών, οι οποίοι στριμώχνονται οικονομικά. Ίσως γι’ αυτό οι εκπρόσωποι των αρτοποιών διαβεβαίωναν στην ARTOZYMA, στην έκθεση της ΔΕΘ – Helexpo που ολοκληρώθηκε χθες, ότι αν δεν συμβεί κάτι πολύ θεματικό με τις τιμές στα άλευρα και στην ενέργεια δεν πρόκειται να προχωρήσουν σε άλλες αυξήσεις τιμών. Κατά τα άλλα, το ενθαρρυντικό είναι ότι οι αναγνωρισμένες από το κράτος σχολές για την αρτοποιία είναι… sold out, από νέους ανθρώπους που ποντάρουν στη γρήγορη επαγγελματική αποκατάσταση, μέσω απορρόφησης από φούρνους και ζαχαροπλαστεία.