Καλημέρα σας!
Ο πολιτικός καβγάς αποτελεί για την Ελλάδα εθνικό σπορ. Το οποίο, φυσικά, δεν ασκούν μόνο οι πολιτικοί και οι πολιτευτές, αλλά και οι πάσης φύσεως δημοσιολογούντες. Πρακτικά -λόγω των κοινωνικών δικτύων- το 90% του ενεργού πληθυσμού της χώρας έχει άποψη για τα πάντα. Ή σχεδόν για τα πάντα. Μια γενικευμένη... εβραϊκή χάβρα, που κινείται συνήθως μεταξύ γελοίου και γραφικού, και χρησιμεύει για ψυχοθεραπεία και εκτόνωση, αλλά όχι για την πραγματική επίλυση ενός οποιουδήποτε πραγματικού προβλήματος. Όταν, μάλιστα, στα εξ' αντικειμένου σημαντικά ζητήματα, όπως το δυστύχημα των Τεμπών, εμπλέκεται ο κάθε... αγανακτισμένος, τότε χρειάζεται προσοχή. Τι λέει και -κυρίως- ποιος το λέει. Στην ουσία θέλει να ανασύρουμε στην επιφάνεια μια βασική αρχή της κατανόησης των πραγμάτων και του κόσμου, που επιμένει διαχρονικά ότι όταν ακούμε κάτι περισσότερο και από τι ακριβώς ακούμε οφείλουμε να εξετάζουμε ποιος το λέει. Την επάρκειά του, τις γνώσεις του επί του θέματος, τα κίνητρά του. Διότι σε μια χώρα στην οποία υπάρχουν κάποιοι -έστω λίγοι- που αμφισβητούν στο πεζοδρόμιο ακόμη και τον Ηρόδοτο, τη μάχη του Μαραθώνα και το αν ο Φειδιππίδης έτρεξε στην πόλη, ανακοίνωσε το «νενικήκαμεν» και εξέπνευσε, κάτι... τρέχει και το σύννεφο δεν βρέχει. Κι όταν στην ίδια χώρα οι μισοί ασχολούνται με τις βαθυστόχαστες αναλύσεις μιας τηλεπερσόνας και τις ηρωικές απαντήσεις κάποιων... εύθικτων επαγγελματιών, τότε το πρόβλημα που λέγεται «κοινωνική ασθένεια» είναι μεγάλο.
Κάλιο αργά, παρά ποτέ
Πολύς κόσμος κατέβηκε χθες στους ελληνικούς δρόμους, σε ολόκληρη τη χώρα, για να διαμαρτυρηθεί για την κατάντια του ελληνικού κράτους, που έφτασε να στείλει σε τυφλό θάνατο 57 ανθρώπους στα Τέμπη. Στη Θεσσαλονίκη οι διαδηλωτές υπολογίζονταν χθες το μεσημέρι σε 20.000, ενώ αντίστοιχος ήταν ο αριθμός και στη νυχτερινή πορεία. Η αλήθεια είναι ότι η ελληνική κοινωνία -όλοι μας- άργησε πολλά χρόνια να ξεσηκωθεί. Κάλλιο αργά παρά ποτέ. Μόνο τα λίγα τελευταία χρόνια οι μαζικές καταστροφές που έχουν συμβεί είναι πολλές -από τη Μάνδρα και το Μάτι, μέχρι τις φωτιές στην Εύβοια-, ενώ δεν έλειψαν και άλλες αφορμές. Για παράδειγμα, σε μια παλαιότερη εποχή, όταν στη Θεσσαλονίκη κόμματα, νεολαίες και φοιτητές οργάνωναν συλλαλητήρια για τη Νικαράγουα και την Παλαιστίνη, ενώ εξίσου δυναμικά οπαδοί διαδήλωναν για την αδικία στην ομάδα τους, κανείς δεν κάλεσε τον κόσμο στους δρόμους να καταδικάσει την τρομοκρατία, καθώς τότε ήδη η «17 Νοέμβρη» σκότωνε εν ψυχρώ στη μέση του δρόμου. Κάλλιο αργά παρά ποτέ.
Ανώνυμο κάλεσμα
Ένας επιπλέον λόγος για να κατέβουν χιλιάδες στους δρόμους ήταν ότι για τις χθεσινές κινητοποιήσεις δεν υπήρχε ένας κεντρικός οργανωτής. Ή μάλλον αυτοί που κάλεσαν ήταν αρκετοί, χωρίς όμως κανένα από τα συνήθη καπέλα. Στην πράξη ασφαλώς υπήρξαν δραστήριοι οργανωτές, αλλά και κόμματα. Πώς αλλιώς να εξηγήσει κανείς μία αφίσα στους κεντρικούς δρόμους της Θεσσαλονίκης, που καλούσε σε συγκεντρώσεις και πορείες το πρωί και το απόγευμα στο άγαλμα του Βενιζέλου. Την αφίσα υπέγραφαν «σωματεία εργαζομένων, σύλλογοι φοιτητών, γυναικείες οργανώσεις», που προφανώς συντονίστηκαν από κάποιο κόμμα, το οποίο -ευφυώς εν προκειμένω- απέκρυψε την ταυτότητά του.
Τέλος τα... ταπεράκια από τη Θήβα
Η Ελλάδα, που τις τελευταίες ημέρες αυτομαστιγώνεται μπας και αλλάξει κάτι, πρέπει να διαχειριστεί και άλλα, πιο διαχρονικά και σοβαρά θέματα. Για παράδειγμα, οφείλει να πάρει απόφαση ότι δεν μπορεί να γίνει χώρα χαμηλού εργατικού κόστους, με ό,τι συνεπάγεται κάτι τέτοιο. Χθες έγινε γνωστό ότι η γνωστή πολυεθνική Tupperware, χάρη στην οποία η ελληνική γλώσσα εμπλουτίστηκε με τις λέξεις τάπερ και ταπεράκι, κλείνει το εργοστάσιο παραγωγής που είχε στη Θήβα από το 1967, λόγω του υψηλού κόστους, εργατικού και άλλου. Δυσάρεστη είδηση για τους 150 εργαζομένους της συγκεκριμένης βιομηχανικής μονάδας, που χάνουν τη δουλειά τους, αλλά η εξέλιξη δεν προκαλεί έκπληξη. Η Ελλάδα ως ευρωπαϊκή χώρα οφείλει να επενδύσει στην οικονομία της γνώσης και την παραγωγή εγχώριας προστιθέμενης αξίας, ώστε οι θέσεις εργασίας που δημιουργούνται να είναι δικαιολογημένα καλοπληρωμένες. Διότι καλή η αύξηση του κατώτατου μισθού που θα ανακοινώσει τις επόμενες ημέρες η κυβέρνηση, καλές και οι μισθολογικές αυξήσεις που διεκδικούν συνδικαλιστές και εργατικά σωματεία, αλλά ο μόνος ασφαλής δρόμος για καλύτερες αμοιβές είναι η ανάπτυξη της οικονομίας και οι αναβαθμισμένες σπουδές και δεξιότητες. Προφανώς κάποιες από αυτές τις εκφράσεις προκαλούν… αλλεργία σε κάποιους ανάμεσά μας, που επιμένουν σε απλοϊκές και στεγνά πολιτικές αναγνώσεις των οικονομικών θεμάτων, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα.
Ο κύκλος των Plaisir στη Θεσσαλονίκη
Δεν υπάρχει κάτοικος της Θεσσαλονίκης -ενδεχομένως και πολλοί επισκέπτες της πόλης-, που να μη συγκινείται από το δράμα των ζαχαροπλαστείων Plaisir. Η αλυσίδα που μεγάλωσε μέσω δικαιόχρησης (franchise) βρίσκεται σχεδόν παντού στο πολεοδομικό συγκρότημα, αλλά, πλέον, είναι αντιμέτωπη με οικονομικά προβλήματα και κατασχέσεις. Επομένως, εάν οι φίλοι των Plaisir μελλοντικά δεν τα βρουν σε κάποια σημεία που τα είχαν συνηθίσει ή δουν άλλες ονομασίες στις πινακίδες ας μην εκπλαγούν. Δυστυχώς, αυτά έχει η επιχειρηματικότητα. Ο κύκλος της ζωής. Σε ορισμένες περιπτώσεις τουλάχιστον. Τίποτα δεν είναι για πάντα. Ίσως μόνο η... Coca Cola.