Στην ποδοσφαιρική Αγγλία η βίαιη, αντικοινωνική, μισαλλόδοξη και ρατσιστική συμπεριφορά εντός γηπέδου οδηγεί συνήθως σε ισόβιο αποκλεισμό εισόδου σε αθλητικούς χώρους. Κι εκεί τα ισόβια είναι… ισόβια. Στην πολιτική -ή μήπως στην κομματική;- Ελλάδα τα πράγματα είναι διαφορετικά. Ο καθένας μπορεί να βρίζει, να προσβάλλει, να χαρακτηρίζει, να διχάζει και να πέφτει στα… μαλακά. Αυτό μας επιβεβαιώνει η περίπτωση του δημάρχου Άργους Δημήτρη Καμπόσου, ο οποίος το 2018 μετά το λιντσάρισμα του τότε δημάρχου Θεσσαλονίκης Γιάννη Μπουτάρη από φασίστες είχε γράψει στα κοινωνικά δίκτυα ότι «αυτή είναι η μοίρα των προδοτών», ενώ είχε προβεί και σε χυδαίους και ρατσιστικούς χαρακτηρισμούς εναντίον τού «Μπουτάρη που είναι αρεστός των Εβραίων», αποκαλώντας τον «τον φουκαρά τον γέρο», και υποστηρίζοντας ότι «έχει προσβάλει τη Θεσσαλονίκη βάναυσα αυτός ο τύπος».
Τότε ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε απομακρύνει τον Καμπόσο από το κόμμα, δηλώνοντας ότι δεν θα ανεχτεί «μισαλλόδοξο και διχαστικό λόγο από στελέχη της ΝΔ». Σήμερα η Νέα Δημοκρατία, δηλαδή ο Μητσοτάκης, δέχεται πίσω τον υβριστή του Μπουτάρη, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά ότι τα λόγια των πολιτικών συχνά βρίσκονται στον… αέρα. Το πρόβλημα προφανώς δεν είναι ο πρώην δήμαρχος Θεσσαλονίκης, αφού το τι λέει για τον Μπουτάρη ο κάθε Καμπόσος μάλλον δεν έχει ιδιαίτερη αξία. Το πρόβλημα -αν υποθέσουμε ότι υπάρχει- είναι η απαράδεκτη συμπεριφορά για την οποία ένα μεγάλο κόμμα κι ένας παντοδύναμος σε αυτή τη φάση αρχηγός και πρωθυπουργός δίνουν συγχωροχάρτι. Και μάλιστα χωρίς να έχει προηγηθεί ούτε καν η στοιχειώδης και τυπική συγγνώμη. Κι αν αντιλαμβανόμαστε το στιλ Καμπόσου, ο οποίος στις δηλώσεις του μετά το συγχωροχάρτι από το κόμμα ευχαρίστησε προσωπικά τον πρωθυπουργό και σημείωσε ότι «είναι για μένα μια επιβράβευση για την αδιάλειπτη στήριξη που έχω επιδείξει όλα αυτά τα χρόνια ώστε το κόμμα να βρίσκεται πάντα στην πρώτη θέση», το γαλάζιο στέλεχος θα εξακολουθήσει να περιφέρει ως παράσημο τη συμπεριφορά του στα καφενεία του Άργους. Αφού δεν την πλήρωσε. Είναι κρίμα που ο Κ. Μητσοτάκης, ο οποίος προέρχεται από παραδοσιακή πολιτική οικογένεια, αυτό που λέμε τζάκι, φαίνεται να ξεχνάει τον παιδευτικό ρόλο της πολιτικής και της εξουσίας στην κοινωνία. Και γιατί; Για έναν μικρομεσαίο δήμο ή κάτι τέτοιο; Σιγά το… τρόπαιο…
Μωρό που δεν κλαίει δεν τρώει
Αρκετές είναι οι φορές που οι λαϊκές ρήσεις έχουν εφαρμογή στην καθημερινότητα. Η παροιμία «αν δεν κλάψει το μωρό δεν τρώει» σημαίνει ότι ο μόνος σίγουρος τρόπος για να ασχοληθεί η μάνα με το μωρό είναι η διαμαρτυρία. Κάπως έτσι συνέβη με το δημοσίευμα της Voria.gr για τη συσσώρευση μπαζών, ογκωδών και σκουπιδιών στον οικισμό Άνω Ανθούπολης στην Καλλικράτεια. Οι κάτοικοι για να επιλύσουν το πρόβλημα απευθύνθηκαν διαμαρτυρόμενοι για την τραγική κατάσταση στους δημοσιογράφους, οι οποίοι έχουν αποστολή να καταγράφουν τα κακώς κείμενα και τις διαμαρτυρίες, και μέσα σε ελάχιστο χρόνο συνεργεία του δήμου συνέλεξαν τα ογκώδη από τους δρόμους του οικισμού.
Προφανώς και η συγκεκριμένη διαδικασία δεν είναι η καλύτερη για την επίλυση ενός προβλήματος, αφού ο δήμος -ο κάθε δήμος- οφείλει να έχει γρήγορα αντανακλαστικά. Όπως, επίσης, οι πολίτες που διαμαρτύρονται -όπως στην περίπτωση της Καλλικράτειας- καλό θα είναι να εντοπίζουν τους… δράστες και να τους επισημαίνουν το λάθος τους για να μην το ξανακάνουν. Διότι τους ξέρουν πολύ καλά. Σε μια γειτονιά βρίσκονται…
Η Έλλη Χρυσίδου στον Έβρο
Αφού ολοκλήρωσε την πολιτική της δραστηριότητα ως υποψήφια βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ στην Α΄ Θεσσαλονίκης, η Έλλη Χρυσίδου επέστρεψε στα εικαστικά της καθήκοντα, είναι άλλωστε γνωστή ακτιβίστρια της τέχνης και των δικαιωμάτων. Τις επόμενες μέρες θα βρεθεί στον βόρειο Έβρο με το πρότζεκτ Tale of X Cities, που οργανώνεται από το Ινστιτούτο Γκαίτε της Θεσσαλονίκης και το ArtBOX και συνδιαμορφώνεται από μια δυναμική κοινότητα πολιτών και φορέων σε όλη τη Βόρεια Ελλάδα. Μετά το «12 Ώρες Έβρος» -μια ιδέα τεσσάρων συμμετεχόντων του προγράμματος που υλοποιήθηκε τον περασμένο Ιανουάριο- το Tale of X Cities επιστρέφει στο Ορμένιο για μια βδομάδα εργαστηρίων, συζητήσεων και παρουσιάσεων με θέμα το χωριό, την ιστορία του, τις αναμνήσεις των κατοίκων, τα παιχνίδια και τα παραμύθια.
Όλα αυτά μπλέκονται μέσα στις ιστορίες των μεγάλων και τα παιχνίδια των μικρών, από τις 24 ως τις 29 Ιουλίου, με την καθοδήγηση του σκηνοθέτη και ηθοποιού Θωμά Βελισσάρη και της εικαστικού Έλλης Χρυσίδου και με τον συντονισμό της Χρυσούλας Ιωαννίδου, συμπαρασύροντας όλο το χωριό. Μαζί με μικρούς και μεγάλους, θα γυρίσουν σε μέρη ιστορικά και καθημερινά -την εκκλησία, το γήπεδο, το δημοτικό σχολείο, τον σιδηροδρομικό σταθμό, τον τσιουσμέ, το βυζαντινό κάστρο, το φυλάκιο. Θα ακούσουν ιστορίες από τα παλιά και τα όχι τόσο παλιά, θα παίξουν μήλα, κρυφτό, τσιμ τσιμ παπούλα, τζαμί και δικαρίτς. Όλα αυτά θα τα συγκεντρώνουν σε μίνι θεατρικές αναπαραστάσεις και θα τα παρουσιάζουν κάθε βράδυ στην πλατεία τρώγοντας και κουβεντιάζοντας. Θα τα βάλουν σε ένα επιτραπέζιο παιχνίδι που απλώνεται στον χώρο, επάνω στον χάρτη του χωριού, ο οποίος έχει τους δικούς του κανόνες και μπορεί μελλοντικά να λειτουργήσει ως περιήγηση για τους επισκέπτες.
Η Λένα Κιτσοπούλου στη Βόρεια Ελλάδα
Αναμφίβολα αποτέλεσε το καλλιτεχνικό γεγονός του περασμένου Σαββατοκύριακου. Η Λένα Κιτσοπούλου, η αιρετική και πάντα απρόβλεπτη σκηνοθέτις και ηθοποιός, παρουσίασε στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, τους «Σφήκες», μια ελεύθερη διασκευή πάνω στην ομότιτλη κωμωδία του Αριστοφάνη, και σήκωσε θύελλα αντιδράσεων, τόσο για το σκηνικό -έστησε μια μεγάλη μπασκέτα στη μέση της ορχήστρας και μια σειρά πλαστικά τραπέζια και άσπρες πλαστικές καρέκλες- όσο για τις ερμηνείες των ηθοποιών και τα κείμενα. Από την άλλη πλευρά, εμφανίστηκε πλήθος υπερασπιστών της ίδιας, της δουλειάς της, αλλά και του θεάτρου, αρχαίου και σύγχρονου, καθώς δεν υπάρχουν -και δεν πρέπει να υπάρχουν- αποκλεισμοί από τις θεατρικές σκηνές.
Το Σάββατο η Λένα Κιτσοπούλου και οι «Σφήκες» παρουσιάζονται στο Αρχαίο Θέατρο των Φιλίππων και την ερχόμενη εβδομάδα, Τρίτη 25 και Τετάρτη 26 Ιουλίου, στο Θέατρο Δάσους της Θεσσαλονίκης. Η παράσταση αποτελεί μια συμπαραγωγή του Εθνικού Θεάτρου με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος κι όπως αναφέρεται «με καυστικό χιούμορ και σκωπτική διάθεση φωτίζει τη συστημική σαπίλα, τις κοιμισμένες άμυνες, τον ρατσισμό, τον φανατισμό, την άκαμπτη πολιτική ορθότητα της εποχής μας».
«…σε καταδικάζω στην εκπομπή μου, στο κινητό μου, δημόσια, όπου βρεθώ κι όπου σταθώ, και προσέξτε καλά: όποιος δεν συμφωνεί μαζί μου είναι φασίστας, είναι συνένοχος με τον ένοχο. Κατηγορώ, άρα είμαι κάτι. Κατηγορώ, άρα υπάρχω…», σημειώνει η σκηνοθέτρια που επιχειρεί να ζωντανέψει μπροστά μας πότε τον βούρκο που μας απειλεί και πότε εκείνο το άλλο, το ιδεώδες, που μας εξυψώνει. Όσοι θέλουν να σχηματίσουν δική τους άποψη και να μη μοιράζονται την άποψη των άλλων από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ξέρουν πού και πότε θα τη δουν.