Καλημέρα σας και Χρόνια Πολλά!
48 μέρες κι απόψε μέχρι την επόμενη έξοδο. Μέχρι δηλαδή την επόμενη αργία που γίνεται τριήμερο, όπως είναι του Αγίου Πνεύματος που όταν φτάσουμε εκεί το ημερολόγιο θα δείχνει 24 Ιουνίου. Άρα υπομονή και βλέπουμε. Σκεφτείτε πως μέχρι τότε θα έχουν κλείσει τα σχολεία, οι υποψήφιοι των πανεπιστημίων θα έχουν δοκιμαστεί στις πανελλήνιες, θα έχουμε ψηφίσει για την Ευρωβουλή και βέβαια θα έχουμε ξεκαθαρίσει και με τις προγραμματισμένες άδειες για το καλοκαίρι ο καθένας στην εργασία του. Κι όλα αυτά, καθώς το Πάσχα έπεσε αργά, η Πρωτομαγιά έγινε… Εφταμαγιά κι όλα γίναν… καλοκαίρι. Χτες που πολλοί έπιασαν τον Μάη της αργίας, μιας και της απεργίας ήταν μέσα στη Μεγάλη Εβδομάδα, γεύτηκαν καλές ανάσες ξεκούρασης. Κόλλησαν δίπλα στα πασχαλιάτικα και την αργία και χτες μετά το μεσημέρι κυρίως βίωσαν τον Γολγοθά του μποτιλιαρίσματος στην επιστροφή για Θεσσαλονίκη. Εκεί από τον κόμβο του Κλειδιού, δηλαδή όταν η Εγνατία Οδός που έρχεται από Βέροια, Κοζάνη, Γρεβενά, Γιάννενα συναντά την ΠΑΘΕ που έχει τον υπόλοιπο φόρτο αυτοκινήτων που έρχονται από την Αθήνα και βάλε, έγινε πάλι το… έλα να δεις. Ως γνωστό τα 3,5 ρεύματα πριν από το Κλειδί… κλειδώνουν σε κάποιο σημείο σε μία λωρίδα κυκλοφορίας λόγω των έργων, κυρίως πάνω στη γέφυρα του Αξιού. Οπότε με υπομονή και με 1η ταχύτητα και με νεκρά οι οδηγοί ονειρεύονταν τη Θεσσαλονίκη. Έτσι έγινε και με όσους ήθελαν – έπρεπε να επιστρέψουν στην πόλη τη Δευτέρα του Πάσχα. Βέβαια έτσι μάλλον θα γίνεται και το επόμενο διάστημα μιας και τα έργα οδοποιίας έχουν πολύ… δρόμο ακόμη. Κι αν το μποτιλιάρισμα στην εθνική οδό έχει άλλη γεύση, ας μην ξεχνάμε πως το μποτιλιάρισμα την πόλη έχει τη δική του… χάρη. Άρα, υπομονή. Είπαμε 48 κι απόψε και Χριστός Ανέστη. Γιατί τo Flyover και οι λοιποί συγκοινωνιακοί… συγγενείς έχουν ακόμη μέλλον μέχρι να αναστηθούμε και κυκλοφοριακά.
Οι πτήσεις για την Ευρωβουλή
Και τώρα δεν τρέχουμε, αλλά πετάμε. Αυτό είναι το σύνθημα για τα κόμματα και τους υποψηφίους στις ευρωεκλογές. Μέχρι τώρα οι… πτήσεις ήταν χαμηλές. Είχαν έναν κόφτη που λέγεται… Πάσχα. Όλοι έλεγαν, ναι, να το κάνουμε αυτό το ένα το άλλο, αλλά άστο για μετά το Πάσχα. Τώρα είμαστε στο διά ταύτα. Μπορεί να πέρασε η Σταύρωση και η Ανάσταση του Θεανθρώπου, αλλά φυσικά μεταφορικά οι υποψήφιοι ευρωβουλευτές έχουν… εκκρεμότητα με το θέμα. Κυνηγούν τη… σταύρωση στα ψηφοδέλτια και εάν εκλεγούν στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο τότε μόνον θα μιλούν για… ανάσταση. Οπότε θα χρειαστούν καλή δύναμη κι εμείς τους το ευχόμαστε.
Από το Κολούμπια στην Οξφόρδη για τη Γάζα
Πρωτόγνωρες είναι οι εικόνες που βλέπουμε στα αμερικανικά πανεπιστήμια με τις διαδηλώσεις και τις καταλήψεις για τον πόλεμο στη Γάζα. Και μάλιστα σε πολύ μεγάλα πανεπιστήμια όπως είναι το Κολούμπια, το Χάρβαρντ, το ΜΙΤ και το Πρίνστον. Ο… ιός της διαμαρτυρίας πέρασε και στη δική μας μεριά, στην Ευρώπη. Είδαμε να στήνονται καταυλισμοί με φοιτητές που διαμαρτύρονται για τον πόλεμο στη Γάζα και τις επιχειρήσεις του Ισραήλ στην Παλαιστίνη ακόμη και σε μέρη που δεν το φανταζόμασταν… Γιατί τέτοιες εικόνες δεν βλέπει κανείς συχνά στην Οξφόρδη και το Κέιμπριτζ. Και βέβαια δεν σταματάνε εκεί. Είδαμε και στη Γάνδη και θα δούμε σε ποια άλλα πανεπιστήμια, αφού η ισοπέδωση στη Γάζα συνεχίζεται και ο κατάλογος των νεκρών κοντεύει σε λίγο να δείξει τις 40.000. Κι εδώ όλοι ευχόμαστε να ισχύει τουλάχιστον αρχικά η εκεχειρία, να σταματήσει πρωτίστως ο κύκλος του αίματος και μετά βλέπουμε. Γιατί όπως και να το κάνουμε με τίποτα κανείς δεν μπορεί να δεχτεί όσα βλέπουμε να γίνονται στη Ράφα και τους υπόλοιπους προσφυγικούς καταυλισμούς. Είναι θέμα ζωής και θανάτου.
O Μητροπολίτης Φιλόθεος και οι ποιητές
Η συνάντηση των πέντε επιτάφιων το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής στην πλατεία Αριστοτέλους θα γίνει πλέον θεσμός, αφού η ανταπόκριση του κόσμου ήταν κάτι παραπάνω από μεγάλη. Η πρωτοβουλία ήταν της Μητρόπολης Θεσσαλονίκης και του Μητροπολίτη Φιλόθεου που από την αρχή φάνηκε πως έρχεται να φέρει νέο αέρα. Και τα πρώτα του δείγματα είναι θετικά, καθώς, πέρα από τις πρωτοβουλίες του, ο τρόπος που μιλάει είναι αφενός σύγχρονος, αφετέρου ενωτικός, ενώ δεν κρύβει την αγάπη του για τη λογοτεχνία και ιδιαίτερα την ποίηση. Το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής, κι αφού αναφέρθηκε στον συμβολισμό της επιλογής της πλατείας Αριστοτέλους, για την οποία είπε πως «δεν πέρασε πολύ καιρός που κατακλύστηκε από τη βία», αναφερόμενος στην ομοφοβική επίθεση της 9ης Μαρτίου, θυμήθηκε την «Ιθάκη» του Καβάφη για να περιγράψει πως αυτό το περιστατικό έδειξε ότι «είχαμε απομακρυνθεί από τον δρόμο του Θεού», στρεφόμενοι σε «ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής». Ο Μητροπολίτης Φιλόθεος έδωσε από την αρχή το στίγμα του. Τον περασμένο Νοέμβριο είχε ξεκινήσει τον ενθρονιστήριο λόγο του, λέγοντας: «Δεν θέλω τίποτε άλλο, παρά να μιλήσω απλά, να μου δοθεί ετούτη η χάρη. Γιατί και το τραγούδι το φορτώσαμε με τόσες μουσικές που σιγά-σιγά βουλιάζει και την τέχνη μας τη στολίσαμε τόσο πολύ που φαγώθηκε από τα μαλάματα το πρόσωπό της κι είναι καιρός να πούμε τα λιγοστά μας λόγια γιατί η ψυχή μας αύριο κάνει πανιά». Το απόσπασμα είναι από το ποίημα του Γιώργου Σεφέρη, «Ένας γέροντας στην ακροποταμιά», ενώ στην ίδια ομιλία ανέφερε στίχους του Νίκου Πορτοκάλογλου από το τραγούδι του «Δίψα». Και πριν ολοκληρώσει διάβασε ένα απόσπασμα από το έργο του Νίκου Γαβριήλ Πεντζίκη, «Μητέρα Θεσσαλονίκη». Νέα ήθη σε έναν θεσμό που μας είχε συνηθίσει αλλιώς...
Το συκωτάκι της μαγειρίτσας που ήθελε χειρουργείο
Αν θα έπρεπε να δώσουμε τα εύσημα σε κάποιους το βράδυ της Ανάστασης θα ήταν στους εφημερεύοντες γιατρούς, εν προκειμένω του Παπανικολάου που άκουσαν το Χριστός Ανέστη από τα επείγοντα. Όπως οι ίδιοι έλεγαν, η βραδιά της Ανάστασης ήταν πολύ δύσκολη. Μέσα σε όλα, οι γιατροί είχαν να αντιμετωπίσουν αρκετά περιστατικά πτώσεων ηλικιωμένων σε ναούς όπου πήγαν να κάνουν Ανάσταση, αλλά και ατυχήματα του... αναστάσιμου γεύματος. Είναι χαρακτηριστικό ότι ΩΡΛ αναγκάστηκε να αφαιρέσει κομμάτι συκωτιού αρκετών χιλιοστών από τον λαιμό ηλικιωμένου, για τον οποίον η μαγειρίτσα λίγο έλειψε να αποβεί μοιραία. Μια ακόμα περίπτωση είχε να κάνει με ηλικιωμένη που λίγο έλειψε να πνιγεί από κόκκαλο αρνιού, το οποίο ευτυχώς πρόλαβε να βγάλει μάλλον από το ταρακούνημα του ασθενοφόρου. Η κατάσταση θύμισε λίγο την ατάκα από την ταινία «η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα» όπου η χήρα αναφωνούσε «τι το 'θελες το αρνί Μιχαλάκη μου;». Ευτυχώς, στη συγκεκριμένη περίπτωση της κανονικής ζωής η περιπέτεια με το κόκαλο είχε αίσιο τέλος...