Το Εθνικό συνέδριο τραύματος και το 1ο Φόρουμ πραγματοποιήθηκε 3 με 5 Απριλίου 2025 στη Θεσσαλονίκη στο οποίο συμμετείχε ομάδα τραύματος του πανεπιστημίου Harvard και μίλησε ο Θεόδωρος Φαχουρίδης, ο οποίος είναι ένας από τους πέντε Έλληνες χειρουργούς που εκπαιδεύτηκαν για έξι μήνες στα μεγαλύτερα κέντρα τραύματος, στη Ν. Αφρική και την Κολομβία.
Ο ίδιος επεσήμανε: «Το κίνητρό μας είναι καθαρά ανθρωπιστικό. Δεν έχει να κάνει ούτε με τη φήμη ούτε με τα χρήματα. Θέλουμε να σώζουμε ζωές. Η εκπαίδευσή μου ήταν μία εμπειρία ζωής που άλλαξε την κοσμοθεωρία μου όσον αφορά την αντιμετώπιση του τραύματος».
Στη συνέχεια μίλησε για την εκπαίδευση του στα μεγαλύτερα κέντρα τραύματος, στη νότιο Αφρική (κέντρο τραύματος Baragwanath): «Οι Νοτιοαφρικανοί έχουν μία ιδιαίτερη κουλτούρα στην αντιμετώπιση του τραυματία σε επείγουσες χειρουργικές καταστάσεις και σε αντίθεση με την Ελλάδα, παρόλο που κι αυτοί έχουν ένα υποστελεχωμένο και υποχρηματοδοτούμενο σύστημα υγείας, καταφέρνουν ώστε να επιβιώνουν οι ασθενείς που διαφορετικά θα χάνονταν».
Ο κ. Φαχουρίδης συμμετείχε σε 85 χειρουργικές επεμβάσεις κατά το εξάμηνο της εκπαίδευσής του. Το πρώτο διάστημα εκπαιδεύτηκε στην πρώιμη αντιμετώπιση του τραυματία, δηλαδή σε χειρισμούς πριν οδηγηθεί ο τραυματίας στο χειρουργείο ή στη ΜΕΘ. Στη συνέχεια συμμετείχε στα χειρουργεία, αρχικά με επίβλεψη και μετά ως χειρουργός.
Μάλιστα τόνισε: «Η εκπαίδευση αυτή έχει αυξήσει τη χειρουργική μου αυτοπεποίθηση. Η αντιμετώπιση του τραυματία απαιτεί γρήγορους χειρισμούς, καθώς με τις ελάχιστες πληροφορίες που έχεις, εάν δεν πάρεις γρήγορα μία απόφαση, θα καταλήξει. Το μεγαλύτερο όφελος που είχα ήταν να αντιμετωπίζω τους τραυματίες χωρίς να μου δημιουργείται ο καταρράκτης του άγχους. Ένας άνθρωπος που δεν μπορεί να διαχειριστεί το άγχος του δεν είναι καλός υποψήφιος για τη χειρουργική τραύματος. Ο χειρουργός τραύματος χειρουργεί επειγόντως, μέσα στη νύχτα, την ώρα που ίσως δεν υπάρχουν όλες οι υπηρεσίες του νοσοκομείου διαθέσιμες, που η ομάδα είναι καταπονημένη από τη δουλειά όλης της ημέρας και καλείται να λάβει αποφάσεις και να δεχτεί και το βάρος των ευθυνών τους. Το τραύμα είναι ένα ομαδικό παιχνίδι και απαιτεί να είσαι ομαδικός παίκτης. Είναι μία ομάδα ανθρώπων που συνδέονται όλοι μεταξύ τους και δημιουργούν μία αλυσίδα ζωής για τον τραυματία».
Η ομιλία του συνεχίστηκε για την ελληνική πραγματικότητα στα νοσοκομεία, στην οποία θεωρεί ότι για νομικούς κυρίως λόγους οι γιατροί δεν πραγματοποιούν συγκεκριμένες εγχειρήσεις δίνοντας το παράδειγμα της ανανηπτικής θωρακοτομής.
«Στην Ελλάδα το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι η απουσία χρημάτων. Αυτά λείπουν και στη νότιο Αφρική. Με τους πόρους που έχουμε στα νοσοκομεία μας, αν αυτά οργανωθούν σωστά, μπορούμε να έχουμε αντίστοιχες υπηρεσίες», κατέληξε ο κ. Φαχουρίδης.
Εκ μέρους των γυναικών χειρούργων τραύματος, μίλησε η Ιωάννα Πουρνάρα, ειδικευόμενη γενικής χειρουργικής η οποία μοιράστηκε επίσης την εμπειρία της στα κέντρα της Νότιας Αφρικής.
Την εμπειρία της από το κέντρο τραύματος της νότιας Αφρικής περιέγραψε και η ειδικευόμενη γενικής χειρουργικής, Ιωάννα Πουρνάρα. Όπως είπε, «εκεί χειρουργούσαμε κανονικά ως ειδικοί περιστατικά που εδώ ούτε θα τα φανταζόμασταν. Τα 90 περιστατικά τραύματος που είδαμε μέσα σε 6 μήνες, στην Ελλάδα δεν θα τα βλέπαμε ούτε σε 20 χρόνια, διότι εξαιτίας του συστήματος εφημεριών οι τραυματίες μοιράζονται στα νοσοκομεία».
Σύμφωνα με την ίδια, «στο κέντρο τραύματος Baragwanath στο Γιοχάνεσμπουργκ οι χειρουργοί είναι στην πλειοψηφία τους γυναίκες. Είμαστε γιατροί και δεν έχει σημασία τι χρωμόσωμα έχουμε. Οι χειρουργοί τραύματος έχουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Είναι άνθρωποι δυναμικοί, ψύχραιμοι και ξέρουν πώς να αντιδράσουν στο επείγον».
Η κ. Πουρναρά ανέφερε: «Με το πρόγραμμα Σταύρος Νιάρχος εκπαιδευτήκαμε πέντε χειρουργοί στην νότιο Αφρική και μαζί με όσους εκπαιδεύτηκαν παλαιότερα είμαστε σχεδόν 20, ενώ οι ανάγκες μας για να στελεχωθούν τα κέντρα τραύματος επιπέδου I στο ΕΣΥ είναι πολύ μεγαλύτερες. Τα μεγάλα ιδιωτικά κέντρα δεν είναι ακόμα έτοιμα να παραλάβουν τραύμα. Πρώτα θα ξεκινήσουμε να φτιάξουμε το ΕΣΥ»,
Από την πλευρά της η ειδικευόμενη χειρουργικής, Ζαφειρώ Καραφουλίδου, που εκπαιδεύτηκε στο Κάλι της Κολομβίας, δήλωσε ότι αυτό που χαρακτηρίζει το τραύμα είναι ότι ποτέ δεν είναι ίδιο, ποτέ δεν έχεις τον ίδιο ασθενή, την ίδια κάκωση και αυτό είναι κάτι που την συναρπάζει.
Παράλληλα ανέφερε ότι υπάρχουν πολλές ανισότητες στην Κολομβία, με αποτέλεσμα να συμβαίνουν τραυματισμοί από πυροβόλα όπλα, μαχαιριές, πολλά τροχαία, περισσότερα από ότι την Ελλάδα. Την ίδια στιγμή οι γιατροί μένουν εκεί γιατί το Κάλι είναι μέσα στα 30 καλύτερα κέντρα τραύματος του κόσμου και οι ειδικευμένοι παίρνουν τριπλάσιους μισθούς σε σύγκριση με την Ελλάδα.