Καλημέρα σας και καλή εβδομάδα
Σαββατοκύριακο έντονης ειδησεογραφίας αυτό που πέρασε. Από τα πολιτικά, με τα συνέδρια, τις ανακοινώσεις των ψηφοδελτίων, τις περιοδείες και τις δημοσκοπήσεις, μέχρι τα απόνερα της δολοφονίας της Κυριακής έξω από αστυνομικό τμήμα Αγίων Αναργύρων, τη συνεχιζόμενη έξαρση της βίας των νέων, τις φωτιές που φέτος ξεκίνησαν πολύ νωρίς και τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή που από σήμερα μπαίνει στον έβδομο μήνα του και «μετράει» συνολικά πάνω από 35.000 νεκρούς. Η καθημερινότητα πέρα από τα αντικειμενικά προβλήματα για τον καθένα αυτή την περίοδο, πιέζεται και από τη γενικότερα επιβαρυμένη επικαιρότητα, που δεν αφήνει και πολλά περιθώρια για ανάσες. Όπως αποδεικνύεται βασική διέξοδος για όλους το στενό οικογενειακό, φιλικό και επαγγελματικό περιβάλλον, όταν ασφαλώς επικρατούν σχέσεις συντροφικότητας, υποστήριξης και αλληλεγγύης. Καλή εβδομάδα!
Η Θεσσαλονίκη της… δυσκολίας
Στη Θεσσαλονίκη η ένταση γύρω από τις επιπτώσεις των έργων κατασκευής του Flyοver έχει κάπως υποχωρήσει για δύο λόγους: Επειδή η πόλη, όπως κάθε ζωντανός οργανισμός, προσαρμόζεται κατ’ ανάγκην στις νέες καταστάσεις, αλλά και επειδή ο τρόπος των διαμαρτυριών, που ως συνήθως στην Ελλάδα έχει στοιχεία ακτιβισμού, περιέχει και την ημερομηνία λήξεως, εκτός κι αν υπάρξουν νεότερες συγκεκριμένες εξελίξεις. Δυστυχώς για τους Θεσσαλονικείς η πόλη έχει περισσότερα, σοβαρότερα και βαθύτερα προβλήματα από τα ορατά δια γυμνού οφθαλμού να επιλύσει. Για παράδειγμα την ολοένα και πιο αυξημένη βία των νέων, που εκφράζεται φόρα παρτίδα στα πιο κεντρικά σημεία της, αλλά είναι απολύτως βέβαιον ότι υπάρχει σε αυξημένες δόσεις στα πιο σκοτεινά σημεία του πολεοδομικού συγκροτήματος. Επίσης, στη Θεσσαλονίκη καταγράφονται ζητήματα οικονομικής υποβάθμισης, καθώς η ανάπτυξη είναι ανισοβαρής. Στην πόλη των τριών πανεπιστημίων, αρκετών κολλεγίων που συνεργάζονται με ξένα πανεπιστήμια και σημαντικών ερευνητικών κέντρων, πολλοί από τους νεότερους ανθρώπους που αξιοποιούν τις ευκαιρίες και τις δυνατότητες για γνώση -κάτι που σημαίνει ότι έχουν έμπρακτη διάθεση για δουλειά- βρίσκουν τον προσανατολισμό τους. Για τους υπόλοιπους που βγαίνουν στην αγορά εργασίας «χύμα στο κύμα» τα πράγματα είναι δύσκολα, εξαιρετικά δύσκολα, πολύ δύσκολα.
Οι ανάγωγοι του δήμου
Δράση για την ενημέρωση αστέγων που βρίσκονται σε διάφορα σημεία της Θεσσαλονίκης διοργάνωσε την περασμένη Πέμπτη νωρίς το πρωί ο Δήμος Θεσσαλονίκης. Η πρωτοβουλία των αρμόδιων υπηρεσιών να ενημερώσουν τους ανθρώπους που τη βγάζουν δεν τη βγάζουν στο δρόμο κάτω από δυσχερείς και επιβλαβείς συνθήκες τόσο για τους ίδιους όσο και για τη δημόσια υγεία ήταν σωστή. Δυστυχώς όμως η διαδικασία με την οποία πραγματοποιήθηκε η συγκεκριμένη δράση ήταν απαράδεκτη.
Παρουσία δημοσιογράφων οι αρμόδιοι των υπηρεσιών κοινωνικής πολιτικής και αλληλεγγύης -ανάμεσά τους και κοινωνικός λειτουργός του δήμου- μίλησαν στους ανθρώπους αυτούς με ψυχρό έως απαξιωτικό τρόπο. Διότι το να απευθύνεται κάποιος σε μια άστεγη γυναίκα που αντιμετωπίζει χίλια μύρια θέματα με τη φράση «να πας στο υπνωτήριο, εδώ δεν είναι ξενοδοχείο» δεν είναι ούτε επιστημονικό, ούτε ανθρώπινο. Το αντίθετο ακριβώς. Είναι μάλλον αντιεπιστημονικό και απάνθρωπο.
Όσο δύσκολο και κουραστικό να είναι το έργο ενός δημόσιου λειτουργού να φροντίζει αυτούς τους ανθρώπους και να προσπαθεί να τους πείσει να πάνε σε κάποια δομή, επουδενί δεν μπορεί να αποτελεί δικαιολογία για να μιλάει με άσχημο και ανάγωγο τρόπο. Με το να πετάξει κανείς τα χαρτόνια και τα αποφάγια των αστέγων στα σκουπίδια για να μην τα βλέπουν οι κάτοικοι και οι τουρίστες, όπως άλλωστε δήλωσε ο αντιδήμαρχος Κοινωνικής Πολιτικής του Δήμου Θεσσαλονίκης, δεν σημαίνει ότι λύθηκε το πρόβλημα.
Η «λάμψη» του Τίφανις
Μεγάλη συζήτηση έγινε τις τελευταίες ημέρες για το καινούργιο εστιατόριο που θα ανοίξει προσεχώς στο νούμερο 3 του πεζόδρομου της Ικτίνου στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Ο λόγος της… φασαρίας είναι διπλός: Κατ’ αρχάς επειδή ο νέος χώρος εστίασης βρίσκεται εκεί όπου από το 1970 μέχρι το 2013 -δηλαδή μέχρι πριν από μία δεκαετία- λειτουργούσε το θρυλικό εστιατόριο «Τίφανις», το οποίο επισκέπτονταν τακτικά οι κάτοικοι του κέντρου της πόλης, αλλά και πολλοί επισκέπτες. Κυρίως, όμως, επειδή ο ιδιοκτήτης του νέου χώρου Νίκος Νυφούδης επέλεξε το όνομα «Τίφανιςx1905», με το οποίο παραπέμπει σαφώς στην προτεραία κατάσταση και προσπαθεί να ενεργοποιήσει το… θυμικό των παλαιών θαμώνων. Βλέπετε στην Ελλάδα -πιθανόν και στον υπόλοιπο κόσμο- το εξωραϊσμένο παρελθόν και η νοσταλγία έχουν εμπορική αξία. Να ξεκαθαρίσουμε τα εξής: Εξ ορισμού ένας χώρος εστίασης του 2024 δεν μπορεί να έχει επί της ουσίας και μεγάλη σχέση με ότι συνέβαινε στην εστίαση το 1970, το 1980, το 1990, το 2000, ακόμη και το 2010. Στο συγκεκριμένο πεδίο οι συνήθειες και οι τάσεις αλλάζουν συχνά, εκτός ίσως από τις περιπτώσεις επιχειρήσεων που λειτουργούν συνεχώς, οπότε έχουμε κάποιες προσαρμογές. Από την άλλη η επίκληση του «Τίφανις», που -για να μη ξεχνιόμαστε- έφτασε στη Θεσσαλονίκη από τη Νέα Υόρκη, μέσω του μυθιστορήματος του Τρούμαν Καπότε «Πρόγευμα στο Τίφανις», που μετέφερε στη μεγάλη οθόνη το 1961 ο Μπέικ Έντουραντς με πρωταγωνίστρια την Όντρεϊ Χέπμπορν και χάρισε στον συνθέτη Χένρι Μαντσίνι το Όσκαρ για τη μουσική και για το τραγούδι Moon River, είναι σαφής προσπάθεια αξιοποίησης -ή μήπως εκμετάλλευσης;- του συγκεκριμένου ακινήτου που είναι ταυτισμένο με το παλιό «Τίφανις». Γι’ αυτό και οι ιδιοκτήτες του παλιού «Τίφανις» ξεκαθάρισαν ότι δεν έχουν καμία σχέση με το νέο πρότζεκτ. Ένα ερώτημα είναι αν έχουν στερέψει τόσο πολύ οι ιδέες για την ονοματοδοσία ενός εστιατορίου. Το βέβαιον είναι ότι η επιτυχία του μαγαζιού, διότι σε τελευταία ανάλυση αυτό ενδιαφέρει τον επιχειρηματία, αλλά εξ αντανακλάσεως και τους ανταγωνιστές του, θα εξαρτηθεί πολύ περισσότερο από το τι θα προσφέρει σήμερα, παρά από την αύρα του παρελθόντος.
Ραντεβού με τη φιλοσοφία
Το ταξίδι της Τεχνητής Νοημοσύνης έχει ήδη αρχίσει. Τρέχει με εξαιρετικά μεγάλες ταχύτητες και σε πολλούς διαδρόμους, ενώ ακόμη κανείς δεν είναι σε θέση ούτε καν να μαντέψει μέχρι που θα φτάσει. Η εξίσωση γίνεται ακόμη δυσκολότερη όταν μέσα σε αυτό το νέο κόσμο υπεισέρχεται και η φιλοσοφία. Αυτό πραγματεύεται ανάμεσα στα άλλα στο βιβλίο του «Φιλοσοφία της Τεχνητής Νοημοσύνης – Ένα ταξίδι στο μέλλον», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Διόπτρα», ο Θεσσαλονικιός Διδάκτορας Φιλοσοφίας της Σύγχρονης Τεχνολογίας του ΑΠΘ, δημοσιογράφος και παραγωγός ντοκιμαντέρ, Γιώργος Χατζηβασιλείου. Το γεγονός ότι το βιβλίο μέσα σε σχετικά σύντομο διάστημα φιγουράρει ήδη στους καταλόγους με τα ευπώλητα δείχνει ότι το θέμα προκαλεί ενδιαφέρον σε πολλούς ανάμεσά μας, που αντιλαμβάνονται -άλλος γρηγορότερα και άλλος πιο… χαλαρά- ότι επέρχονται τεράστιες αλλαγές στην κοινωνία, την εργασία, τις επιστήμες, τον πολιτισμό, στην ίδια τη ζωή. Επιπλέον, πρόκειται για ένα καλό βιβλίο με ελκυστική και κατανοητή γραφή, που απευθύνεται τόσο στο ευρύ αναγνωστικό κοινό, όσο και στους ειδήμονες της φιλοσοφίας και της τεχνολογίας. Ο συγγραφέας κατορθώνει, μέσα στον «θόρυβο» των πολλών εξελίξεων του AI, να αναδεικνύει τις κεντρικές αρτηρίες από την πληθωρική κοινωνική επίδραση που η Τεχνητή Νοημοσύνη φέρει στο παρόν και κυρίως στο μέλλον της ανθρωπότητας. Όπως γράφει ο ίδιος στο βιβλίο «… η νέα Τεχνολογία επωάζει ένα καινοφανές σύμπαν. Ο άνθρωπος όπως τον γνωρίζουμε -οι συνήθειες, το φυσικό και ψηφιακό του περιβάλλον, η σωματικότητά του- ίσως και να φαντάζει πρωτόγονος σε λίγες γενιές από σήμερα. Καλώς ή κακώς θα φανεί στο βαθύ μέλλον. Σε κάθε περίπτωση ζούμε ορισμένες από τις πιο ενδιαφέρουσες για αυτό και κρίσιμες στιγμές της ανθρώπινης ιστορίας». Να σημειωθεί πως πρόκειται για το πρώτο βιβλίο του Γιώργου Χατζηβασιλείου, ο οποίος θα το παρουσιάσει την Τετάρτη 10 Απριλίου, στις 7 το απόγευμα, στο Βιβλιοπωλείο Κωνσταντινίδη (Μητροπόλεως 92), στη Θεσσαλονίκη. Μαζί του θα μιλήσει επίσης ο Αν. Καθηγητής Θεολογίας ΑΠΘ Πέτρος Παναγιωτόπουλος, ενώ τη συζήτηση θα συντονίσει ο δημοσιογράφος της Voria.gr, Λάζαρος Θεοδωρακίδης. Και για να μην ξεχνιόμαστε: η Voria.gr είχε φιλοξενήσει τον Γιώργο Χατζηβασιλείου στο Voria Podcast τον Φεβρουάριο του 2023, ο οποίος απάντησε σε ερωτήσεις για τις ευκαιρίες και τους κινδύνους της Τεχνητής Νοημοσύνης. Βέβαια, τότε ήταν ακόμη σε φάση που συγκέντρωνε υλικό για τις 420 σελίδες του βιβλίου. Εσείς μπορείτε να ακούσετε το σχετικό podcast ΕΔΩ
