Η Θεσσαλονίκη των παραδόσεων δεν θα μπορούσε παρά είναι συνεπής στο ραντεβού της με την… ιστορία. Για την ακρίβεια στο ραντεβού της με τις καθυστερήσεις στα μεγάλα έργα, κυρίως λόγω δικαστικών προσφυγών ορισμένων κατοίκων που διαμαρτύρονται, για τους δικούς του λόγους ο καθένας, που ενδεχομένως είναι διαφορετικοί από τις επίσημες επικλήσεις και τα επιχειρήματα που υπάρχουν στις προσφυγές. Άλλος επειδή η νέα υπερυψωμένη περιφερειακή οδός περνάει στα δέκα μέτρα από το μπαλκόνι του. Άλλος επειδή κόπηκαν κάποια δεντράκια. Άλλος επειδή για να φτάσει στο Σέιχ Σου πρέπει να αλλάξει δρομολόγιο και να κάνει περισσότερο δρόμο. Άλλος επειδή έτσι κι αλλιώς αντιδρά σε κάθε έργο και σε κάθε παρέμβαση από… ιδεολογία. Αλλά ακόμη κι αν όλα αυτά αδικούν τους… προσφεύγοντες υπάρχει δικαιολογία, σαφής και τεκμηριωμένη. Η καθημερινή συμπεριφορά των κατοίκων της Θεσσαλονίκης προς την πόλη και τους συμπολίτες τους. Για να θυμηθούμε ξανά τον αείμνηστο Ντίνο Χριστιανόπουλο, ο οποίος όταν πληροφορήθηκε ότι η Θεσσαλονίκη πήρε το χρίσμα της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης για το 1997 αναρωτήθηκε: «Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης μια πόλη που αφήνει τους αναπήρους του πολέμου της Αλβανίας να ζητιανεύουν στο πεζοδρόμιο της Βενιζέλου;».
Ο περιφερειάρχης που τα… μάζεψε
Κάποτε ένας βετεράνος της πολιτικής ζωής είχε πει πως όταν κατέχεις δημόσιο αξίωμα πρέπει να προσεχείς τι λες ακόμα και στη γυναίκα και τα παιδιά σου. Πόσο μάλλον σε δημόσιες εμφανίσεις. Αυτό μάλλον δεν το είχε στον νου του ο περιφερειάρχης της Ηπείρου, Αλέξανδρος Καχριμάνης, όταν κατά τη διάρκεια συνεδρίασης μιας επιτροπής, και ενώ συζητούνταν το θέμα της αύξησης των διοδίων στην Εγνατία Οδό, είχε τη φαεινή ιδέα να μιλήσει περί ελλιπούς συντήρησης του αυτοκινητοδρόμου. Και σαν να μην έφτανε αυτό μπήκε σε… λεπτομέρειες. Έκανε λόγο και για κίνδυνο κατάρρευσης σήραγγας! Για κακή του τύχη ο βετεράνος στον οποίον αναφερθήκαμε παραπάνω επιβεβαιώθηκε, αφού η αποστροφή του λόγου του κ. Καχριμάνη κατεγράφη, παρανόμως λέει ο ίδιος, και την επόμενη όπως ήταν φυσιολογικό έγινε χαμός, προκαλώντας μέχρι και την παρέμβαση εισαγγελέα. Βλέποντας ότι άνοιξε ένα κουτί της Πανδώρας, ο περιφερειάρχης Ηπείρου έσπευσε να τα… μαζέψει, διευκρινίζοντας ότι τα λεγόμενά του είχαν μια δόση υπερβολής, αφού δεν επρόκειτο για επίσημη συζήτηση. Ξέχασε μάλλον ότι είναι περιφερειάρχης και βρισκόταν σε επιτροπή, θεωρώντας ότι ήταν θαμώνας καφενείου, έστω του «Καφέ Αριστοτέλους».
Καλάθια από ασπιρίνες
Με την ακρίβεια να τρέχει με… ιλιγγιώδη ταχύτητα, και τους καταναλωτές να απορούν κάθε φορά που πιάνουν στα χέρια τους ένα προϊόν, για το πόσο έχει αυξηθεί σε σχέση με την προηγούμενη φορά που το είχαν αγοράσει, νέα «καλάθια» ετοιμάζονται από το υπουργείο Ανάπτυξης. Το «καλάθι του Πάσχα» και το «καλάθι του νονού», που θα έρθουν και φέτος λίγες ημέρες πριν από το Πάσχα. Τι θα περιέχουν; Αυτό δεν έχει ακόμη ξεκαθαριστεί, καθώς η ακριβής γκάμα των προϊόντων θα αποφασιστεί τις επόμενες ημέρες και αφού προηγηθούν οι σχετικές συζητήσεις με τους εμπλεκόμενους παράγοντες της αγοράς. Ωστόσο, για μία ακόμη φορά δημιουργείται η αίσθηση, συχνά απατηλή, πως οι μειώσεις των … καλαθιών θα αποτελέσουν «βάλσαμο» για τις… βαθιά πληγωμένες τσέπες των καταναλωτών. Αλλά τι να το κάνεις… Την ώρα που τα καλάθια των νοικοκυριών αδειάζουν καθημερινά λόγω ακρίβειας, προστίθενται άλλα… καλάθια, εορταστικά -ως γνωστόν υπάρχει και το μόνιμο «καλάθι του νοικοκυριού»- για να επουλώσουν τις πληγές που αφήνουν οι συνεχείς ανατιμήσεις στα ράφια των σούπερ μάρκετ. Διότι μπορεί η πρόθεση της κυβέρνησης για στήριξη των νοικοκυριών να υπολογίζεται ως θετική κίνηση, ωστόσο αυτό που δεν έχει γίνει κατανοητό και αντιληπτό όσο θα έπρεπε είναι πως τα νοικοκυριά έχουν γονατίσει από την ακρίβεια. Την ίδια ώρα κανείς δεν είναι σε θέση να προβλέψει αν ο φαύλος κύκλος των συνεχών ανατιμήσεων θα κλείσει ποτέ. Και προπάντων να δώσει ουσιαστικές απαντήσεις για το τι (πραγματικά και κυρίως) προκάλεσε αυτό το γαϊτανάκι της αύξησης των τιμών. Το ενεργειακό κόστος; Η αύξηση στις τιμές των πρώτων υλών; Η κλιματική αλλαγή; Ο πληθωρισμός της απληστίας, όπως πιστοποιεί η Τράπεζα της Ελλάδος; Κάτι άλλο; Όλα μαζί και ταυτοχρόνως; Τουλάχιστον να μάθει ο κόσμος τι τρέχει. Διότι τα «καλάθια» λύνουν μεν μικροπροβλήματα, αλλά επί της ουσίας δεν καταπολεμούν -ούτε καν μετριάζουν- την ακρίβεια. Αποτελούν απλές ασπιρίνες για μια… βαρύτατη ασθένεια που εξελίσσεται σε γάγγραινα για τον μέσο καταναλωτή.
Το θέατρο ως… θεραπεία
«Χαίρομαι πολύ που θα μοιραστώ μαζί σου αυτήν την ιστορία, γιατί θέλω να την πω και να ακουστεί, ώστε να ξέρουν πολλές γυναίκες ή ακόμα και άντρες ότι δεν είναι μόνοι τους. Εκεί έξω η κακοποίηση υπάρχει. Σε τεράστιο βαθμό. Και δεν είναι καν αντιληπτός αυτός ο βαθμός». Η M. μοιράστηκε τη δική της κακοποίηση. Κι ύστερα μίλησαν η Θ., η Ο., ο Λ., ο Α., ο Φ., η Λ., η Χ… Και μια θεατρική ομάδα στη Θεσσαλονίκη μεταφέρει τις μαρτυρίες αυτές στο θεατρικό σανίδι, υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Γιάννη Διδασκάλου. «Στέκομαι μπροστά στις ιστορίες, άφωνος, ακίνητος, διάφανος. Σκέφτομαι όλες εκείνες τις στιγμές στα οικογενειακά τραπέζια, στις κουζίνες, στα δωμάτια, στις αυλές, στους δρόμους, στις ταράτσες, στις γειτονιές. Ντρέπομαι για τις στιγμές που δεν μίλησα, που δεν βγήκα από τον χώρο μου, που δεν έβαλα φωτιά, που δεν έγινα ουρλιαχτό. Αυτή η λέξη από σίγμα όμως δεν είναι αρκετή πια. Συγγνώμες...», γράφει ο σκηνοθέτης και προσκαλεί όλους σήμερα Τετάρτη 10 και αύριο Πέμπτη 11 Απριλίου, στις 9 το βράδυ, στο Δημοτικό θέατρο Άνετον, στην οδό Παρασκευοπούλου. Για μια παράσταση γροθιά στο στομάχι, που φέρει τον τίτλο «Οι βελόνες πλεξίματος (ή) δεν είναι και τόσο σοβαρή υπόθεση». Η παράσταση ξεκίνησε ως διπλωματική εργασία Υποκριτικής της Ειρήνης Σεβαστοπούλου του τμήματος Θεάτρου, της Σχολής Καλών Τεχνών ΑΠΘ, με επόπτρια καθηγήτρια -και σπουδαία ηθοποιό- Έφη Σταμούλη και φιλοξενείται στην «Ανοιχτή Θεατρική Σκηνή της Πόλης», που διοργανώνει η Διεύθυνση Πολιτισμού και Τουρισμού του δήμου Θεσσαλονίκης. Επί σκηνής οι Άλκηστη Κυριακού, Ειρήνη Σεβαστοπούλου, Έλμα Βλαστοπούλου, Κατερίνα Σωτηρίου, ως ενσάρκωση όσων δεν πρόλαβαν να μιλήσουν και αφιερώνουν την παράσταση στη μνήμη τους. Συνοδεύοντάς τη με το ουρλιαχτό του Louis Édouard από το έργο του «Ποιος σκότωσε τον πατέρα μου»: «Δεν πρέπει να λέμε τα ίδια και τα ίδια μέχρι να μας ακούσουν; Για να τους αναγκάσουμε να μας ακούσουν; Δεν πρέπει να ουρλιάξουμε;» Ας είμαστε εκεί... Επειδή το θέατρο (μπορεί να) είναι σοβαρή υπόθεση. Και είδος θεραπείας, τόσο για τους πάνω στη σκηνή όσο και για τους κάτω από τη σκηνή.