Μια ασύλληπτη τραγωδία κρύβεται κρύβεται πίσω από την αυτοκτονία που σημειώθηκε το απόγευμα της Κυριακής στο Μακροχώρι Ημαθίας όταν ένας 35χρονος έβαλε τέλος στη ζωή του με δίκαννο κυνηγετικό όπλο μέσα στο σπίτι του.
Σύμφωνα με πληροφορίες, ο άνδρας (Α. Α.) ήταν μεταξύ των διασωθέντων από το φριχτό δυστύχημα που σημειώθηκε στα Τέμπη, τη μοιραία Κυριακή στις 13 Απριλίου 2003, κατά την οποία 21 16χρονοι μαθητές του λυκείου που επέστρεφαν από σχολική εκδρομή στην Αθήνα, έχασαν τη ζωή τους και άλλοι τόσοι τραυματίστηκαν όταν το λεωφορείο που τους μετέφερε συγκρούστηκε με νταλίκα που μετέφερε ξυλεία. Ο αυτόχειρας είχε τραυματιστεί πολύ σοβαρά και είχε νοσηλευτεί για μέρες στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του νοσοκομείου Λάρισας.
Την προανάκριση για την αυτοχειρία διενεργεί το Αστυνομικό Τμήμα Βέροιας, ενώ έχει αποκλειστεί το ενδεχόμενο της εγκληματικής ενέργειας.
Το χρονικό της τραγωδίας
Απόγευμα Κυριακής 13 Απριλίου 2003. Λίγο πριν τις 7.30, ένα λεωφορείο γεμάτο με μαθητές της πρώτης λυκείου, επιστρέφει από εκδρομή στην Αθήνα, στο Μακροχώρι Ημαθίας.
Το λεωφορείο έφτασε στο ύψος των Tεμπών, κοντά στο εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής, με την κίνηση να είναι αυξημένη μεν αλλά σε γενικές γραμμές φυσιολογική.
Μια νταλίκα ερχόταν από το άλλο ρεύμα. Μετέφερε νοβοπάν. Ο οδηγός έχασε τον έλεγχο και μπήκε στο αντίθετο ρεύμα. Τα νοβοπάν και οι μελαμίνες γλίστρησαν και άρχισαν να σκορπίζονται στον δρόμο.
Μερικά από αυτά βρήκαν το λεωφορείο. Όπως και η νταλίκα. Η «καρότσα» μάλιστα της νταλίκας, δεν βρήκε απλά το λεωφορείο, αλλά το «θέρισε» σε όλο το μήκος του.
Πάνω στα δύο οχήματα προσέκρουσαν τρία ΙΧ αυτοκίνητα, από τα οποία τα δύο άρπαξαν φωτιά αλλά οι επιβάτες τους κατόρθωσαν να τα εγκαταλείψουν, ενώ, το τρίτο χτύπησε σε βράχο.
Οι μαθητές επέστρεφαν κουρασμένοι αλλά και χαρούμενοι στα σπίτια τους. Δεν είχαν ποτέ φανταστεί ότι θα γινόταν όλο αυτό. Μια σωρεία λαθών και αμελειών, συνετέλεσαν στην τραγωδία των Τεμπών.
21 μαθητές βρήκαν τον θάνατο, ενώ άλλοι εννέα τραυματίστηκαν σοβαρά. Ο κρότος της σύγκρουσης «πάγωσε τον χρόνο», όπως έλεγαν εκείνη την εποχή τα ΜΜΕ. Όμως ο χρόνος δεν πάγωσε. Οι διασωθέντες μαθητές αλλά και οι συγγενείς, έπρεπε να μάθουν να ζουν με αυτές τις εικόνες. Όλη η Ελλάδα θρηνούσε μαζί τους, όμως επρόκειτο για μια τραγωδία που δεν μπορούσε εύκολα να συλλάβει ο ανθρώπινος νους.