Μία ακόμα ιστορία ελληνικού παραλογισμού έρχεται στην επιφάνεια, αυτή τη φορά στην Εξοχή Θεσσαλονίκης του δήμου Πυλαίας Χορτιάτη. Ιδιοκτήτης οικοπέδου αποφάσισε να προχωρήσει την ανέγερση σπιτιού και με την έναρξη των εργασιών προχώρησε και σε επέκταση της περίφραξής του κατά ένα περίπου μέτρο.
Όπως αποδείχθηκε, αυτό το ένα μέτρο ανήκει πράγματι στην ιδιοκτησία του. Οπότε, θα πει κανείς, ποιο είναι το πρόβλημα; Πρόβλημα, λοιπόν, υπάρχει και είναι μεγάλο. Αυτό το ένα επιπλέον μέτρο καταλαμβάνει χώρο στον υφιστάμενο δρόμο με αποτέλεσμα να περιορίζεται η δυνατότητα διέλευσης για οχήματα και οι περίοικοι στα ακριβώς απέναντι σπίτια, υπό συνθήκες, να μην μπορούν να παρκάρουν τα αυτοκίνητά τους μπροστά στο σπίτι τους ή και όταν τα έχουν παρκαρισμένα να μην μπορούν να τα ξεπαρκάρουν.
Προκύπτουν βέβαια και ακόμα πιο σοβαρά θέματα, δεδομένου ότι δίπλα στο οικόπεδο υπάρχει παιδική χαρά, με αποτέλεσμα, αν μπαζωθεί ο χώρος, να αυξάνεται ο κίνδυνος ατυχήματος λόγω μειωμένης ορατότητας. Επίσης, ο δρόμος θα στενέψει τόσο πολύ που θα γίνεται δυσχερής ή ακόμα και αδύνατη η πρόσβαση πυροσβεστικού σε ενδεχόμενη πυρκαγιά ή ασθενοφόρου σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης.
Όλο αυτό βέβαια θα μπορούσε να μην είχε δημιουργηθεί εάν ο εν λόγω ιδιοκτήτης επιδείκνυε στάση στοιχειώδους καλής γειτονίας, ευαισθησίας και εν τέλει κοινής λογικής, διότι με το παραπάνω αυτό μέτρο δεν κερδίζει επί της ουσίας τίποτα. Και από την άλλη, προφανώς δεν γίνεται να γκρεμιστούν τα απέναντι σπίτια.
Αλλά επειδή στην Ελλάδα τα στοιχειώδη και τα αυτονόητα παραμένουν ζητούμενα, το ερώτημα που προκύπτει είναι απλό: Πώς έχει δοθεί άδεια αρμοδίως για τη δημιουργία δρόμου που διαπερνά από ιδιωτική ιδιοκτησία; Ή και αν ακόμη κακώς δόθηκε, ποιος αρμόδιος δικαιούται να μη σταθμίζει το κοινό συμφέρον επειδή κάποιος θέλει να μένει προσκολλημένος σε εγωιστικές συμπεριφορές;
