Η είδηση που σήκωσε ψηλά χθες η Voria.gr για τα προβλήματα που υπάρχουν, πλέον, στη σιδηροδρομική διαδρομή εμπορικών φορτίων από και προς την Ελλάδα μέσω Βουλγαρίας και Ουγγαρίας, λόγω της χαμηλής δυναμικότητας των δικτύων των δύο αυτών κρατών, επιδεινώνει ακόμη περισσότερο την κατάσταση για τους εξαγωγείς, τους μεταφορείς, αλλά και τους μεταποιητές της χώρας. Ο αποκλεισμός από τις 18 Μαρτίου της σιδηροδρομικής γραμμής στην Ειδομένη από πρόσφυγες και μετανάστες, οι οποίοι διεκδικούν το άνοιγμα των συνόρων, έχει στρέψει τα δρομολόγια στη διαδρομή Ελλάδα - Βουλγαρία – Σερβία – Ουγγαρία, η οποία είναι αδύνατον να σηκώσει την κίνηση, με αποτέλεσμα πολυήμερες καθυστερήσεις.
Στην ουσία ολόκληρο το παραγωγικό σύστημα βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο, αφού φαίνεται ότι ο αγώνας για εξεύρεση αγοραστών – πελατών στο εξωτερικό δεν αρκεί. Η Βόρεια Ελλάδα, όπου δραστηριοποιούνται οι περισσότεροι εξαγωγείς, αγωνιά, καθώς το πρόβλημα των σιδηροδρομικών μεταφορών προέκυψε από το πουθενά και μάλιστα την ώρα που βρίσκονται σε εξέλιξη οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης, στο οποίο τα σημάδια απορρύθμισης είναι εμφανή. Το τελευταίο 15νθήμερο οι εργαζόμενοι της ΟΛΘ ΑΕ εργάζονται κανονικά, αποδεχόμενοι την έκκληση της διοίκησης του λιμανιού, αλλά είναι πολύ πιθανό οι κινητοποιήσεις τους να επαναληφθούν με μεγαλύτερη ένταση, καθώς θα προχωράει η διαδικασία της ιδιωτικοποίησης το επόμενο δίμηνο.
Τίποτε από αυτά δεν θα συνέβαινε –το λιμάνι είναι μια ξεχωριστή ιστορία από μόνο του- αν οι αρχές της χώρας διασφάλιζαν την κυκλοφορία στη σιδηροδρομική γραμμή. Διότι κάθε μέρα που περνάει αποδεικνύεται πόσο παράλογο είναι όχι μόνο να έχει δημιουργηθεί στην Ειδομένη ένας ανεξέλεγκτος καταυλισμός, αλλά και να παραμένει επί εβδομάδες κλειστή η σιδηροδρομική γραμμή που ενώνει την Ελλάδα με την Ευρώπη. Σε απλά ελληνικά: αυτά δε γίνονται. Και δεν εξηγούνται, παρά μόνο με έναν τρόπο: οι υπεύθυνοι δημόσιοι φορείς (κυβέρνηση, αυτοδιοίκηση, αστυνομία, δικαστική εξουσία) είτε δεν αντιλαμβάνονται το μέγεθος, το βάθος και το πλάτος του προβλήματος, είτε κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν και επιλέγουν να αποφύγουν το πικρό ποτήρι των πιθανών αρνητικών εντυπώσεων, που θα δημιουργήσει η απομάκρυνση των καταληψιών από τη γραμμή και η διατήρησή της ανοιχτή.
Όπως και να έχουν τα πράγματα η ζημία είναι πλέον μεγάλη, σε μια εποχή που και το παραμικρό μετράει. Ας αναλογιστούν όλοι αυτοί οι παράγοντες τη βαρύτητα της υπόθεσης και ας κινηθούν για την αποκατάσταση του προβλήματος. Ήδη είναι αργά. Πέρα από τις συσσωρευμένες ζημίες, που εκτιμώνται από την αγορά σε πάνω από τέσσερα εκατ. ευρώ, η δυσφήμιση που υφίσταται το παραγωγικό και μεταφορικό σύστημα της χώρας είναι ανυπολόγιστη. Γενικά η χώρα μας εδώ και πολλά χρόνια –ακόμη και πριν από την κρίση- δε φημίζεται για το ευνοϊκό επιχειρηματικό και επενδυτικό της περιβάλλον. Το αντίθετο. Η γραφειοκρατία, η πολυνομία, η αργή απονομή της δικαιοσύνης και η διαφθορά, όπου υπάρχει, την κατατάσσουν σταθερά χαμηλά στη λίστα της διεθνούς ανταγωνιστικότητας. Πολλά είναι τα στραβά που πρέπει να διορθωθούν. Πολύ περισσότερο που η Ελλάδα για να ανακάμψει χρειάζεται επενδύσεις 100 δισ. ευρώ την επόμενη δεκαετία, μεγάλο μέρος των οποίων οφείλει να έχει ως προτεραιότητα την εξωστρέφεια. Τα προβλήματα στις μεταφορές είναι παντελώς αχρείαστα. Κυρίως, όμως, αποδεικνύουν για πολλοστή φορά ότι σε ένα ασταθές και προβληματικό οικονομικό και παραγωγικό περιβάλλον, το οποίο ποικιλοτρόπως εξουσιάζει ο βαρύς δημόσιος τομέας, το ξαφνικό δεν αποτελεί τελικά την έκπληξη. Δεν είναι η εξαίρεση, αλλά ο κανόνας…