Με ή χωρίς Συνόδους Κορυφής, το γεγονός είναι ένα: Τα βόρεια σύνορα της Ελλάδας έκλεισαν οριστικά. Ο στόχος αυτής της εξέλιξης είναι διττός:
α) αφενός να σταλεί ένα μήνυμα προς τα καραβάνια των μεταναστών που ετοιμάζονται να περάσουν το Αιγαίο ότι δεν υπάρχει λόγος να έρθουν και
β) αφετέρου να πεισθούν, εμμέσως πλην σαφώς, οι νυν εγκλωβισμένοι στη χώρα (περίπου 120.000 – 140.000, σύμφωνα με τα ανεπίσημα, αλλά πραγματικά στοιχεία) ότι θα πρέπει να αναζητήσουν άλλους τρόπους διαφυγής. Ακόμη και δια της επιστροφής στην Τουρκία.
Οσο περνάνε οι μέρες γίνεται αντιληπτό ότι η τελευταία Σύνοδος Κορυφής δεν κατέληξε σε ουσιαστικά συμπεράσματα. Γι αυτό άλλωστε και θα επαναληφθεί την ερχόμενη εβδομάδα. Όλα τα υπόλοιπα είναι απλώς δικαιολογίες. Οι βασικές αιτίες αυτής της αρνητικής εξέλιξης είναι δύο:
1. Το μπλοκ του Βίζεγκραντ που αποδεικνύεται πολύ σκληρό, για να ραγίσει. Η προσπάθεια – για τη διανομή των μεταναστών με ποσόστωση, σε όλη την ΕΕ – θα συνεχισθεί, αλλά οι ελπίδες για να πετύχει ο στόχος είναι μικρός.
2. Η Αγκυρα επιχείρησε και επιχειρεί να πάρει όσο το δυνατόν περισσότερα (σε λεφτά και ενταξιακά πλεονεκτήματα) παρά να δώσει. Και τα κατάφερε, προσωρινά.
Αλλωστε, πηγές της ελληνικής αντιπροσωπείας μας έλεγαν ότι «περισσότερη ώρα φάγαμε για να συζητάμε τα ενταξιακά κεφάλαια των Τούρκων στην ΕΕ, που σκόνταφταν στην Κύπρο, παρά σε οτιδήποτε άλλο».