Είναι ο μοναδικός Έλληνας στο είδος του, έχει αστείρευτη λατρεία για το μπάσκετ και είναι ο κινητήριος μοχλός της σειράς Hoop Cities.
Ο Γιώργος Αϊβάζογλου μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη και αποτελεί πλέον, ως αντιπρόεδρος Fan Engagement and Direct-to-Consumer στο NBA, τον συνδετικό κρίκο ανάμεσα στην κορυφαία λίγκα του πλανήτη με την Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή.
Στη συνέντευξή του στη Voria.gr ο κ. Αϊβάζογλου μιλάει για τις αρμοδιότητές του και τον τρόπο προώθησης του NBA πέραν της Αμερικής αναλύοντας τον τρόπο που η δημοφιλέστερη μπασκετική λίγκα του κόσμου γίνεται πιο προσιτή με γοργούς ρυθμούς στα ευρωπαϊκά και όχι μόνο κοινά.
Δεν θα μπορούσε, βέβαια, να μην αναφερθεί στις ομάδες της πόλης του, τον Άρη, τον ΠΑΟΚ και τον Ηρακλή, τη fan base που υπάρχει παρόλο τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι ομάδες της Θεσσαλονίκης αλλά και να ανασύρει μνήμες από τους Νίκο Γκάλη, Μπάνε Πρέλεβιτς και άλλους τεράστιους αθλητές των περασμένων δεκαετιών που έφεραν την πόλη σε πρωταγωνιστικό ρόλο στο μπασκετικό γίγνεσθαι.
Ο NBA Executive τονίζει μάλιστα ότι το μπάσκετ βοήθησε τη Θεσσαλονίκη να μεγαλώσει και να γίνει η μπασκετική πρωτεύουσα της Ελλάδος και μια από τις ευρωπαϊκές μητροπόλεις στο άθλημα.
Είστε Έλληνας με καταγωγή από τη Θεσσαλονίκη, τη μπασκετομάνα της χώρας, και εργάζεστε στην κορυφαία λίγκα του πλανήτη το NBA. Ποιες είναι ακριβώς οι ευθύνες και το αντικείμενο που έχετε αναλάβει να διεκπεραιώσετε, ως αντιπρόεδρος Fan Engagement and Direct-to-Consumer σε Ευρώπη και Μέση Ανατολή;
«Επιβλέπω δύο βασικά κομμάτια, το ένα έχει να κάνει με τη διαχείριση της σχέσης των φιλάθλων του NBA με την ίδια τη Λίγκα, όπως αυτό έρχεται στο φως με καμπάνιες μάρκετινγκ μέσα από καινούργια προγράμματα όπως είναι η σειρά Hoop Cities που παρουσιάσαμε και τη Θεσσαλονίκη ως μια από τις πόλεις της σειράς. Ακόμη, μέσω μεγάλων event όπως είναι μεγάλοι αγώνες που διοργανώνουμε στην Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή. Το δεύτερο κομμάτι είναι το πιο εμπορικό και έχει να κάνει με όλα τα προϊόντα και υπηρεσίες που προσφέρει απευθείας η Λίγκα στους φιλάθλους. Παραδείγματος χάρη η συνδρομιτική υπηρεσία NBA League pass, το e-shop, το NBA app, εισιτήρια για αγώνες και άλλα».
Με ποιον τρόπο μπορείτε μέσω της θέσης σας να εξελίξετε το business model του NBA; Σχετίζεται η αγάπη σας για το μπάσκετ με την επιτυχημένη πορεία που μπορεί να έχει ένας επαγγελματίας σε αυτή τη θέση;
«Το NBA είναι εν μέσο ενός πάρα πολύ μεγάλου ψηφιακού μετασχηματισμού. Στο παρελθόν παρά πολλά προϊόντα και υπηρεσίες του NBA δεν τις προσέφερε απευθείας στους καταναλωτές, αυτό που λέμε direct-to-consumer, αλλά μέσω συνεργατών. Τα τελευταία λίγα χρόνια που και εγώ είμαι εδώ έχουμε πάρει την απόφαση να έχουμε τον έλεγχο. τα προϊόντα και τις υπηρεσίες στα δικά μας χέρια. Αυτό συνδυάζει την επαγγελματική μου σταδιοδρομία στο κομμάτι των digital, direct-to-consumer στα industries των media και sports και από την άλλη την αγάπη μου για το μπάσκετ γιατί αγαπώ το μπάσκετ από πάρα πολύ μικρό παιδί. Το NBA είναι η κορυφαία λίγκα στον κόσμο, είναι ευχής έργων και μεγάλη τύχη να είμαι εδώ ώστε να μπορώ να κάνω κάτι που αγαπώ επαγγελματικά αλλά και προσωπικά. Στις αγορές τις δικές μας είμαστε πάρα πολύ τυχεροί γιατί έχουμε πολλούς παίκτες που έρχονται από αυτές τις περιοχές. Μια παράμετρος που κάνει πραγματικά τη μεγάλη διαφορά για να αγαπήσει περισσότερο ο κόσμος το μπάσκετ, το NBA, τους αγώνες, είναι να βλέπει δικά του παιδιά να παίζουν, είναι να βλέπει local heros. Και έχουμε πολλά παραδείγματα που όχι απλά αγωνίζονται αλλά πρωταγωνιστούν. Ο Γιάννης, ο Γιόκιτς, ο Ντόντσιτς, o Ουεμπανιαμά και πολλοί άλλοι προέρχονται από τις περιοχές που επιβλέπω εγώ, αυτό βοηθάει η αγάπη του κόσμου να γίνει μεγαλύτερη και να φτάσει σε καινούργια κοινά που να είναι λιγότερο hardcore μπασκετικά αλλά να τους έχει έλξη το γεγονός ότι υπάρχουν προσωπικές ιστορίες από αθλητές που έχουν έρθει από τη χώρα τους ή την πόλη τους».
Είχατε σημαντικό ρόλο στη δημιουργία του ντοκιμαντέρ Hoop Cities, το τελευταίο επεισόδιο του οποίου αναφέρεται στη Θεσσαλονίκη, τον τεράστιο Νίκο Γκάλη και τις ομάδες του Άρη και του ΠΑΟΚ που πρωταγωνιστούσαν για μεγάλο διάστημα στην Ελλάδα. Τι αναμνήσεις έχετε από εκείνη την περίοδο και πόσο σημαντικός ήταν ο ρόλος της πόλης για τη διάδοση του αθλήματος στη χώρα;
«Έχω πολύ γλυκιές αναμνήσεις. Από την αντίληψη του τι ακριβώς συμβαίνει και αυτός ο δρόμος χθες ήταν γεμάτος και σήμερα είναι άδειος γιατί παίζει ο Άρης με τον ΠΑΟΚ μέχρι του να είμαστε την επόμενη μέρα στο σχολείο και να προσπαθούμε να αναπαραστήσουμε κάποια από τα μεγάλα σουτ που έγιναν στους αγώνες, το στιλ κάποιον παιχτών που ήταν κάπως πιο ιδιαίτερα, όπως του Κόρφα και του Πρέλεβιτς ή να προσπαθούμε να μείνουμε στον αέρα και να κάνουμε σπασίματα μέσης όπως ο Γκάλης. Ήταν ωραίες εποχές που το μπάσκετ μεγάλωνε, ήταν ήδη μεγάλο αλλά μεγάλωνε ακόμη περισσότερο και αφορούσε όλη την πόλη. Αυτό είναι κάτι σπάνιο δεν νομίζω να το έχω ζήσει, με εξαίρεση κάποιες εκφάνσεις δεν το έχω ζήσει τόσο... consistently έκτοτε».
Εάν ο Νίκος Γκάλης πήγαινε από τις ΗΠΑ στον Ολυμπιακό ή στον Παναθηναϊκό και όχι στη Θεσσαλονίκη και τον Άρη θα ήταν διαφορετική η εξέλιξη των πραγμάτων στο ελληνικό μπάσκετ;
«Εκτιμώ ο Νίκος Γκάλης θα είχε το ίδιο impact όπου και εάν έπαιζε στην Ελλάδα. Αυτό που έκανε τη δική του διαδρομή ίσως λίγο ακόμη πιο μαγική είναι ότι η Θεσσαλονίκη είναι ένας μικρόκοσμος, είναι ένα bubble. Σαφώς μικρότερη από την Αθήνα και αυτό βοήθησε στο να γίνει το μπάσκετ ένα κυρίαρχο, έντονο και πρωταγωνιστικό στοιχείο τη δεκαετία του 1980 που ίσως στην Αθήνα και λόγω των ποδοσφαιρικών ομάδων που τα πήγαιναν καλά τότε αλλά και ότι είναι πιο μεγάλη πόλη να περιοριζόταν σε κάποιο βαθμό. Το impact όμως θα ήταν ίδιο».
Τι να περιμένει κάποιος από το ντοκιμαντέρ για τη Θεσσαλονίκη; Ποιες είναι οι διαφορές της Θεσσαλονίκης ως μπασκετούπολης συγκριτικά με τις υπόλοιπες πόλεις που παρουσιάστηκαν; (Βελιγράδι, Μπολόνια, Παρίσι, Κάουνας, Κωνσταντινούπολη, Σεβίλη και Κολωνία/Λεβερκούζεν).
«Η βασική ομοιότητα είναι ότι αυτές οι πόλεις έχουν πλούσια μπασκετική παράδοση. Και έχουν τον κοινό συνδετικό ιστό ότι έχουν ιστορίες παιχτών που είτε ξεκίνησαν την καριέρα τους από εκεί και έπαιξαν στο NBA είτε γεννήθηκαν εκεί και έπαιξαν στο NBA. Οι βασικές διαφορές είναι το πώς το μπάσκετ αυτό καθ' αυτό είχε διαφορετικές επιδράσεις στην ιστορία της πόλης. Μια πόλη σαν τη Θεσσαλονίκη το μπάσκετ τη βοήθησε να μεγαλώσει. Η Θεσσαλονίκη έγινε μπασκετική πρωτεύουσα της Ελλάδας και μια από τις μητροπόλεις. Αν δούμε τη Μπολόνια είναι το μπάσκετ μαζί με το φαγητό και ιστορίες δύο ομάδων που μοιραζόταν την ίδια έδρα και οι οπαδοί τους και ήτανε φίλοι 6.5 μέρες την εβδομάδα αλλά τη μέρα που παίζανε οι ομάδες τους όχι. Σε μια χώρα σαν την Ιταλία που το ποδόσφαιρο είναι θρησκεία η Μπολόνια είναι η μόνη πόλη που είναι σαν το μικρό γαλατικό χωριό που το μπάσκετ είναι θρησκεία. Στο Παρίσι είναι η μόδα και πως το μπάσκετ τη συναντά. Στο Κάουνας είναι η ιστορία μιας πόλης μετά την πτώση του τείχους και είχε μια πιο πολιτική απόχρωση. Στο Βελιγράδι με όλη την ιστορία αναφορικά με τον εμφύλιο. Το μπάσκετ είναι κοινή συνισταμένη αλλά από εκεί και πέρα το κάθε επεισόδιο έχει πολύ δικά του χαρακτηριστικά γιατί οι ιστορίες των πόλεων είναι πολύ διαφορετικές».
Ερχόμαστε στο σήμερα. Οι ομάδες της Θεσσαλονίκης έχουν σοβαρά προβλήματα, κυρίως οικονομικά και το ενδιαφέρον του κόσμου σιγά-σιγά φθίνει. Ποιες είναι οι ευθύνες των ελληνικών και ευρωπαϊκών λιγκών για την υποτίμηση του αθλήματος σήμερα και τι θα έπρεπε να αλλάξει για να κάνει ξανά βήματα προς τα εμπρός το μπάσκετ;
«Η Ευρώπη σε σχέση με τις ΗΠΑ έχει πολύ διαφορετικές αθλητικές πυραμίδες. Σε κάποιο βαθμό είναι άνισο να το συγκρίνουμε. Στην Αμερική υπάρχει πολύ δυνατό κολεγιακό πρωτάθλημα, έχει πάρα πολύ δυνατό ενδιαφέρον στις κοινωνίες των πανεπιστημίων και δεν πρόκειται να αλλάξει, αυτό τροφοδοτεί την πυραμίδα του NBA. Η πυραμίδα στην Ευρώπη είναι διαφορετική. Για το κομμάτι των ομάδων στη Θεσσαλονίκη και οι τρεις ομάδες, Άρης, ΠΑΟΚ και Ηρακλής, έχουν πάρα πολύ σοβαρό μπασκετικό κοινό. Η βάση και η αγάπη για το άθλημα εξακολουθεί να υπάρχει ακόμα και αν οι ομάδες δεν έχουν τις επιδόσεις και τους τίτλους που είχαν τις δεκαετίες του 1980 και 1990. Fan base υπάρχει που είναι πολύ σημαντικό κομμάτι που κοιτάζουμε όλοι. Η βασική διαφορά νομίζω είναι ότι στην Ευρώπη δεν υπάρχει αυτή η πυραμίδα, το σύστημα έχει διαφοροποιηθεί τα τελευταία 20 χρόνια. Αυτό δεν έχει βοηθήσει το μπάσκετ να φτάσει στο επίπεδο που του αξίζει, κυρίως εμπορικά. Το μπάσκετ σαν fandom εξακολουθεί στις περισσότερες μεγάλες χώρες να είναι το δεύτερο πιο δημοφιλές άθλημα αλλά εμπορικά αυτό δεν έχει αποτυπωθεί σε έσοδα. Από τη στιγμή που δεν είναι καλό business αυτό αποτρέπει σοβαρότερους επενδυτές που βλέπουν τις επενδύσεις σε ομάδες ως και ένα κομμάτι business να μπούνε σε κάποια ομάδα και ξοδέψουνε περισσότερα χρήματα και να στήσουνε ένα μοντέλο που θα μοιάζει περισσότερο σε αυτό που βλέπουμε στην Αμερική».
Μήπως τελικά η δημιουργία της Ευρωλίγκας με κλειστά συμβόλαια, αντί για να δώσει ώθηση αποτελεί ταφόπλακα για το ευρωπαϊκό μπάσκετ, δεδομένου ότι υποβαθμίζονται τα κατά τόπους πρωταθλήματα;
«Ξαναλέω ότι το σύστημα στην Αμερική και στην Ευρώπη είναι διαφορετικό. Θεωρώ ότι στην Ευρώπη τα εθνικά πρωταθλήματα είναι βασικό κομμάτι της πυραμίδας. Το πώς αυτό μπορεί να διαμορφώσει μια μεγαλύτερη πυραμίδα και ποια είναι η σχέση μεταξύ εθνικών πρωταθλημάτων και Ευρωλίγκας και οποιασδήποτε άλλης λίγκας δεν είμαι εγώ αρμόδιος για να απαντήσω αλλά σίγουρα πρέπει να μελετηθεί».
