Απόσπασμα από το βιβλίο του δημοσίευσε ανήμερα της Μεγάλης Παρασκευής ο Βασίλης Παπαγεωργόπουλος, κάνοντας μία αναδρομή στην περίοδο που βρισκόταν στη φυλακή την πιο πένθιμη ημέρα του χρόνου. Ο πρώην δήμαρχος περιγράφει τη συμμετοχή του στη λειτουργία του επιταφίου, εξηγόντας τον «δικό του Σταυρό» και τα λόγια του Πατέρα Παρθένιου, ενώ κάνει λόγο για τα δημοσιεύματα της εποχής.
«Έκανα τον σταυρό μου. Όταν έφθασαν μπροστά μου, ο Πατέρας Παρθένιος μου είπε: -"Και συ Σταυρό σηκώνεις όπως ο Χριστός. Έλα σήκωσε τον. Πάρε τον. Θα δικαιωθείς. Και με έσπρωξε προς τον Σταυρό"», περιγράφει ο πρώην δήμαρχος Θεσσαλονίκης σημειώνοντας πως «Τον πήρα στα χέρια μου καθώς ένα κύμα συγκίνησης με διέτρεχε. Μου φάνηκε βαρύς αλλά καθώς άρχισα να περπατάω σιγά-σιγά ελάφρυνε. Πούπουλο….Οι φυλακισμένοι έσκυβαν, προσκυνούσαν και μετά με χαιρετούσαν. Περπάτησα με τον Σταυρό στην πλάτη, μέχρι που τελείωσε ο διάδρομος. Φίλησα τον Σταυρό, τον παρέδωσα στον Πατέρα Παρθένιο, προσκύνησα τον Επιτάφιο, πήρα και μία χούφτα ροδοπέταλα και προχώρησα προς το κελί Β9…».
«Ήμουν πάλι ελαφρύς, σαν πούπουλο. Συγχρόνως αμάρτησα. Αναρωτήθηκα, γιατί ο Θεός με επεφύλαξε αυτή την δοκιμασία; Τόσα χρόνια μόνο στόχο είχα να κάνω την Θεσσαλονίκη μας ακόμη καλύτερη και αντί σήμερα να βρίσκομαι στον Άγιο Δημήτριο, να βρίσκομαι στην φυλακή; Είναι πράγματι έτσι, η βλέπω κάποιο όνειρο; Έπεσα επάνω στον Αχμέτ από την Παλαιστίνη και κατάλαβα ότι δεν είναι όνειρο. Είμαι στην φυλακή και είναι Μεγάλη Παρασκευή!», συμπληρώνει και προσθέτει ότι τα «τα blogs έγραφαν: "Σηκώνεις σταυρό μαρτυρίου, του είπε ο ιερέας των φυλακών"».
Η ανάρτησή του:
Από το «Βιβλίο»:ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ (ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 3/5/2013)
Από μακριά ακουγόταν το χτύπημα της καμπάνας. Πένθιμα. Κατά τις τρεις άρχισε φασαρία στον διάδρομο της φυλακής.
-Σε λίγο έρχεται ο Επιτάφιος, είπε ένας.
-Τι Επιτάφιος, ρώτησα.
-Α, κάθε χρόνο έχουμε Επιτάφιο, είπε ένας παλιός.
-Να ντυθούμε, να ντυθούμε, φώναξε ένας άλλος.
Έβαλα τα καλά μου, παπούτσια αθλητικά, κάλτσες άσπρες, φόρμα αθλητική. Παραταχθήκαμε κατά μήκος του διαδρόμου.
Από τους διακόσιους του ορόφου οι εκατόν ογδόντα είχαν βγει από τα κελιά τους. Οι πενήντα ήταν μουσουλμάνοι.
Ο Επιτάφιος εμφανίσθηκε. Μπροστά τρεις έψελναν το «Ω γλυκύ μου έαρ», από πίσω ο Πατέρας Παρθένιος, από πίσω ο Σταυρός, πιο πίσω ο Επιτάφιος. Έκανα τον σταυρό μου. Όταν έφθασαν μπροστά μου, ο Πατέρας Παρθένιος μου είπε:
-Και συ Σταυρό σηκώνεις όπως ο Χριστός. Έλα σήκωσε τον. Πάρε τον. Θα δικαιωθείς. Και με έσπρωξε προς τον Σταυρό.
Τον πήρα στα χέρια μου καθώς ένα κύμα συγκίνησης με διέτρεχε. Μου φάνηκε βαρύς αλλά καθώς άρχισα να περπατάω σιγά-σιγά ελάφρυνε. Πούπουλο….Οι φυλακισμένοι έσκυβαν, προσκυνούσαν και μετά με χαιρετούσαν. Περπάτησα με τον Σταυρό στην πλάτη, μέχρι που τελείωσε ο διάδρομος. Φίλησα τον Σταυρό, τον παρέδωσα στον Πατέρα Παρθένιο, προσκύνησα τον Επιτάφιο, πήρα και μία χούφτα ροδοπέταλα και προχώρησα προς το κελί Β9…
Ήμουν πάλι ελαφρύς, σαν πούπουλο. Συγχρόνως αμάρτησα. Αναρωτήθηκα, γιατί ο Θεός με επεφύλαξε αυτή την δοκιμασία; Τόσα χρόνια μόνο στόχο είχα να κάνω την Θεσσαλονίκη μας ακόμη καλύτερη και αντί σήμερα να βρίσκομαι στον Άγιο Δημήτριο, να βρίσκομαι στην φυλακή;
Είναι πράγματι έτσι, η βλέπω κάποιο όνειρο; Έπεσα επάνω στον Αχμέτ από την Παλαιστίνη και κατάλαβα ότι δεν είναι όνειρο. Είμαι στην φυλακή και είναι Μεγάλη Παρασκευή!
Την άλλη ημέρα όλα τα blogs έγραφαν: «Σηκώνεις σταυρό μαρτυρίου, του είπε ο ιερέας των φυλακών».
