Καλημέρα σας!
Η τηλεόραση, με την εμβέλεια και την καθολικότητα που διαθέτει, παραμένει με διαφορά το νούμερο ένα… καφενείο της χώρας. Γι’ αυτό κάθε τηλεοπτικός καυγάς ή κάθε καυγάς τηλεοπτικών προσώπων παίρνει μεγάλες διστάσεις και αναπαράγεται εντόνως. Η τηλεόραση είναι ο μεγεθυντικός φακός κάθε δημόσιας διαφωνίας ανάμεσα σε παρουσιαστές, δημοσιογράφους, πολιτικούς, δημοσιολογούντες κλπ., οι οποίοι διαθέτουν στασίδι στα τηλεοπτικά παράθυρα και επομένως θεωρούνται διάσημοι. Οι υπόλοιποι, δηλαδή οι συντριπτικά περισσότεροι ανάμεσά μας που απλώς έχουν ονοματεπώνυμο, είναι καταδικασμένοι να εκφράζονται –και να μαλώνουν- αποκλειστικά στα social media. Στην ουσία ανάμεσα σε γνωστούς και φίλους, οι οποίοι συνήθως δεν ενδιαφέρονται καν γι’ αυτού του είδους τις διαμάχες.
Ο Καραμανλής στη Βουλή
Η παρουσία του Κώστα Καραμανλή, του μοιραίου υπουργού Υποδομών και Μεταφορών την ημέρα του σιδηροδρομικού δυστυχήματος, στη Βουλή την προσεχή Δευτέρα έχει από τώρα πολλαπλά ευεργετικά αποτελέσματα. Κατ’ αρχήν θα μιλήσει ο ίδιος, ο επί τέσσερα χρόνια καθ’ ύλην αρμόδιος υπουργός, ο άνθρωπος που διαβεβαίωνε δημοσίως ότι τα τρένα στην Ελλάδα είναι απολύτως ασφαλή. Ανεξάρτητα από το τι ακριβώς θα πει, η παρουσία του και μόνο στο φως αναμένεται να λειτουργήσει ως βαλβίδα αποσυμπίεσης και –εν μέρει- εκτόνωσης για ολόκληρο το σύστημα. Επίσης με την παρουσία του υποχρεώνει όλους τους προκατόχους του να βγουν από τα… λαγούμια τους και να μιλήσουν. Να εξηγήσουν, να δικαιολογηθούν. Κυρίως ο Χρήστος Σπίρτζης, ο οποίος στη μία και μοναδική του τηλεοπτική συνέντευξη υποστήριξε με απλοϊκό τρόπο, ότι όλα πριν και μετά τη θητεία του έγιναν λάθος, ενώ επί των ημερών του κυλούσαν ομαλά. Αλλά και ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, ο οποίος έχει τεράστια υπουργική εμπειρία και άρα γνώση μηχανισμών και καταστάσεων, οπότε αναμένεται να διαφωτίσει για τα πώς και τα γιατί της περίφημης σύμβασης «717», που υπογράφηκε επί των ημερών του.
Τα Τέμπη Τέμπη και η… λούφα λούφα
Μέσα σε όλα όσα έγιναν, γίνονται και θα γίνονται στον απόηχο του τραγικού δυστυχήματος των Τεμπών υπάρχουν και πράγματα ικανά όχι απλώς να αμβλύνουν τις εντυπώσεις για τη σοβαρότητα της κατάστασης, αλλά και να αποπροσανατολίσουν τελείως τη συζήτηση. Ένα συγκλονιστικό παράδειγμα είναι η ανακοίνωση που εκδόθηκε την περασμένη Δευτέρα, μετά από τη γενική συνέλευση του Φοιτητικού Συλλόγου στο Τμήμα Ψυχολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, στην οποία οι συμμετέχοντες αποφάσισαν την κατάληψη της σχολής διαμαρτυρόμενοι για τον άδικο χαμό των 57 επιβατών του τρένου, 12 εκ των οποίων ήταν φοιτητές του ΑΠΘ. Είναι ο ίδιος σύλλογος που προ ημερών είχε ουσιαστικά «αιχμαλωτίσει» μια καθηγήτρια επειδή είχε κόψει κάποιους φοιτητές και πίεζε για… αναβαθμολόγηση. Είναι ο ίδιος σύλλογος που στη σχετική ανακοίνωση αφενός είχε δικαιολογήσει την πράξη του με το επιχείρημα ότι κόπηκαν φοιτητές λίγο πριν το πτυχίο και επομένως θα αναγκάζονταν να παραμείνουν στη Θεσσαλονίκη και να πληρώνουν ενοίκιο! Είναι η ίδια ανακοίνωση στην οποία ο συγκεκριμένος Φοιτητικός Σύλλογος επαίρονταν ότι χάρη στην πίεση που άσκησε στους καθηγητές είχε επιτύχει μείωση της εξεταστέας ύλης σε διάφορα μαθήματα. Αυτός, λοιπόν, ο σύλλογος, υλοποιώντας την απόφαση της γενικής συνέλευσης της περασμένης Δευτέρας προχώρησε σε κατάληψη της σχολής, αλλά και στην έκδοση μιας νέας ανακοίνωσης παραληρηματικού χαρακτήρα. Και για να μη μας φοβίζουν οι λέξεις πρόκειται για ανακοίνωση η οποία με αφορμή το δυστύχημα των Τεμπών ζητάει από επαγγελματικά δικαιώματα για τους πτυχιούχους και δωρεάν σίτιση και στέγαση για τους φοιτητές, μέχρι την αποχώρηση της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ, αν όχι τη διάλυση της Συμμαχίας. Μόνο που οι συντάκτες της ανακοίνωσης -διότι τους συλλόγους, ακόμη και τους φοιτητικούς, άνθρωποι τους απαρτίζουν και τους διαχειρίζονται- ξεχάστηκαν και ολοκλήρωσαν την δακτυλογράφηση της ανακοίνωσης, χωρίς να θέσουν προς διευθέτηση ορισμένα… πρακτικά ζητήματα που προφανώς και εμφανώς τους καίνε πολύ. Έτσι πρόσθεσαν μία τέταρτη σελίδα, στην οποία χειρόγραφα αναδεικνύουν την πεμπτουσία των διεκδικήσεων τους: Λόγω, λοιπόν, της τραγωδίας των Τεμπών κλπ. γράφουν επί λέξει: «Απαιτούμε το τμήμα καθηγητών να εγγυηθεί ότι δεν θα χαθεί το εξάμηνο για κανέναν συνάδελφο και σε κανένα έτος. Επίσης, προσαρμοσμένοι στη συνθήκη της συγκυρίας ζητάμε τη μείωση της εξεταστέας ύλης, ώστε να μην επιβαρυνθούμε περαιτέρω ενόψει της ερχόμενης εξεταστικής». Ο καθένας αντιλαμβάνεται τι ακριβώς… καίει τους συντάκτες της ανακοίνωσης, μέλη του Φοιτητικού Συλλόγου του Ψυχολογικού. Για να μη ξεχνιόμαστε. Τα Τέμπη Τέμπη και η… λούφα και παραλλαγή, λούφα και παραλλαγή. Ή όπως έλεγε ο αξέχαστος Τζιμάκος «να λέμε τα σύκα σύκα και το Ρίτσο Ρίτσο». Και όπως σχολιάζει ένας φίλος «τέτοιου χαρακτήρα και ποιότητας αιτήματα δεν υπήρχαν ούτε στη μεταπολίτευση, μια περίοδο που λόγω της επτάχρονης δικτατορίας που είχε προηγηθεί επιτρέπονταν –ή μάλλον δικαιολογούνταν- τα πάντα!».
Η εικόνα της οδού Δαγκλή
Στη Θεσσαλονίκη υπάρχουν οι δρόμοι, υπάρχουν οι πεζόδρομοι και κάποιοι μικροί δρόμοι, που δεν είναι ούτε δρόμοι, ούτε πεζόδρομοι, αλλά κάτι ενδιάμεσο. Ένας από αυτούς τους… ενδιάμεσους είναι η οδός Δαγκλή, που ξεκινάει από την Τσιμισκή περίπου απέναντι από τη ΧΑΝΘ, κι έχει μήκος γύρω στα 300 μέτρα όλα κι όλα. Υποτίθεται ότι σε έναν τέτοιο δρόμο, σε ένα στενό, τα αυτοκίνητα και τα δίτροχα διέρχονται απλώς και μάλιστα με μεγάλη προσοχή. Και ασφαλώς δεν παρκάρουν. Φυσικά όλα αυτά στη θεωρία διότι στην πράξη ισχύει αυτό που δείχνει η φωτογραφία. Μηχανές και αυτοκίνητα παρκαρισμένα, όπου υπάρχει έστω λίγος διαθέσιμος χώρος, στα πεζοδρόμια ή στην είσοδο ενός σχολείου. Η συγκεκριμένη είναι μια εικόνα που εκφράζει απόλυτα τη Θεσσαλονίκη, αφού ισχύει κατ’ αναλογίαν σε όλους τους δρόμους, μικρούς, μεγάλους, πολυσύχναστες λεωφόρους, αλλά και υγρά και ανήλιαγα στενά.
ΥΓ. Αποδεικνύοντας σε πόσο δύσκολη θέση βρίσκεται στην προσπάθειά του να πείσει ότι απευθύνεται σε κεντροαριστερούς, ο Αλέξης Τσίπρας βρέθηκε χθες το βράδυ στο στούντιο του MEGA Channel, απέναντι σε δημοσιογράφους που καθημερινά του σέρνουν τα εξ’ αμάξης εδώ και χρόνια. Και πέρα από αυτό βγαίνει να μιλήσει με χαρτιά του ΟΣΕ και του υπουργείου Μεταφορών ανά χείρας, αλλά και αναφέροντας λεπτομέρειες από τις διαπραγματεύσεις για την πώληση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ. Προφανώς δεν είναι αυτός ο ρόλος ούτε ενός πρώην πρωθυπουργού, ούτε ενός υποψήφιου πρωθυπουργού. Και σίγουρα δεν είναι ο ρόλος ενός ηγέτη που εκ της θέσεώς του επιθυμεί να εμπνεύσει την κοινωνία.