Καλημέρα σας!
Κατά έναν μαγικό τρόπο σε αυτή τη χώρα η πολιτική συζήτηση, ακόμη κι αν εξελίσσεται σε χαβαλέ καφενειακού τύπου, μπορεί ανά πάσα ώρα και στιγμή να γενικευθεί και να επιβληθεί. Ανεξάρτητα από το πόσα και πόσο σοβαρά ανοιχτά θέματα υπάρχουν. Τις τελευταίες ώρες -κυριολεκτικά- δύο θέματα θα μπορούσαν να πυροδοτήσουν ακρότητες. Στο πρώτο, στον θάνατο του τέως βασιλιά, η κατάσταση δείχνει να εκτονώθηκε πριν καν πυροδοτηθεί, επειδή η κυβέρνηση αποφάσισε το αυτονόητο: να ταφεί ο τέως εστεμμένος ως ιδιώτης στον χώρο που βρίσκονται οι πρόγονοί του. Στο δεύτερο, στην εμπλοκή του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ντογιάκου στην υπόθεση των τηλεφωνικών παρακολουθήσεων μέσω της αμφιλεγόμενης γνωμοδότησης ότι η ΑΔΑΕ δεν δικαιούται ούτε να ερευνά υποθέσεις ούτε να ενημερώνει εμπλεκόμενους, τα πράγματα εξελίσσονται διαφορετικά. Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Αλέξης Τσίπρας με την προτροπή του προς τον κ. Ντογιάκο να τον… συλλάβει επανέφερε στον πολιτικό διάλογο τη νοοτροπία… 15μελούς, αντί να επιμείνει στην ουσία των επιχειρημάτων του.
Σύσκεψη για τη Δικαιοσύνη
Υπάρχει κι ένα τρίτο θέμα των τελευταίων ωρών, που δεν συζητήθηκε σχεδόν καθόλου, ενώ θα έπρεπε. Ο λόγος για την πρωτοβουλία της Προέδρου της Δημοκρατίας, η οποία προέρχεται από το δικαστικό σώμα, να συγκαλέσει σύσκεψη την προσεχή Δευτέρα για τα προβλήματα της Δικαιοσύνης, με τη συμμετοχή ανωτάτων δικαστικών, δικηγόρων και δικαστικών υπαλλήλων. Χωρίς, καν, την παρουσία του υπουργού Δικαιοσύνης. Μια κίνηση με συντεχνιακά χαρακτηριστικά, στην οποία κανείς –και κυρίως η κυβέρνηση που… κυβερνά- δεν αντέδρασε. Η προερχόμενη από τη Δικαιοσύνη κ. Σακελλαροπούλου δείχνει να αντιλαμβάνεται τα προβλήματα του χώρου και τη δημόσια κριτική για μεγάλες καθυστερήσεις, που φτάνει στα όρια της αρνησιδικίας, και να θέλει να συμβάλλει στη βελτίωση της κατάστασης. Αγαθή πρόθεση, προφανώς. Μόνο που σήμερα η κ. Σακελλαροπούλου κατέχει το ύψιστο πολιτειακό αξίωμα και δεν της επιτρέπεται να ασχολείται με οτιδήποτε άλλο. Δηλαδή αν Πρόεδρος της Δημοκρατίας ήταν ο Ευάγγελος Βενιζέλος θα συγκαλούσε σύσκεψη για τα προβλήματα της ανώτατης εκπαίδευσης; Αν ήταν η Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ θα συσκέπτονταν για τους βυζαντινολόγους; Και αν τυπικά είχε επιλεγεί στο συγκεκριμένο αξίωμα ο Θοδωρής Ζαγοράκης, θα ψαχνόταν δημοσίως για να βρει λύσεις στα προβλήματα του πολύπαθου ελληνικού ποδοσφαίρου; Ή αν κάποιος πρωθυπουργός είχε κάνει ΠτΔ τον Γιάννη Μπουτάρη, ο κυρ – Γιάννης θα συγκαλούσε σύσκεψη για το ελληνικό κρασί με τον Γεροβασιλείου, το Κτήμα Άλφα, τη Ζίτσα και τη Μαλαματίνα; Ή αν ο Αλέξης Τσίπρας είχε τη δυνατότητα να εκλέξει πρόεδρο και επέλεγε τη Λυδία Κονιόρδου, εκείνη θα συσκέπτονταν εμφανώς με το ΣΕΗ και τα κρατικά θέατρα για να λύσει τα προβλήματα του θεάτρου στην Ελλάδα;
Προφανώς τα συγκεκριμένα παραδείγματα είναι «τραβηγμένα από τα μαλλιά». Αλλά μήπως δεν έχει κάτι παράδοξο και απολύτως αντισυμβατικό η επίσημη πρωτοβουλία της προέδρου Σακελλαροπούλου για τη Δικαιοσύνη;
Δεν θα… πλήξουμε
Ένα γενικό συμπέρασμα απ’ όλα αυτά, περίπου ένα τρίμηνο πριν από τις εκλογές, είναι ότι και σε αυτή την προεκλογική περίοδο καλά θα περάσουμε. Τουλάχιστον δεν θα… πλήξουμε. Διότι στη χώρα μας στη μάχη για την εξουσία δεν υπάρχουν αρχές ούτε τηρούνται δεοντολογίες. Προσδεθείτε… Πολύ περισσότερο που αμέσως μετά τις εθνικές εκλογές τον Απρίλιο - Μάιο ή τον Μάιο – Ιούνιο ακολουθούν -μετά από ένα μικρό διάλειμμα για τα… μπάνια του λαού-, οι αυτοδιοικητικές εκλογές του 2023. Μια διαδικασία στην οποία παραδοσιακά γίνεται ένας χαμός, διότι σε πολλές περιπτώσεις –όπως στη Θεσσαλονίκη- οι υποψήφιοι είναι πολλοί. Γνωστοί και μη εξαιρετέοι, που σχεδόν στο σύνολό τους προσπαθούν να πείσουν ότι είναι… άλλοι. Κάτι εξαιρετικά δύσκολο σε τοπικό επίπεδο, όπου σχεδόν όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους από πρώτο χέρι. Οπότε η προσπάθεια των υποψηφίων είναι έντονη και σε ορισμένες περιπτώσεις υπερβολική. Σε κάποιες λιγότερες κινείται στη σφαίρα τής… εικονικής πραγματικότητας. Σαν ο Λευκός Πύργος να έχει την ίδια συμβολική αξία για τη Θεσσαλονίκη με τη Ροτόντα ή σαν ο πεζόδρομος της Καλαμαριάς να αισθάνεται ισοϋψής με την πλατεία Αριστοτέλους.
Σε ποιόν «πετάει το γάντι» ο ΕΣΘ
Μια πολύ ενδιαφέρουσα ανακοίνωση, στην οποία εμπεριέχεται και ισχυρή δόση πρόκλησης, εξέδωσε χθες το απόγευμα ο Εμπορικός Σύλλογος Θεσσαλονίκης, με αφορμή τον θετικό απολογισμό του «Χριστουγεννιάτικου πάρκου» που έστησε την εορταστική περίοδο στην πλατεία, ακριβώς πίσω από το άγαλμα του Ελευθερίου Βενιζέλου στην Εγνατία. Στην ουσία ο πρόεδρος του ΕΣΘ Παντελής Φιλιππίδης πετάει το γάντι σε άλλους φορείς της πόλης να συνεχίσουν άμεσα, εν όψει της περιόδου της Αποκριάς, ανάλογες υποστηρικτικές δράσεις για την τόνωση του εμπορικού κέντρου της πόλης. Όπως αναφέρει στην ανακοίνωση, «θα θέλαμε να συνεχιστεί η προσπάθεια και για τις Απόκριες, όμως υπάρχουν κι άλλοι φορείς στην πόλη που δηλώνουν ενδιαφέρον για να κάνουν παρόμοιες δράσεις. Εμείς παραδίδουμε τη σκυτάλη σήμερα στον επόμενο φορέα, ο οποίος θα θελήσει να κάνει κάτι αντίστοιχο για την πόλη και την αγορά της Θεσσαλονίκης αναμένοντας να δούμε μια παρόμοια ευχάριστη ατμόσφαιρα άμεσα». Τι μας λέει δηλαδή ο ΕΣΘ; Ότι ο ίδιος ήθελε να συνεχίσει και να προεκτείνει τη δράση για τις Απόκριες, αλλάζοντας προφανώς τη διακόσμηση, αλλά κάνει πίσω διότι ακούστηκαν γκρίνιες από κάποιους άλλους φορείς, οι οποίοι ενδεχομένως θα ήθελαν να πάρουν ανάλογες πρωτοβουλίες. Εννοείται σε συνεργασία με τον δήμο Θεσσαλονίκης, που προφανώς στην προκειμένη περίπτωση βρίσκεται στη… μέση.
Σύμφωνα, μάλιστα, με πληροφορίες υπήρχε ήδη συμφωνία του ΕΣΘ με τους περίπου 40 επαγγελματίες που συμμετείχαν στο «Χριστουγεννιάτικο Πάρκο» να επιστρέψουν στα πόστα τους από το Σάββατο 4 Φεβρουαρίου μέχρι την Καθαρά Δευτέρα 27 του μηνός, αλλά τελικά γκρίνιες και κάποιες πολιτικές ισορροπίες ματαίωσαν τον σχεδιασμό. Επειδή, όμως, όλοι σε αυτή την πόλη κινούνται είναι σχετικά ασφαλές να υποθέσει κάποιος ότι τα «βέλη» Φιλιππίδη έχουν ως στόχο το Επαγγελματικό Επιμελητήριο Θεσσαλονίκης, το οποίο προ δεκαετίας είχε αναλάβει κάποιες ανάλογες πρωτοβουλίες, αλλά τα τελευταία χρόνια περιορίζεται σε ρόλο χορηγού –κυρίως προς τον δήμο- για τον χριστουγεννιάτικο στολισμό. Η πιάτσα, πάντως, επιμένει ότι από τη στιγμή που ο ΕΣΘ αποχώρησε ξηλώνοντας και την υποδομή του «πάρκου» εξ’ αντικειμένου μέχρι τις Απόκριες δεν προλαβαίνει να γίνει τίποτα. Τουλάχιστον από οποιοδήποτε Επιμελητήριο. Το θέμα είναι γραφειοκρατικό. Ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι ο δήμος Θεσσαλονίκης συνεννοείται με το ΕΕΘ ή κάποιο άλλο από τα Επιμελητήρια της πόλης, οι διαδικασίες τις οποίες είναι υποχρεωμένες να τηρούν οι δημόσιες υπηρεσίες –τα Επιμελητήρια είναι Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου- είναι χρονοβόρες (διαγωνισμοί κ.λπ.) και το διάστημα μέχρι τις Απόκριες δεν αρκεί.
Οι συζητήσεις για τα δύο τραπέζια
Από χθες η εμπορική και επιχειρηματική Θεσσαλονίκη συζητάει έντονα τη σύμπτωση σε ημέρα και ώρα των δύο εκδηλώσεων που πραγματοποιούν με αφορμή τη νέα χρονιά το Βιοτεχνικό και το Επαγγελματικό Επιμελητήριο. Όπως ανέδειξε χθες η Voria.gr τα δύο Επιμελητήρια, που συστεγάζονται στον 2ο και τον 3ο όροφο του κτηρίου της Αριστοτέλους 27, θα πραγματοποιήσουν το καθένα το δικό του δείπνο, το βράδυ του προσεχούς Σαββάτου 14 Ιανουαρίου, σε γειτονικά ξενοδοχεία της ανατολικής Θεσσαλονίκης. Φυσικά η συζήτηση δεν γίνεται ούτε για το πιο ξενοδοχείο είναι καλύτερο –και τα δύο είναι πολυτελείας- ούτε για το μενού, ούτε για το κρασί. Η συζήτηση γίνεται για την ασυνεννοησία, ως παθογένεια της Θεσσαλονίκης. Διότι όπως ψιθυρίζεται έγιναν προσπάθειες να αλλάξει ημέρα το ένα δείπνο, αλλά κάτι τέτοιο στάθηκε αδύνατο. «Για ακατανόητους λόγους», όπως υπογραμμίζουν άνθρωποι που βρέθηκαν στις συζητήσεις, οι οποίοι, πάντως, έχουν κοινή εκτίμηση για το ποιος από τους δύο φορείς «τράβηξε το σχοινί» μέχρι τέλους. Το ενδιαφέρον τώρα επικεντρώνεται στην καταγραφή της προσέλευσης, διότι η αλήθεια είναι ότι σε αυτές τις περιπτώσεις οι εικόνες άδειων τραπεζιών αποτελούν μομφή στο κύρος και την επιτυχία της εκδήλωσης.