«Ήταν ένα εξαιρετικός άνθρωπος, καμία σχέση με ντίβα, παρότι ήταν τόσο σπουδαία και αναγνωρίσιμη. Τόσο απλή και καταδεκτική, τόσο γλυκιά και προσιτή με όλους. Ο Άρης μάς έφερε κοντά και τη δεκαετία του '80 κάναμε παρέα μάς συνόδευε σε όλα τα ταξίδια και ήταν πάντα στο αεροπλάνο της αποστολής».
Από την Τζέντα της Σαουδικής Αραβίας, όπου εργάζεται ως προπονητής της ομάδας μπάσκετ «Αλ Ιτιχάντ», ο Λευτέρης Σούμποτιτς μιλάει στη Voria.gr για την αγαπημένη του φίλη, τη Μαρινέλλα, και λυπάται που δεν μπόρεσε να της πει σήμερα από κοντά το τελευταίο αντίο.
Διαβάστε εδώ - «Όλη η Ελλάδα μιλάει για σένα» - Συγκλόνισαν Αλεξίου και Νταλάρας στους επικήδειους για τη Μαρινέλλα (βίντεο)
«Η απώλειά της με στενοχώρησε πολύ. Λυπάμαι αφάνταστα που δεν μπόρεσα είμαι κοντά για να της αφήσω λίγα λουλούδια και να την αποχαιρετήσω», μας λέει και θυμάται πως «ήταν πολύ καλή φίλη, ένας δικός μου άνθρωπος, πάντα δίπλα στην ομάδα. Η Μαρινέλα παρακολουθούσε όλους τους αγώνες του Άρη στο μπάσκετ σε κάθε γωνιά της Ελλάδας και ερχόταν σε όλα τα ταξίδια του εξωτερικού».
Ο Λευτέρης Σούμποτις, που διέπρεψε στο ελληνικό μπάσκετ, διατηρούσε στο τέλος της δεκαετίας του ΄80 ένα μπαράκι στην οδό Βασ. Όλγας, το «6.25», εμπνευσμένο από τη γραμμή του τριπόντου εκείνης της εποχής και στο οποίο ο ίδιος ειδικευόταν. Η Μαρινέλλα είχε πάντα κρατημένο ένα τραπέζι στο πατάρι του «6.25», για να διασκεδάζει με την παρέα της όταν βρισκόταν στη Θεσσαλονίκη.
«Ήταν τόσο απλή και καταδεκτική, ποτέ δεν αρνήθηκε καμία φωτογραφία, είτε στο μαγαζί είτε στα αεροδρόμια, όταν ταξιδεύαμε με την ομάδα και την αναγνώριζαν επιβάτες. Επιπλέον η παρουσία της στη σκηνή ήταν καθηλωτική. Μιλούσε με μια φωνή τεράστιας έκτασης και με τη γλώσσα του σώματος παρέσερνε το πλήθος», δηλώνει στη Voria.gr.
Θυμάται ακόμη πως έζησε «πολλές χαρές μαζί της στις αποστολές, στην ανεπανάληπτη συμμετοχή μας στο πρώτο Final4 στη Γάνδη, αρχές Απριλίου του 1988. Ήταν γνήσια Θεσσαλονικιά και Αρειανού με το σώμα και την ψυχή της. Με τόσο πάθος».
