Έρχονται κάποιες στιγμές που αισθάνεσαι πως δεν έχεις να πεις τίποτε. Πως ό,τι και να γράψεις έχει ήδη χιλιογραφτεί. Από την άλλη, οτιδήποτε πεις που δεν αφορά την πανδημία, δεν ενδιαφέρει σχεδόν κανέναν. Η ζωή μας, σε όλες τις εκφάνσεις της, έχει θαρρείς φυλακιστεί εδώ και μήνες σε ένα σκοτεινό κελί, με μικρά ή κάπως μεγαλύτερα διαλείμματα, σαν τον προαυλισμό των φυλακισμένων.
Η χθεσινοβραδινή εικόνα της Θεσσαλονίκης, με τους άδειους, εκκωφαντικά έρημους δρόμους, ήταν συγκλονιστική, παρότι ανάλογες εικόνες είναι πολύ φρέσκες ακόμη στη μνήμη μας.
Μόνο που τώρα η ατμόσφαιρα μοιάζει πιο βαριά. Λείπουν οι μυρωδιές της άνοιξης, που μοίραζαν υποσχέσεις ότι, όπου να 'ναι, θα ξαναβγούμε στο ξέφωτο. Τώρα μόνον οι ρύποι που ξερνούν οι καυστήρες μετεωρίζονται στην ατμόσφαιρα, κάνοντας πιο επιφυλακτική την ανάσα σου. Κι έπειτα, οι ατελείωτες νύχτες, σκοτάδι από τις 5.30· μαζί κι υγρασία της Σαλονίκης που σου τρυπά τα κόκαλα. Και να σκεφτεί κανείς πως το φθινόπωρο είναι η εποχή της Θεσσαλονίκης. Η Έκθεση, τα Δημήτρια, το Φεστιβάλ Κινηματογράφου που αυτές τις μέρες θα ήταν στο φόρτε του.
Μου άρεσε πάντα να περιφέρομαι στο κέντρο της πόλης τις ημέρες του Φεστιβάλ παρότι δεν θεωρούμαι φανατικός σινεφίλ. Όμως, η κινηματογραφική ατμόσφαιρα της πόλης σε έλκει σαν μαγνήτης, σε ταξιδεύει. Περπατάς στην πλατεία Αριστοτέλους, στην παλιά παραλία, στο λιμάνι και θαρρείς πως βρίσκεσαι σ' ένα απέραντο κινηματογραφικό πλατό. Αισθάνεσαι κι εσύ μέρος, έστω σαν ο τελευταίος κομπάρσος, αυτού που σκηνοθετείται κάθε Νοέμβριο στην πόλη.
Αυτές τις εικόνες ανακαλούσα στη μνήμη μου περιδιαβαίνοντας την Τσιμισκή, ως την Ίωνος Δραγούμη κι επιστροφή από τη Μητροπόλεως. Τώρα πρωταγωνιστές είναι κάποιοι νωχελικοί περιπατητές μαζί με τα κατοικίδιά τους που κι αυτά περιφέρονται άκεφα και θαρρείς εξαντλημένα· ποιος ξέρει πόσες φορές χρησιμοποιήθηκαν σαν άλλοθι για μια ακόμη λαθραία έξοδο του αφεντικού τους. Και στα μαρμάρινα παγκάκια της Αριστοτέλους καμιά πέντε έξι ζευγαράκια, πιτσιρικαρία, όλο φωνές, πειράγματα, χαμόγελα, κέφι. Η νιότη -ευτυχώς- δεν φυλακίζεται.
Η πόλη μπορεί να είναι μελαγχολική μα έχει ακόμη σφυγμό. Θέλει κι αυτή από κάπου να πιαστεί, σε κάτι να ακουμπήσει. Σε 42 μέρες έχουμε Χριστούγεννα. Ναι, δεν θα 'ναι όπως τα προηγούμενα μα η εορταστική αύρα τους δίνει μια νότα αισιοδοξίας, Κι έπειτα, σε μόλις 47 ημέρες ξεφορτωνόμαστε μια και καλή έναν χρόνο που δεν ξέρω πόσοι θα 'θελαν να τον θυμούνται.
Οι νύχτες στη Θεσσαλονίκη μπορεί να είναι έρημες και μελαγχολικές κι έτσι θα παραμείνουν για αρκετές εβδομάδες ακόμη, μα δεν είναι ανάγκη να είναι και σκοτεινές. Κάθε χρόνο η πόλη φορούσε τα γιορτινά της κάπου στις αρχές Δεκεμβρίου. Φέτος ίσως θα 'πρεπε να βιαστεί. Μια πιο φωτεινή, όμορφα στολισμένη Θεσσαλονίκη, είναι, όπως και να 'χει, μια διαφορετική πόλη. Ακόμη και μέσα στην καραντίνα.