Καλημέρα σας!
Ο βρόμικος πόλεμος στην Ουκρανία συνεχίζεται για 13η ημέρα, ο πλανήτης είναι αναστατωμένος, οι παγκόσμιες ισορροπίες αναδιατάσσονται, στο βιβλίο της σύγχρονης ιστορίας το νέο κεφάλαιο γράφεται με κόκκινα, ματωμένα γράμματα και σπαρακτικές φωτογραφίες απλών ανθρώπων που ξεριζώνονται από τα σπίτια τους και αποχαιρετούν τους δικούς τους με δάκρυα στα μάτια. Είναι δεδομένο ότι κάποιοι επιθυμούν να συνομιλήσουν με την ιστορία στην πλάτη και εις βάρος άλλων για τους οποίους δεν δίνουν δεκάρα τσακιστή. Το ημερολόγιο γυρίζει δεκαετίες πίσω, στις πιο σκοτεινές εποχές των προηγούμενων αιώνων. Στην Ελλάδα οι κυβερνώντες ανησυχούν για τις συνέπειες, οι αντιπολιτευόμενοι σιωπούν, οι διεθνολόγοι εκστασιάζονται, οι πολίτες ανησυχούν -τουλάχιστον οι περισσότεροι- και τα τηλεοπτικά κανάλια ποντάρουν από το πρωί μέχρι το βράδυ στην τραγωδία, με μικρές παρενθέσεις για ριάλιτι και οικογενειακές σειρές. Είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα!
Συμπαράσταση και προτεραιότητες
Χωρίς αμφιβολία η συμπαράσταση του ελληνικού λαού, δηλαδή των Ελλήνων πολιτών, στο δράμα των Ουκρανών είναι μεγάλη. Όπως συμβαίνει κάθε φορά που σε κάποιο σημείο της γης ταλαιπωρούνται άνθρωποι οι Έλληνες ευαισθητοποιούνται και προσφέρουν από το υστέρημα τους. Είδη πρώτης ανάγκης, τρόφιμα, χρήματα, ανθρωπιστική βοήθεια. Για να τραφούν, να ντυθούν, να ζεσταθούν και να φιλοξενηθούν οι ταλαιπωρημένοι πρόσφυγες πολέμου, μέχρι να ηρεμήσουν τα πράγματα και γυρίσουν στην πατρίδα τους και στα σπίτια τους, όπως όλοι εύχονται. Μέχρι να πάρουν πίσω τις ζωές τους, κάτι που -κακά τα ψέματα- δεν θα συμβεί για όλους. Στην προκειμένη περίπτωση, όμως, συμβαίνει και κάτι άλλο: δύο τουλάχιστον επιχειρήσεις –ενδεχομένως να υπάρχουν κι άλλες-, μία στη Χαλκιδική και μία στην Καβάλα, προσφέρουν εργασία σε Ουκρανούς. Και καλά κάνουν, αφού οι συγκεκριμένοι επιχειρηματίες έτσι αισθάνονται. Ας το σκεφτούμε, όμως, λίγο. Η ποιοτική διαφορά μιας τέτοιας προσφοράς από την ανθρωπιστική βοήθεια είναι προφανής. Σε μια χώρα όπως η Ελλάδα που ταλαιπωρείται από υψηλή ανεργία εδώ και πάνω από δέκα χρόνια μήπως –λέμε μήπως- θα έπρεπε να έχουν προτεραιότητα οι Έλληνες που αναζητούν εργασία; Αν υποθέσουμε ότι αναζητούν. Διότι είναι γνωστό αυτό που υποστηρίζουν πολύ, ότι οι άνεργοι στην Ελλάδα κάνουν επιλογή -και μάλιστα αυστηρή επιλογή- της δουλειάς που θα κάνουν. Και όχι μόνο με βάση την αμοιβή, αλλά -κυρίως- την… κούραση. Μήπως, λοιπόν, μια τέτοια προσφορά θα έδειχνε στην ελληνική κοινωνία τι ακριβώς συμβαίνει;
Τα τουριστικά γραφεία άντεξαν
Ελάχιστες οργανωμένες εκδρομές έγιναν στο τριήμερο της Καθαράς Δευτέρας από τη Θεσσαλονίκη. Κυρίως προς το εσωτερικό και με μικρές πληρότητες. Τα τουριστικά γραφεία ποντάρουν τώρα αρχικά στις σχολικές εκδρομές και στη συνέχεια στο Πάσχα και στο καλοκαίρι. Το καλό στην υπόθεση είναι ότι όπως διαβεβαιώνουν άνθρωποι της αγοράς στα δύο χρόνια της πανδημίας κανέναν τουριστικό γραφείο στη Μακεδονία, τη Θράκη και τη Θεσσαλία δεν έκλεισε. Αφενός επειδή πρόκειται για οικογενειακές επιχειρήσεις και αφετέρου λόγω της κρατικής βοήθειας (αναστολές εργασίας, επιστρεπτέες προκαταβολές κλπ.). Κάτι είναι κι αυτό…
Ανεξήγητο
Επί της ουσίας, πάντως, παραμένουν ανεξήγητοι οι λόγοι που το υπουργείο Παιδείας απελευθέρωσε πλήρως τις σχολικές εκδρομές. Προφανώς επικράτησαν οικονομικοί λόγοι -τουριστικά λεωφορεία, ξενοδοχεία, ταβέρνες και τα σχετικά. Το θέμα είναι τι θα γίνει εάν στις πολυήμερες εκδρομές της Γ΄ λυκείου κάποιο παιδί προσβληθεί από τον κορωνοϊό και βρίσκεται εκατοντάδες χιλιόμετρα από το σπίτι του, ακόμη και στο εξωτερικό; Το βέβαιον είναι ότι θα πρέπει να απομονωθεί, να μπει καραντίνα. Ποιος θα το οργανώσει; Ποιος θα το πληρώσει; Πώς θα επιστρέψει αυτό το παιδί στη βάση του; Αυτοί είναι οι λόγοι που σε κάποια σχολεία οι εκπαιδευτικοί αρνούνται να συμμετάσχουν και οι εκδρομές δεν γίνονται.
Ανορθογραφία στην Αριστοτέλους
Το κέντρο της Θεσσαλονίκης είναι μια όμορφη περιοχή. Είναι η βιτρίνα της πόλης, που βελτιώθηκε σημαντικά πριν από 25 χρόνια, όταν η πόλη ανακηρύχθηκε Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης το 1997. Βασική παρέμβαση εκείνης της περιόδου είναι η πεζοδρόμηση του άξονα της Αριστοτέλους. Όπως φαίνεται όμως, όχι πάντα και όχι για όλους. Διότι εκτός από την Ελληνική Αστυνομία, που επικαλούμενη ασαφείς λόγους επιχειρησιακής ανάγκης παρκάρει τα αυτοκίνητα της πάνω στον πεζόδρομο, μπροστά στο αστυνομικό τμήμα του Λευκού Πύργου, συχνά πυκνά παράνομα παρκαρισμένα αυτοκίνητα -συνήθως μεγάλου κυβισμού, ενίοτε με ξένες πινακίδες- βρίσκονται στο κάτω μέρος του άξονα της Αριστοτέλους, στο σημείο όπου συναντά την οδό Μητροπόλεως. Πρόκειται για πελάτες του ξενοδοχείου που υπάρχει και χρησιμοποιεί για πάρκινγκ ένα από τα πιο όμορφα σημεία της περιοχής. Πρόκειται για μια… ανορθογραφία που συμβαίνει μπροστά στα μάτια όλων των αρμοδίων -της τροχαίας και του δήμου-, χωρίς κανείς ούτε να συγκινείται, ούτε να κάνει κάτι. Μιλάμε για άλλη… πόλη ή μήπως για άλλο… κράτος; Κι ας μη νομίσει κανείς ότι πρόκειται για ολιγόλεπτες στάσεις αποβίβασης και επιβίβασης πελατών του ξενοδοχείου, διότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει, αφού πρόκειται για πολύωρες σταθμεύσεις.
