Με τις εκλογές στις ΗΠΑ ως πρώτο θέμα ζει τις τελευταίες ημέρες -και πολύ περισσότερο τις τελευταίες ώρες που η διαδικασία βρίσκεται σε εξέλιξη- ο πλανήτης. Αλλά και στην Ελλάδα η φιλολογία και η… παραφιλολογία οργιάζει τον τελευταίο καιρό, ενώ πολλά μέσα ενημέρωσης έχουν προσαρμόσει το περιεχόμενο τους -οι τηλεοράσεις και τα ραδιόφωνα τα προγράμματα τους- στο συγκεκριμένο γεγονός. Η μάχη μεταξύ Κάμαλα Χάρις και Ντόναλντ Τραμπ για τον επόμενο πλανητάρχη ενδιαφέρει πολύ. Αλλά ας μη ξεχνάμε ότι ψηφίζουν οι Αμερικανοί πολίτες, οι οποίοι -όπως και να το κάνουμε- ξέρουν… καλύτερα. Επιπροσθέτως, είναι οι μόνοι που δεν φταίνε -πολλοί δεν ενδιαφέρονται καν- για το ότι η πατρίδα τους είναι υπερδύναμη, με παρεμβατικό ρόλο σε κάθε γωνιά του πλανήτη.
Οι αγκαλιές του προέδρου
«Γειά σου πρόεδρε» φώναξαν μέσα στην αίθουσα εκδηλώσεων της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών όταν προχτές το βράδυ μπήκε ο Κώστας Καραμανλής. Ο πρώην πρωθυπουργός ήταν ο κεντρικός ομιλητής στην παρουσίαση του βιβλίου του δημοσιογράφου Βαγγέλη Πλάκα «Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και η Θεσσαλονίκη».
Διαβάστε επίσης: Καραμανλής από Θεσσαλονίκη: Εύλογες και υπαρκτές οι ανησυχίες για τα εθνικά θέματα (φωτό+video)
Εξάλλου κανείς δεν ξεχνά πως ο κ. Καραμανλής εκτός όλων των άλλων ήταν και βουλευτής Α' Θεσσαλονίκης πριν γίνει πρόεδρος της ΝΔ και παρόλο που γεννήθηκε στην Αθήνα η πολιτική του… πατρίδα είναι η Θεσσαλονίκη. Οπότε το γίνει το αδιαχώρητο στην αίθουσα της ΕΜΣ δεν ήταν κάτι αναπάντεχο, το αντίθετο. Ήταν απολύτως αναμενόμενο. Ευδιάθετος ο Κ. Καραμανλής χαιρέτησε εγκάρδια τον πρώην υπουργό Σωτήρη Κούβελα, όπως και τον υφυπουργό Εσωτερικών (αρμόδιο για τη Μακεδονία και τη Θράκη) Κώστα Γκιουλέκα, αλλά και τον Γραμματέα της ΚΟ της ΝΔ Σταύρο Καλαφάτη, τον οποίο αγκάλιασε. Θερμή χειραψία έκανε με βουλευτές και στελέχη του κόμματος στη Θεσσαλονίκη, που περιμέναν να τον ακούσουν. Κι αυτό επειδή οι ομιλίες του, ως γνωστόν, δεν είναι και τόσο συχνές, ενώ πάντα περιέχουν μηνύματα ή «μηνύματα. Αυτή τη φορά οι αναφορές του ήταν -μεταξύ άλλων- στη δικαιοσύνη και τα fake news, ενώ ιδιαίτερο βάρος έδωσε στα εθνικά με… ζουμ στα ελληνοτουρκικά.
Η απορία του δημάρχου
Τις δυσκολίες της αποκατάστασης της τάξης στο πεδίο των φορτοεκφορτώσεων στη Θεσσαλονίκη είχε την ευκαιρία να διαπιστώσει απευθείας την περασμένη Κυριακή ο Στέλιος Αγγελούδης. Γύρω στις 11 το πρωί εκείνης της ημέρας ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης έτυχε να περνάει από τη διασταύρωση της Μητροπόλεως με τον άξονα της Αριστοτέλους. Είδε, λοιπόν, ότι υπήρχε εκεί ένα φορτηγό από το οποίο ένας άνθρωπος που χρησιμοποιούσε καροτσάκι με ρόδες κατέβαζε πράγματα για ένα από τα καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος που υπάρχουν στην περιοχή. Τον πλησίασε, λοιπόν, και του ζήτησε να φύγει, επισημαίνοντας ότι για τις φορτοεκφορτώσεις υπάρχει ωράριο. Δεν μπορούν να γίνονται όποια ώρα βολεύει και όπου βολεύει τους επαγγελματίες. Καθώς απομακρυνόταν διαπίστωσε ότι ο μεταφορέας ενώ έκανε πως άκουσε -και κατάλαβε- την παρατήρηση, στη συνέχεια συνέχισε κανονικά το κουβάλημα. Τότε ο κ. Αγγελούδης γύρισε και συστήθηκε ως δήμαρχος Θεσσαλονίκης -κάτι που δεν είχε κάνει νωρίτερα- και του επανέλαβε ότι πρέπει να φύγει διότι διαφορετικά θα υπήρχαν συνέπειες. Η επίκληση της ιδιότητας του δημάρχου προφανώς λειτούργησε, καμπανάκια κτύπησαν στο μυαλό του μεταφορέα, το ένστικτο της αυτοσυντήρησης λειτούργησε, αφού δεν είναι εποχή για πρόστιμα και άλλες περιπέτειες. Λίγη ώρα μετά, συζητώντας με συνεργάτες του, ο κ. Αγγελούδης αναρωτιόταν εάν για κάθε φορτοεκφόρτωση εκτός κανονιστικού πλαισίου θα έπρεπε να υπάρχει ένας… δήμαρχος για να διορθώνει την κατάσταση. Συμπέρασμα, μεταξύ άλλων: η ευταξία στη Θεσσαλονίκη θα κριθεί εν πολλοίς εκτός από την πολιτική βούληση και στην αντοχή. Μόνο η συνεχής πίεση και οι διαρκείς έλεγχοι μπορούν να διατηρήσουν την κατάσταση ανεκτή. Δυστυχώς -όπως έχει αποδειχθεί- η παραμικρή ρωγμή μετατρέπεται τάχιστα σε… πορτοπαράθυρο!
Η… Οδύσσεια προς τη Σάμο
Μια μικρή Οδύσσεια, που αποδεικνύει πόσο δύσκολη υπόθεση έχει γίνει η ζωή των αναπληρωτών εκπαιδευτικών, είναι αυτή ενός νεαρού καθηγητή από τη Θεσσαλονίκη, που δήλωσε στις επιλογές του το νησί της Σάμου.
Ο εκπαιδευτικός ενημερώθηκε την περασμένη Πέμπτη ότι θα τοποθετηθεί στο νησί του Πυθαγόρα, την ερχόμενη Πέμπτη έως τις 14.30. Και εκεί ξεκινά ένας αγώνας δρόμου. Αεροπλάνο στη Σάμο δεν μπορεί να πάει, διότι γίνονται έργα στο αεροδρόμιο. Μοιραία λοιπόν η λύση μετάβασης είναι το πλοίο. Δρομολόγιο ώστε να είναι την Πέμπτη στη Σάμο υπάρχει μόνο από την Καβάλα την Τετάρτη, το οποίο φτάνει στο νησί -και συγκεκριμένα στο Βαθύ-στις 11.30 το πρωί της Πέμπτης. Και εκεί όμως δεν τελειώνει η ταλαιπωρία, καθώς ο εν λόγω αναπληρωτής εκπαιδευτικός γνωρίζει μεν ότι τοποθετείται στη Σάμο, αλλά όχι σε ποιον οικισμό. Στο Βαθύ; Στο Καρλόβασι; Στον Μαραθόκαμπο; Τι σημαίνουν όλα αυτά; Εάν όλα πάνε καλά και δεν υπάρξει κανένα πρόβλημα καθυστέρησης με το δρομολόγιο του πλοίου, ο εκπαιδευτικός έχει στη διάθεσή του τρεις ώρες από την αποβίβασή του στο λιμάνι για να δηλώσει παρουσία στο σχολείο που τοποθετείται, το οποίο θα μάθει ενόσω βρίσκεται εν πλω! Σημειώνεται ότι η διαδρομή Βαθύ - Μαραθόκαμπος, σε περίπτωση που τοποθετηθεί εκεί είναι μία ώρα και κάτι, οπότε προλαβαίνει οριακά, καθώς εάν δεν καταφέρει να είναι εκεί έως τις 14.30, χάνει τη θέση. Και φυσικά είναι αδιανόητο να χάνει ένας άνθρωπος τη δουλειά του για αντικειμενικούς λόγους που διεκφεύγουν της δικής του ευθύνης, όπως -για παράδειγμα- μια πιθανή καθυστέρηση του πλοίου της γραμμής... Ελλάς το μεγαλείο σου!
Η οπαδική αλληλεγγύη
Εκεί που χθες λέγαμε πόσο εκθέτουν τον σύλλογο οι αποφάσεις της διοίκησης του ποδοσφαιρικού Ηρακλή να αλλάζει τους προπονητές σαν τα... πουκάμισα και να προειδοποιεί τους ποδοσφαιριστές ότι θα καθυστερήσουν οι πληρωμές τους, εμφανίζονται οι οπαδοί της ομάδας, οι οποίοι αποτελούν την άλλη -και πλήρως διαφορετική- όψη του νομίσματος.
Μπορεί να τους ζητήθηκε να πληρώσουν μεγάλα ποσά για τα εισιτήρια διαρκείας, μπορεί τα εισιτήρια των εντός έδρας αγώνων να τιμώνται προς 25 ευρώ, όμως εκείνοι κάνουν ό,τι μπορούν για να δουν την ομάδα τους. Έτσι, σε μια εποχή ιδιαίτερα δύσκολη από οικονομικής απόψεως, όσοι δεν έχουν τα χρήματα του αντιτίμου μπορούν να δουν δια ζώσης την ομάδας τους χάρη στην αλληλεγγύη που πάντοτε διακατείχε τους φίλους της συγκεκριμένης ομάδας. Όσοι λοιπόν δεν έχουν τα 25 ευρώ, μπαίνουν στο γήπεδο με τη βοήθεια των… συνοπαδών τους. Στους εντός έδρας αγώνες στο Καυτατζόγλειο, έξω από τη Θύρα 10, οι υπόλοιποι οπαδοί τσοντάρουν χρήματα στη λογική του εράνου και αγοράζουν τα εισιτήρια για να εξασφαλίσουν την είσοδο σε όσους δεν έχουν να πληρώσουν. Η οπαδική αλληλεγγύη στα καλύτερά της!