Πολύ σημαντικές διεθνείς ειδήσεις τις τελευταίες ώρες. Από τις ταραχές στο Λος Άντζελες, καθώς υπάρχει αντίδραση στην πρόθεση Τραμπ να απελάσει πολλούς μετανάστες, και την κάθοδο του στρατού στους δρόμους, μέχρι τις κρίσιμες συνομιλίες ΗΠΑ – Κίνας στο Λονδίνο για να υπάρξει εμπορική συμφωνία, την πορεία της Ελβετίας προς αρνητικά επιτόκια που αναμένεται να επηρεάσει και την Ευρωζώνη, την αντίδραση του Ισραήλ στην προσπάθεια ακτιβιστών να διασπάσουν τον θαλάσσιο αποκλεισμό της Γάζας, αλλά και τις συνεχιζόμενες σκληρότατες εκατέρωθεν επιθέσεις ανάμεσα στην Ουκρανία και τη Ρωσία. Ολοένα και περισσότερο στην Ελλάδα αντιλαμβανόμαστε την αξία των εξωτερικών ειδήσεων. Διότι ότι τα διεθνή γεγονότα δεν συμβαίνουν απλώς κάπου μακριά, αλλά επηρεάζουν περίπου άμεσα την καθημερινότητά μας. Την τσέπη μας και την ασφάλεια μας. Όλος ο πλανήτης είναι, πλέον, ένα χωριό.
Ο Μητσοτάκης στο Άγιον Όρος
Αλλαγή επιστασίας την Παρασκευή 13 Ιουνίου στο Άγιον Όρος με μια «σεμνή τελετή, καθώς πρόκειται για εσωτερικό διοικητικό θέμα», όπως αναφέρουν αγιορείτες μοναχοί.
Ο πρωτοεπιστάτης Συμεών Διονυσιάτης παραδίδει τη σκυτάλη στον π. Αβραάμ από τη Μονή Μεγίστης Λαύρας, ενώ τη νέα Ιερά Επιστασία συμπληρώνουν οι ιερομόναχοι: Χαρίτων από τη Μονή Δοχειαρίου , Σισώης από τη Μονή Ξενοφώντος και Γαβριήλ από τη Μονή Εσφιγμένου.
Η θητεία της Ιεράς Επιστασίας είναι ετήσια και για την αλλαγή θα βρεθούν στις Καρυές την ερχόμενη Παρασκευή, ο υφυπουργός Εσωτερικών αρμόδιος για τη Μακεδονία και τη Θράκη, Κωνσταντίνος Γκιουλέκας ως πρόεδρος του ΚΕΔΑΚ, ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης, Στέλιος Αγγελούδης ως πρόεδρος της Αγιορείτικης Εστίας, ο αντιδήμαρχος Τουριστικής Ανάπτυξης και Αντιπρόεδρος της Αγιορείτικης Εστίας Βασίλης Γάκης και ο Πολιτικός Διοικητής του Αγίου Όρους, Αλκιβιάδης Στεφανής. Στο τέλος της αλλαγής, εκεί στον καφέ που θα παρατεθεί, δεν αποκλείεται να συζητηθούν οι λεπτομέρειες της επίσκεψης του Κυριάκου Μητσοτάκη στο Άγιον Όρος, την Παρασκευή 4 Ιουλίου. Σύμφωνα με πληροφορίες ο πρωθυπουργός θα μείνει ένα 24ωρο στο Περιβόλι της Παναγίας και θα διανυκτερεύσει στον ξενώνα της Ιεράς Κοινότητας στις Καρυές, οι καμινάδες του οποίου λαβώθηκαν από τον σεισμό 5,3 Ρίχτερ το περασμένο Σάββατο. Θα αναχωρήσει από το λιμάνι της Δάφνης, το απόγευμα του Σαββάτου 5 Ιουλίου.
Το διακοσμητικό τηλέφωνο
Είναι αλήθεια πως στην πολιτική δεν πρέπει να είσαι ποτέ των άκρων. Ένα από τα στοιχεία στα οποία -όπως λέγεται- πρέπει να κρατάς το μέτρο είναι το τηλέφωνο. Έχουμε δει πολιτικούς που το έχουν για… σκουλαρίκι και απαντούν στον πρώτο χτύπο, αλλά υπάρχουν και κάποιοι που το έχουν για… διακοσμητικό αξεσουάρ. Κάτι που σημαίνει ότι το σηκώνουν πολύ επιλεκτικά, αγνοώντας επιδεικτικά τους ανθρώπους που τους καλούν και τους ξανακαλούν ή τους αφήνουν μηνύματα στο κινητό και στο γραφείο τους. Ανταπόκριση μηδέν.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η αντιπεριφερειάρχης Χαλκιδικής Κατερίνα Ζωγράφου, που δεν σηκώνει για κανέναν λόγο το τηλέφωνο σε δημοσιογράφους, με την γραμματέα της να δηλώνει μονίμως ότι είναι «πολύ απασχολημένη». Δυστυχώς η συγκεκριμένη πολιτικός δεν διαθέτει την απαραίτητη πολιτική ευγένεια να απαντά σε ανθρώπους που θέλουν να κάνουν όχι απλώς τη δουλειά τους, αλλά και τη δική της. Εκτός κι αν θεωρεί την ενημέρωση των πολιτών εκτός των καθηκόντων και των υποχρεώσεων της. Κρίμα…
Τα ογκώδη του 5ου Διαμερίσματος
Ένα είναι βέβαιο. Στο 5ο δημοτικό διαμέρισμα της Θεσσαλονίκης, και ειδικά περιμετρικά της Ανθέων (νυν Γ. Παπανδρέου), οι κάτοικοι της περιοχής προχωρούν σε ανακαινίσεις των κατοικιών τους και εξ’ αυτού του λόγου αλλάζουν συχνά τα έπιπλά τους. Αρκεί μια απλή βόλτα στην περιοχή για να δει και να θαυμάσει κανείς πεταμένους καναπέδες, παρατημένα στρώματα, σπασμένες καρέκλες, διαλυμένα είδη υγιεινής, ξεχαρβαλωμένα τραπέζια, ξηλωμένες πόρτες από ντουλάπια.
Ό,τι, μπορεί να φανταστεί κανείς φθαρμένο και ανεπιθύμητο. Μέχρι εδώ όλα καλά, αφού και η ανανέωση του σπιτιού είναι μέσα στην καθημερινότητα, τουλάχιστον όσων μπορούν. Από εκεί και πέρα, όμως, η αδιαφορία των ιδιοκτητών, οι οποίοι πετούν τα ογκώδη αντικείμενα στα πεζοδρόμια, κοντά σε κάδους, είναι εξοργιστική. Πολύ περισσότερο που δεν είναι λίγες οι φορές που αυτά τα μεγάλου όγκου αντικείμενα βρίσκονται σε σημεία, τα οποία εμποδίζουν τη διέλευση των πεζών. Οι οποίοι για να περάσουν αναγκάζονται να κατέβουν από το πεζοδρόμιο στο οδόστρωμα και να περπατήσουν δίπλα στα διερχόμενα αυτοκίνητα.
Όπως φαίνεται ο… πόλεμος του δήμου Θεσσαλονίκης με τα ογκώδη αντικείμενα έχει ακόμη… πολύ δρόμο. Τα πρόστιμα, στον βαθμό που εντοπίζονται οι παραβάτες και επιβάλλονται, δεν δείχνουν να τρομάζουν κάποιους ασυνείδητους πολίτες, οι οποίοι σχεδόν επιδεικτικά και αδιαφορώντας για τους συμπολίτες τους δημιουργούν εικόνες… χωματερής στο κέντρο της πόλης. Οι φωτογραφίες, που είναι πρόσφατες, το αποδεικνύουν. Δυστυχώς πρόκειται για χρόνια κατάσταση, αφού μόλις τα παρατημένα ογκώδη απομακρύνονται, άλλα καταλαμβάνουν τη θέση τους σε πολύ λίγες ημέρες, ίσως και ώρες. Με την άσχημη εικόνα να διαιωνίζεται.
Και ένα ερώτημα προς τους εργαζομένους στη καθαριότητα του δήμου Θεσσαλονίκης, δηλαδή στα απορριμματοφόρα. Κατά την αποκομιδή των σκουπιδιών, αν και ίσως δεν εμπίπτει στην αρμοδιότητά τους, όταν βλέπουν τα ογκώδη πεταμένα ενημερώνουν άμεσα την υπηρεσία τους, ώστε η αποκομιδή να γίνει το συντομότερο; Και αν όντως αυτό συμβαίνει πόσος χρόνος χρειάζεται για να μαζευτούν;
Στρατηγοί και στρατιώτες
Ο πόλεμος είναι κάτι ηρωικό μόνο για τα παιδιά, που δεν έχουν ακόμη συνείδηση της ζωής και του θανάτου. Που δεν έχουν εμπειρίες για να σχηματοποιήσουν τη φρίκη. Όλοι οι άλλοι, οι μεγαλύτεροι, που τυχόν θαυμάζουν τον πόλεμο είναι μάλλον σίγουρα διεστραμμένοι. Σε κάθε περίπτωση το σημερινό μας βιβλίο, «Οι στρατηγοί πεθαίνουν στο κρεβάτι» του Τσαρλς Χάρισον, που πρωτοεκδόθηκε το 1930 και τώρα παρουσιάζεται για πρώτη φορά στα ελληνικά (Εκδόσεις Πηγή) συνιστά μια απόλυτα ωμή και ρεαλιστική περιγραφή του πολέμου. Η αναφορά γίνεται για τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, στον οποίο πήρε μέρος ο Καναδός συγγραφέας και δημοσιογράφος, ο οποίος μάλιστα τραυματίστηκε στη μάχη της Αμιένης το 1918. Από τις 180 σελίδες του βιβλίου βγαίνει αβίαστα το συμπέρασμα ότι στον πόλεμο δεν υπάρχουν κανόνες, ούτε αίγλη. Η ανατριχιαστική περιγραφή των χαρακωμάτων από πρώτο χέρι φέρνει τους αναγνώστες αντιμέτωπους με την βίαιη, άσχημη πραγματικότητα της στρατιωτικής ζωής. Αλλά και με τις αντιθέσεις ανάμεσα στον τρόπο που βιώνουν έναν πόλεμο οι στρατηγοί και οι απλοί στρατιώτες, εξ’ ου και ο ειρωνικός -όσο και απόλυτα εύστοχος- τίτλος. Τελικά το βιβλίο του Χάρισον είναι μια κραυγή ενάντια στον πόλεμο. Απόλυτα επίκαιρη στις μέρες μας, επειδή αν και τα τελευταία χρόνια ο πόλεμος έχει αλλάξει μορφή, αν και γίνεται περισσότερο με ηλεκτρονικά μέσα και εξ’ αποστάσεως, ενώ μεταδίδεται απευθείας, η φρίκη και οι ταλαιπωρίες για όσους πολεμούν και για όσους υφίστανται τις συνέπειες του παραμένουν απαράλαχτες. Με φόντο τα χαρακώματα της δεκαετίας του 1910 ο Χάρισον παραδίδει ένα βαθύτατα επιδραστικό κείμενο, μια μπαλάντα που δεν αγγίζει απλώς αυτόν που την ακούει και κοινωνεί τα μηνύματά της. Μπορεί να αλλάξει -μάλλον να επηρεάσει- τις αντιλήψεις του για τη ζωή.
