Καλημέρα σας!
Στις εκλογές η πολιτική και η αριθμητική «μπερδεύονται γλυκά». Αναλόγως το πώς βολεύει το κάθε κόμμα και τον κάθε αρχηγό χρησιμοποιούν επιχειρήματα με πολιτικό υπόβαθρο και περιεχόμενο ή αντιτείνουν αριθμούς και ποσοστά, που προστίθενται ή αφαιρούνται. Ενίοτε πολλαπλασιάζονται ή διαιρούνται. Τα αποτελέσματα των εκλογών, δηλαδή η ετυμηγορία των πολιτών, «μεταφράζεται» διαφορετικά από τους πολιτικούς παράγοντες, αναλόγως του τι συμφέρει στους ίδιους. Το ίδιο ισχύει και για τα ευρήματα των δημοσκοπήσεων προεκλογικά, αλλά και για την ερμηνεία του Συντάγματος. Αίφνης, τις τελευταίες ημέρες μάθαμε για «κυβέρνηση ανοχής», η οποία θα έχει τη στήριξη του 50% και μία ψήφο, όχι επί των 300 εκλεγμένων της Βουλής, αλλά επί όσων εκείνη την ημέρα της ψήφου εμπιστοσύνης βρεθούν στα βουλευτικά έδρανα. Εν προκειμένω, τα μαθηματικά υπερτερούν της πολιτικής. Επίσης μάθαμε, ότι σε κάποιες περιπτώσεις στην Ευρώπη σχηματίστηκαν πετυχημένες συμμαχικές κυβερνήσεις χωρίς τη συμμετοχή του πρώτου κόμματος. Κι εδώ τα μαθηματικά είναι προτιμητέα έναντι της πολιτικής. Θυμηθήκαμε ακόμη, ότι στην Ελλάδα στις εκλογές της 9ης Σεπτεμβρίου 1951 (!) κυβέρνηση σχημάτισαν το 2ο και το 3ο κόμμα, με πρωθυπουργό τον Νικόλαο Πλαστήρα και όχι τον αρχηγό του 1ου κόμματος, της ΕΡΕ, στρατάρχη Αλέξανδρο Παπάγο. Και πάλι τα μαθηματικά υπερτερούν της απλής πολιτικής λογικής, έστω για λίγους μήνες, αφού το φθινόπωρο του 1952 ο Παπάγος εξελέγη πανηγυρικά πρωθυπουργός με 258 από τους 300 βουλευτές να ανήκουν στο κόμμα του. Όλα αυτά έχουν ενδιαφέρον αφενός ιστορικό και αφετέρου θεωρητικό. Πρόκειται για συζητήσεις που τροφοδοτούν όσοι ψυχανεμίζονται ότι δεν θα κόψουν πρώτοι το νήμα των εκλογών και με τον τρόπο τους δείχνουν ένα και μόνο πράγμα: η κατάκτηση της εξουσίας, αυτό που ο λαός αποκαλεί καρέκλα, δια παντός νομότυπου τρόπου παραμένει αδιαπραγμάτευτος στόχος. Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Τα υπόλοιπα περί πολιτικής τάξεως και δεοντολογίας είναι για κάποιους δευτερευούσης και τριτευούσης σημασίας. Όπως, άλλωστε, και αυτή καθαυτή η ψήφος των Ελλήνων πολιτών.
Λογική έναντι παραλογισμού
Με τούτα και με εκείνα οι προεκλογικές ανακοινώσεις, οι οποίες περιορίζονται γενικώς στη διαχείριση της επόμενης ημέρας, ούτε να εμπνεύσουν μπορούν, ούτε να κάνουν σοφότερους τους πολίτες για την προοπτική της χώρας. Διότι καλό και καλοδεχούμενο είναι να μαθαίνουμε ότι οι μισθοί θα ανέβουν, οι φόροι θα πέσουν, τα αφορολόγητα όρια θα αυξηθούν. Αλλά στην Ελλάδα του 2023 δεν αρκούν για να δώσουν ουσιαστικό ενδιαφέρον στις εκλογές. Σε μια χώρα που 43 χρόνια μετά την πλήρη ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση και 20 τόσα χρόνια από τη συμμετοχή της στην Ευρωζώνη οι αντιευρωπαϊκές φωνές ακούγονται δυνατά και προβάλλονται δυσανάλογα με ό,τι εκπροσωπούν ως εκλογικό ποσοστό, τα περιθώρια για ιδεολογική αντιπαράθεση είναι μεγάλα. Ίσως όχι με τους παραδοσιακούς όρους του καλού με το κακό, της Δεξιάς με την Αριστερά ή της Δύσης με την Ανατολή. Αλλά της απλής λογικής με τον περιπεπλεγμένο παραλογισμό. Όταν όσοι καταφέρονται κατά του συστήματος, εκμεταλλευόμενοι τα οικονομικά και άλλα μέσα του ίδιου συστήματος που θέλουν να ανατρέψουν αν όχι να ισοπεδώσουν, οφείλουν να εξηγήσουν πώς το κάνουν χωρίς να κοκκινίζουν. Να εξηγήσουν με κανονικό τρόπο και όχι χρησιμοποιώντας τσιτάτα του ένδοξου Λένιν, ο οποίος δεκαετίες τώρα «κοιμάται» μακάριος στο μαυσωλείο της Κόκκινης Πλατείας, και του σπουδαίου Μαρξ, ο οποίος πρόλαβε να φύγει νωρίς, πριν να δει πως κακοποιήθηκαν οι ιδέες του. Από μια άποψη –ίσως και από πολλές απόψεις- ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και ο Κώστας Σημίτης μπορούν να αισθάνονται δικαιωμένοι που «έδεσαν» την Ελλάδα στο πολιτικό και οικονομικό άρμα της Ευρώπης, ώστε να υπάρχει μια γενική προστασία για την ελληνική κοινωνία και οικονομία. Και ίσως ορισμένες λέξεις να μην ακούγονται καλά, αλλά ούτε η σημασία τους να είναι απολύτως επιθυμητή, όπως εν προκειμένω η λέξη «προστασία». Αλλά σίγουρα πρόκειται για λέξη προτιμότερη από το μπάχαλο, το πλιάτσικο, την καπηλεία, την ιδεοληψία και τον καιροσκοπισμό που οδηγούν αποδεδειγμένα στη συνολική καταστροφή.
Κρεμμύδια Αυστρίας στη Θεσσαλονίκη
Δυστυχώς για μία ακόμη προεκλογική περίοδο η προσέγγιση στα βασικά θέματα της οικονομίας και της ανάπτυξης παραμένει.. προεκλογική. Τι σημαίνει αυτό; Τα κόμματα εξαγγέλλουν και δεσμεύονται για στόχους, χωρίς να εξηγούν πώς θα επιτευχθούν. Με ποια διαδικασία. Μοιράζουν τον κοινωνικό πλούτο, χωρίς να λένε πώς θα δημιουργηθεί ο πλούτος που διανέμουν. Μετά την πανδημία, λόγω του Σχεδίου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας συζητήθηκε η ανάγκη να αλλάξει το παραγωγικό μοντέλο της χώρας, που παραμένει μια εισαγωγική αγορά, που καταφέρνει να διασώσει κάπως το ισοζύγιό της λόγω του τουρισμού. Η Ελλάδα δυστυχώς εισάγει τα πάντα, ακόμη και αυτά που δεν έπρεπε, όπως για παράδειγμα βασικά αγροτικά προϊόντα. Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη χθες, σε ένα κεντρικό μανάβικο της Θεσσαλονίκης, στο 5ο διαμέρισμα του κεντρικού δήμου.
Όποιος προσέξει την πινακίδα θα διαβάσει ευκρινώς «κρεμμύδια Αυστρίας». Ούτε ελληνικά, ούτε καν κρεμμύδια Τουρκίας, Κύπρου, Βουλγαρίας, Αιγύπτου, κάποιας χώρας -τέλος πάντων- της Μεσογείου και του ευρωπαϊκού Νότου. Κρεμμύδια Αυστρίας, από την καρδιά της Κεντρικής Ευρώπης. Διότι πολύ απλά αυτή την περίοδο δεν υπάρχουν ελληνικά κρεμμύδια, κάτι που ακόμη κι αν είναι συγκυριακό έχει τη σημασία του. Κρεμμύδια, λοιπόν, από μία χώρα ανάλογων μεγεθών με την Ελλάδα, που έχει δώσει μεγάλη σημασία στον πρωτογενή τομέα της οικονομίας με αποτέλεσμα να εξάγει πολλά αγροτικά προϊόντα. Τα θέματα, λοιπόν, της παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας, των αναπτυξιακών κατευθύνσεων, της αξιοποίησης των συγκριτικών πλεονεκτημάτων, που συνδέονται και με την κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη δεν θίγονται καν στη δήθεν οργανωμένη πολιτική συζήτηση της προεκλογικής περιόδου. Ακόμη και στα προγράμματα των κομμάτων οι σχετικές αναφορές περιορίζονται σε κάποιους βασικούς άξονες. Τα υπόλοιπα, τις λεπτομέρειες, την ουσία δηλαδή, θα τη βρούνε όποιοι κυβερνήσουν… μετά. Προς το παρόν στο φαγητό τους και στη σαλάτα τους οι Θεσσαλονικείς θα βάλουν κρεμμύδια Αυστρίας.