-Δεν θα περάσει πολύς καιρός μέχρι να επανέλθει στις εργοστασιακές ρυθμίσεις του το πολιτικό σύστημα, μετά το σέρβις του Αλέξη Τσίπρα στην κεντροαριστερά ή σωστότερα στο αντιμητσοτακικό μέτωπο. Ο κ. Τσίπρας έδωσε και την πρώτη συνέντευξή του σε ελληνικό μέσο, την Εφημερίδα των Συντακτών, και επέλεξε εκ νέου να ασχοληθεί με τα «μεγάλα» κι όχι με τα «μικρά». Αν και ο κόσμος του χώρου πλέον ασχολείται σχεδόν αποκλειστικά με τα «μικρά». Επιλογές είναι αυτές. Επίσης, σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμά του, τα «μικρά» θα τον απασχολήσουν σε δεύτερη φάση. Η νέα πορεία στην κοινωνία είναι ο μακρύς δρόμος κι όχι ο σύντομος και ο κ. Τσίπρας αποφάσισε αυτή τη φορά να ξεπεράσει την προ 2015 (κυβερνήσεώς του) περίοδο και να πάρει πιθανώς τον σωστό δρόμο. Αν θέλει να δημιουργήσει πια κάτι που αντέχει στον χρόνο κι όχι κάτι που θα έχει ημερομηνία λήξης. Διότι όσα δημιούργησε με τον ΣΥΡΙΖΑ αποδείχτηκε ότι είχαν ημερομηνία λήξης και ο ίδιος την εντόπισε εγκαίρως στο τέλος, διότι αρχικά επέλεξε τον εύκολο και σύντομο δρόμο προς την εξουσία. Και τότε θυμίζω η αναγκαιότητα που ο ίδιος και οι συνοδοιπόροι του προέβαλαν ήταν η απαλλαγή από ένα «καθεστώς». Το διακύβευμα είναι και πάλι (με τους δικούς τους όρους) η πτώση ενός «καθεστώτος». Ο τρόπος συνεπώς για να επιτευχθεί έχει πολύ μεγάλη σημασία. Γι' αυτό και οι επιλογές σε πρόσωπα που θα τρέξουν αυτό το εγχείρημα, βάσει όσων μου επιτρέπουν να γνωρίζω οι πηγές μου, είναι πολύ συγκεκριμένες και πολύ λίγες προς το παρόν. Κοινωνοί της προσπάθειας του κ. Τσίπρα είναι ελάχιστοι. Και αν τους ψάχνετε και στη Θεσσαλονίκη δεν θα χρειαστείτε τα δάχτυλα δεύτερου χεριού. Το ένα φτάνει, μη σας πω και περισσεύει...
-Στην κυβέρνηση μην εκλαμβάνετε ως αμηχανία τη χλιαρή αντίδρασή τους απέναντι στις πρωτοβουλίες Τσίπρα. Έχουν ασχοληθεί και μάλιστα επισταμένως και εγκαίρως και έχουν λάβει τις αποφάσεις τους, βάσει των οποίων ενεργούν. Συζητώντας με κυβερνητικά στελέχη αποκόμισα μάλιστα την εντύπωση ότι υπάρχει αυξημένη ετοιμότητα για αντίδραση, στον χρόνο όμως που εκείνοι θεωρούν σωστό ως προς τις ανακατατάξεις στο πολιτικό σκηνικό. Κι εδώ υπάρχει μια απροσδόκητη αντίφαση. Η λογική του ώριμου φρούτου. Αντί να επενδύει η αντιπολίτευση σε αυτή τη λογική έναντι της κυβέρνησης, στη συγκυρία επενδύει η κυβέρνηση ή το κυβερνών κόμμα αν θέλετε, έναντι της αντιπολίτευσης. Δεν το λες και πολιτικά συνηθισμένο. Είναι όμως βασισμένο σε συγκεκριμένη στρατηγική, η οποία έχει τη λογική της και κυρίως συγκεκριμένη στόχευση. Να παραταθεί η ρευστότητα μέχρι την προεκλογική περίοδο. Κάτι που αναδεικνύει το κεντρικό πολιτικό αφήγημα της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη: τη σταθερότητα. Όταν αυτή συνοδεύεται και από συνέπεια και έργο και συναντηθεί με τη συσπείρωση και τη διεύρυνση, τότε παράγει θετικά αποτελέσματα. Δεν έχουν άδικο. Απλώς οι προϋποθέσεις είναι πολλές και ο χρόνος μεγάλος μέχρι τις επόμενες εκλογές. Όλα αυτά δύνανται να αλλάξουν και μάλιστα άρδην γι' αυτό και κυβέρνηση και κόμμα είναι σε διαρκή εκλογική εγρήγορση και ετοιμότητα. Πλησιάζουν και οι εσωκομματικές εκλογές, που μπορεί να τις θεωρείτε διαδικαστικές, αλλά μην ξεχνάτε ότι μιλάμε για κόμμα 51 ετών, με συγκεκριμένη δομή και με συγκεκριμένες διαδικασίες. Στα τέλη Νοεμβρίου θα εκλεγούν τα πρόσωπα που ως επικεφαλής νομαρχιακών και τοπικών οργανώσεων θα αναλάβουν να τρέξουν τη ΝΔ στον εκλογικό αγώνα. Αντιλαμβάνομαι γιατί ορισμένοι και εντός ΝΔ απαξιώνουν αυτές τις εκλογές ως ακόμα μια γραφειοκρατική διαδικασία με άρωμα κομματίλας, αλλά καλό θα ήταν να δουν τον ρόλο που έπαιξαν όλα αυτά τα χρόνια τα πρόσωπα, προκειμένου να ενισχύσουν τη συσπείρωση και να περάσουν το μήνυμα του κόμματος στη βάση. Μην ξεχνάτε ότι μιλάμε για τα πρόσωπα της ΝΔ στην κοινωνία και τους ανθρώπους που οργανώνουν όλο τον προεκλογικό αγώνα μεθοδικά και σπίτι σπίτι. Αν σε κάποιους δεν λέει κάτι αυτό, στα κόμματα που λειτουργούν με παραδοσιακό τρόπο λέει πάρα πολλά. Και στην περίπτωση της Θεσσαλονίκης λέει ακόμα περισσότερα, διότι φαίνεται να αναλαμβάνουν τις νομαρχιακές (ΔΕΕΠ) νέα πρόσωπα μπαρουτοκαπνισμένα (πιθανολογώ) κομματικά, αλλά όχι εκλογικά (ειδικά σε εθνικές εκλογές). Και μιλάμε για Θεσσαλονίκη, όπου η ΝΔ θέλει να αυξήσει θεαματικά και πάση θυσία τα ποσοστά της. Τόσο έργο και βάρος έδωσε η κυβέρνηση αυτά τα χρόνια στην περιοχή, κάτι θέλει να καρπωθεί στις κάλπες...
-Στις 13 Οκτωβρίου πέρσι είχαμε την επανεκλογή του Νίκου Ανδρουλάκη στην προεδρία του ΠΑΣΟΚ. Στον ένα χρόνο που μεσολάβησε ο κ. Ανδρουλάκης ήταν συνεπής ως προς τις εσωκομματικές δεσμεύσεις του, αλλά και ως προς τις εξαγγελίες του προς την κοινωνία. Βασικό του μέλημα ήταν να διαμορφώσει μια εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης απέναντι στη Νέα Δημοκρατία και τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Το έκανε στη ΔΕΘ. Παρουσίασε τον προηγούμενο Σεπτέμβριο το πρόγραμμά του και πλέον το επικοινωνεί στη βάση, τόσο με δικές του περιοδείες, όσο και με την ενεργοποίηση των στελεχών μέσα από πολιτικές εκδηλώσεις. Αυτό το βήμα δεν το έκανε απερίσπαστος ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. Οι εξελίξεις, όπως ήταν αναμενόμενο, τόσο εντός κόμματος όσο και στο πολιτικό γίγνεσθαι, ήταν πολλές και ραγδαίες. Τόσο που σήμερα, μόλις ένα χρόνο μετά την επανεκλογή του στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ και μόλις ενάμιση μήνα από την παρουσίαση του κυβερνητικού προγράμματός του, η δημόσια συζήτηση περιλαμβάνει όσο το δυνατόν λιγότερο ΠΑΣΟΚ. Η προσπάθεια συνεπώς το επόμενο διάστημα, πρέπει να επικεντρωθεί όχι στον σχολιασμό και τα απόνερα πρωτοβουλιών άλλων ή και της επικαιρότητας, αλλά στη δημιουργία ατζέντας προς την κοινωνία. Ατζέντα την οποία έχει το ΠΑΣΟΚ (μέσω του προγράμματός του), αλλά πρέπει να στρέψει και τα φώτα σε αυτή. Δουλειά του προέδρου; Ναι. Ξεκάθαρα ναι. Του προέδρου και όσων έχουν ρόλο στην ηγεσία του σημερινού ΠΑΣΟΚ. Αλλιώς κινδυνεύει να αποδειχθεί ότι και το ΠΑΣΟΚ Ανδρουλάκη έπιασε ταβάνι, έστω κι αν αυτό ήταν λίγο πιο ψηλό από το προηγούμενο. Τόσο που δεν έκανε τη διαφορά. Τους προβληματισμούς αυτούς τους οικειοποιούμαι από στελέχη του ΠΑΣΟΚ, τα οποία θεωρούν πως η φωνή του κόμματος μοιάζει με τα background vocals κι όχι με τον lead singer. Ένα συνέδριο, όπως αυτό που προγραμματίζεται, θα διαμορφώσει εσωκομματικούς συσχετισμούς, ακόμα κι αν η θεματολογία του είναι προγραμματική. Οπότε για όσους ψάχνουν σωσίβιο πολιτικής επιβίωσης στην ρευστή θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης σε ένα κομματικό συνέδριο νομίζω ότι ψάχνουν για βελόνα στα άχυρα. Βελόνα που αρνείται να... ξεκολλήσει, με αιτία...
-Άφησα για το τέλος τις αυτοδιοικητικές εκλογές. Διότι εάν δεν διαμορφωθούν οι νέες συνθήκες στην κεντρική πολιτική σκηνή, η αυτοδιοίκηση δεν μπορεί να μιλήσει για κάλπες. Κι αν οι εθνικές εκλογές και το νέο πολιτικό σκηνικό που θα διαμορφώσουν γίνουν την άνοιξη του 2027, όπως επιμένει ο πρωθυπουργός, τότε να μιλάμε από σήμερα (δυο χρόνια μετά τις τελευταίες περιφερειακές και δημοτικές εκλογές) για περιφέρειες και δήμους είναι λόγια του αέρα. Το παράδειγμα της περιοχής μας είναι ενδεικτικό. Κατάλληλο μόνο για την εκδήλωση προθέσεων, που δεν είναι εξάλλου και τίποτα περισσότερο από «πιστολιές στον αέρα» ή με πιο πολιτικά ορθά λόγια «ξεκάθαρες τοποθετήσεις σε επίπεδο προσώπων». Είναι πολύ πυκνός ο πολιτικός χρόνος για σχέδια με ορίζοντα τριών ετών. Οι αυτοδιοικητικές εκλογές θα γίνουν το 2028. Αναγνωρίζω τις προθέσεις όσων δηλώνουν από σήμερα (και πολύ νωρίτερα) να περάσουν ένα μήνυμα στην κοινωνία εγκαίρως και να τοποθετηθούν στο προσκήνιο. Αλλά για να κρατηθεί ζωντανή μια τέτοια προσπάθεια χρειάζεται διάρκεια. Και τρία χρόνια είναι πολλή δουλειά και πολύ μεγάλη προσπάθεια... Στην Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, ειδικά στο κεντροδεξιό στρατόπεδο ακούγονται (και έχουν δηλώσει και δημόσια πρόθεση) τουλάχιστον τρία ονόματα διεκδικητών της θέσης του επόμενου περιφερειάρχη. Οι δύο φανερά (Θεόδωρος Καράογλου και Κώστας Γιουτίκας) και ο τρίτος μέσω εικασιών (Κώστας Γκιουλέκας). Αν τελικά θα φτάσουν στις εκλογές και οι τρεις, αν θα μείνουν οι δύο ή τελικά θα μας προκύψει μία και μοναδική υποψηφιότητα είναι κάτι που σήμερα δεν μπορεί να το προδικάσει κανείς. Επαναλαμβάνω ο δρόμος είναι μακρύς και δύσκολος. Οι φιλοδοξίες είναι θεμιτές και σεβαστές, όπως και οι επιλογές (χρόνου, προσώπων, στελέχωσης παρατάξεων, ανακοινώσεων κτλ.). Αλλά σήμερα -προσωπικά- τα βλέπω όλα ρευστά. Και νομίζω ότι και οι εν δυνάμει υποψήφιοι περιφερειάρχες τα βλέπουν κι αυτοί ρευστά. Και η ρευστότητα προκύπτει (εν μέρει ή κυρίως) από αυτό που ανέφερα προηγουμένως: από τις εθνικές εκλογές. Είναι ανοιχτό το ενδεχόμενο να συμμετέχουν και στις βουλευτικές εκλογές τα τρία κεντροδεξιά στελέχη (Καράογλου, Γιουτίκας, Γκιουλέκας); Εγώ λέω είναι. Αλλάζει αυτό (η όποια επιλογή και το αποτέλεσμα της κάλπης) το σκηνικό; Άρδην... Το ίδιο ισχύει και για τις πιθανολογούμενες ή και ανακοινωμένες υποψηφιότητες για τους 14 δήμους της Θεσσαλονίκης. Διότι και εκεί ακούγονται ονόματα υποψηφίων δημάρχων, αλλά και εκεί η ρευστότητα είναι υπερβολικά μεγάλη για να μιλάμε για δεδομένα.