Καλημέρα σας!
Υπάρχουν ορισμένα δεδομένα ίδια και απαράλλαχτα σε κάθε προεκλογική περίοδο, που ισχύουν και σε αυτήν που διανύουμε. Το ένα είναι η μικροψυχία, που έτσι κι αλλιώς διακρίνει γενικότερα τις σχέσεις στο ελληνικό πολιτικό σύστημα. Δύο παραδείγματα από τη χθεσινή ημέρα: ο ΣΥΡΙΖΑ δέησε τελικά με καθυστέρηση 24 ωρών και κάτι περισσότερο να καταδικάσει την επίθεση με γιαούρτια που δέχθηκε σε εστιατόριο της Αθήνα ο υπουργός Υγείας Θάνος Πλεύρης, ο οποίος έτρωγε με την οικογένειά του. Πέραν, λοιπόν, της καταδίκης απέναντι σε επιθέσεις και βίαιες ενέργειες, που -σύμφωνα με την Κουμουνδούρου- «είναι διαχρονική και αδιαπραγμάτευτη», το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν παραλείπει να θυμίσει ότι «η ΝΔ ουδέποτε καταδίκασε τη στοχοποίηση και τις επιθέσεις με μολότοφ ακόμη και στα σπίτια βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ την περίοδο της Συμφωνίας των Πρεσπών». Επίσης έχει ενδιαφέρον μια χθεσινή ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ για την εργατική Πρωτομαγιά η οποία καταλήγει με την πρόταση: «Ανθρώπινες συνθήκες εργασίας και μισθούς με τους οποίους οι εργαζόμενοι θα μπορούν πραγματικά να ζήσουν και όχι απλώς να επιβιώσουν θα φέρει ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ στις 21 Μαΐου». Σύντροφοι ηρεμήστε, μη μας πάθετε τίποτα. Το ξέρουμε ότι πάντα (πρέπει να) έχετε την τελευταία λέξη. Αλλιώς δεν πέφτετε για ύπνο το βράδυ.
Εκπρόσωποι, έρημοι κι απρόσωποι
Κάτι ακόμη που παραμένει αναλλοίωτο και σε αυτήν την προεκλογική περίοδο, όπως και σε κάθε προηγούμενη, είναι το… σφιγμένο, δήθεν σοβαρό ύφος των βουλευτών και των υποψήφιων βουλευτών κάθε κόμματος και κάθε χρώματος, εκτός ίσως κάποιων λίγων εξαιρέσεων. Η αυστηρότητα με την οποία αναφέρονται οι υποψήφιοι εκπρόσωποι του λαού σε θέματα που είναι πιθανόν να μη γνωρίζουν καλά, όπως -για παράδειγμα- τα οικονομικά, τρομάζει. Διότι είναι σαφές ότι έχουν έτοιμες τις απαντήσεις και προβαρισμένες τις ατάκες, ενώ το μόνο τους άγχος είναι να μην ξεφύγουν από την κομματική γραμμή, να μην κάνουν κάποιο λάθος. Και καλά τώρα βρισκόμαστε σε προεκλογική περίοδο, αλλά σε λίγο καιρό όσοι εκλεγούν ή επανεκλεγούν θα κληθούν να ψηφίσουν επί νομοσχεδίων, τα οποία θα γίνουν ή δεν θα γίνουν νόμοι, που θα επηρεάσουν ή δεν θα επηρεάσουν τη ζωή και την καθημερινότητα των Ελλήνων. Εκπρόσωποι, έρημοι κι απρόσωποι. Έχει άδικο ο τροβαδούρος;
Ο παγκόσμιος τεχνολογικός πόλεμος
Ο πλανήτης βρίσκεται σε φάση παγκοσμίου τεχνολογικού πολέμου, ο οποίος μαίνεται από άκρη σε άκρη της Γης, κυρίως ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, που κατά γενική ομολογία υπερτερούν, και την Κίνα, που ακολουθεί κατά πόδας. Τα τελευταία χρόνια η Ουάσιγκτον προσπαθεί να αποκλείσει την Κίνα από το να επεκτείνει σε Αμερική, Ευρώπη και γενικότερα στους δυτικούς συμμάχους την κινέζικη τεχνολογία 5G, επικαλούμενη λόγους εθνικής ασφαλείας, δηλαδή χρεώνοντας στους Κινέζους κατασκοπεία μέσω των σύγχρονων δικτύων. Τώρα το Πεκίνο επιβάλλει «επιθεώρησης ασφαλείας» στα εργαλεία που αναπτύσσονται στην Κίνα και βασίζονται στην τεχνητή νοημοσύνη, όπως το ChatGPT. Σύμφωνα με σχέδιο κανονισμού που δημοσιοποιήθηκε από την Κινεζική Διοίκηση Κυβερνοχώρου μόλις χθες, «πριν παράσχουν υπηρεσίες στο κοινό χρησιμοποιώντας προϊόντα γενετικής τεχνητής νοημοσύνης, πρέπει να γίνεται επιθεώρηση ασφαλείας από τις διευθύνσεις κανονιστικής ρύθμισης του Ίντερνετ». Και για να μην υπάρχει καμία αμφιβολία για το τι ακριβώς εννοούν οι Κινέζοι μανδαρίνοι το σχετικό κείμενο υπογραμμίζει ότι τα περιεχόμενα που δημιουργούνται από την τεχνητή νοημοσύνη πρέπει «να αντανακλούν τις θεμελιώδεις σοσιαλιστικές αξίες και δεν πρέπει να περιέχουν περιεχόμενο σχετικό με την ανατροπή της κρατικής εξουσίας». Κυρίως, σημειώνουν, δεν πρέπει να υπάρχουν στο εν λόγω περιεχόμενο «τρομοκρατική ή εξτρεμιστική προπαγάνδα», «φυλετικό μίσος» ή «άλλα περιεχόμενα που μπορούν να διαταράξουν την οικονομική και κοινωνική τάξη».
Ο πιστοποιημένος οικολόγος της Θεσσαλονίκης
Η υπόθεση με τα δέντρα που κόπηκαν από την Τσιμισκή, την Κρήτης και άλλους δρόμους και πάρκα της Θεσσαλονίκης, και με τα άλλα που φυτεύτηκαν ή τοποθετήθηκαν στους ίδιους δρόμους και στα ίδια πάρκα, που την προηγούμενη εβδομάδα απασχόλησε την επικαιρότητα της πόλης, είναι χαρακτηριστική του τρόπου με τον οποίο βλέπουμε -ίσως όχι όλοι, αλλά σίγουρα κάποιοι- τα θέματα του πρασίνου και γενικότερα τα ζητήματα του δημόσιου χώρου. Διότι όπως ακριβώς δεν χρειάζεται κάποιος να είναι ειδικός για να καταλάβει ότι η Θεσσαλονίκη έχει ελάχιστο πράσινο, είναι δηλαδή μια… στεγνή τσιμεντούπολη και αυτό πρέπει να αλλάξει με κάθε τίμημα, εξίσου δεν χρειάζεται να είναι κάποιος ούτε γεωπόνος ούτε καν πιστοποιημένος οικολόγος για να καταλάβει ότι πολλά από τα δέντρα που υπάρχουν σε δρόμους, πεζοδρόμια και πλατείες της πόλης είναι ακατάλληλα και πρέπει να αντικατασταθούν. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της οδού Τσιμισκή, όπου οι έμποροι διαμαρτύρονταν εδώ και χρόνια για τα προβληματικά δέντρα που υπήρχαν και επί της ουσίας… κατέρρεαν και δημιουργούσαν πολλά προβλήματα. Αν, λοιπόν, τα νέα δέντρα που τοποθέτησε ο δήμος Θεσσαλονίκης είναι τα… σωστά μόνο μπράβο θα πρέπει να πούμε. Αυτή η άρνηση για οτιδήποτε, η άρνηση για την άρνηση που φτάνει ακόμη και στο επίπεδο των… δέντρων, προβληματίζει για τις προθέσεις της.
Φταίει ο χοντρός του Κηλαηδόνη;
Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη στα τέλη της προηγούμενης εβδομάδας, σε εργάσιμη ημέρα και ώρα, στην οδό Παλαιών Πατρών Γερμανού, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Πιο κέντρο δεν γίνεται. Τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα έχουν κλείσει το μισό από το στενό πεζοδρόμιο που υπάρχει, καθώς το υπόλοιπο διατίθεται κατά βάσιν για τραπεζοκαθίσματα. Το δε μαγαζί «φρόντισε» αξιοποιώντας το υπόλοιπο αυτού του στενού πεζοδρομίου ως αποθήκη να κλείσει εντελώς την πρόσβαση. Και ο πολίτης αναρωτιέται: Φταίνε οι οδηγοί που εξαντλούν όλα τα όρια για να παρκάρουν; Φταίνε οι καταστηματάρχες που αδιαφορούν για οτιδήποτε δεν αφορά το μαγαζάκι τους; Ή μήπως τελικά η ευθύνη βαρύνει τον δήμο, δηλαδή την κοινωνία και το ευρύτερο σύστημα, που επιτρέπει δραστηριότητες, όπως είναι το παρκάρισμα και η εστίαση, εκεί που στην πράξη δεν μπορούν να ασκηθούν παρά μόνο εις βάρος όλων των υπολοίπων πολιτών, οι οποίοι αντιμετωπίζονται ως… αόρατοι; Σα να μην υπάρχουν. Σαν να μην έχουν κανέναν δικαίωμα στον δημόσιο χώρο της πόλης. Με κάτι τέτοια θυμόμαστε τον Λουκιανό Κηλαηδόνη, ο οποίος στο μακρινό για πολλούς 1990 αναρωτιόταν με αγανακτισμένο ύφος και παραληρηματικό στιλ μήπως για τα κακά της μοίρας μας φταίνε μόνο ο… χοντρός και ο Χατζηπετρής.
«Τι θα πει δε φταίμε εμείς /
τι θα πει πως φταίγαν οι άλλοι /
τι θα πει πως φταίνε αυτοί /
τι θα πει ρε σεις τι θα πει; /
Θα πει πως φταίμε κι εμείς, /
φταίτε κι εσείς, ναι, φταίνε κι οι άλλοι.
/Φταίμε κι εμείς, φταίτε κι εσείς, /
φταίει κι ο Χατζηπετρής. /
Τι θα πει μας τα ‘παν αλλιώς /
τι θα πει τα φάγαν οι άλλοι /
τι θα πει πως φταίει ο χοντρός; /
Φταίει κι ο χοντρός κι ο λιγνός. /
Θα πει πως φταίμε κι εμείς,
/φταίτε κι εσείς, ναι, φταίνε κι οι άλλοι. /
Φταίμε κι εμείς, φταίτε κι εσείς, /
να σου κι ο Χατζηπετρής. /
Φταίμε κι εμείς, φταίτε κι εσείς, /
ναι, φταίνε κι οι άλλοι. /
Φταίμε κι εμείς, φταίτε κι εσείς, /
ναι, φταίει κι ο Χατζηπετρής. /
Τι θα πει θα φάτε καλά /
τι θα πει δεν έχουμε μία /
τι θα πει χρωστάγαν πολλά /
ήτανε στημένο αλλά… /
Θα πει πως φταίμε κι εμείς /
φταίτε κι εσείς, ναι, φταίνε κι οι άλλοι. /
Φταίμε κι εμείς, φταίτε κι εσείς, /
φταίει κι ο Χατζηπετρής. /
Φταίμε κι εμείς, φταίτε κι εσείς, /
ναι, φταίνε κι οι άλλοι. /
Φταίμε κι οι τρεις, φταίμε κι οι τρεις, /
άντε κι ο Χατζηπετρής».