Καλημέρα σας!
Πέντε πολιτικοί αρχηγοί, έξι δημοσιογράφοι, γύρω στις 30 ερωτήσεις και άλλες τόσες απαντήσεις, ένα ντιμπέιτ, μία ακόμη βραδιά αυταρέσκειας του πολιτικού συστήματος. Πολύ περισσότερο που αυτή τη φορά δεν θα υπάρχει ούτε ένα κανάλι πανελλαδικής εμβέλειας, το οποίο να μεταδίδει οτιδήποτε άλλο, αφού οι αθλητικές διοργανώσεις στην Ευρώπη έχουν ολοκληρωθεί. Στο μεταξύ λίγες ημέρες πριν και λίγες ημέρες μετά την 15η Ιουνίου, που θα πραγματοποιηθεί το νέο ντιμπέιτ των πέντε αυτή τη φορά, οι πολιτικοί αρχηγοί –οι πέντε και οι άλλοι- θα… κουραστούν και θα… κουράσουν να δίνουν συνεντεύξεις απαντώντας περίπου στα ίδια ερωτήματα. Φυσικά όποιος θέλει βλέπει, όποιος θέλει ακούει, όποιος γουστάρει συγκρίνει, κρίνει, αναλύει και τα σχετικά. Οι υπόλοιποι τη… βόλτα τους. Το θέμα είναι ότι –όπως αποδείχθηκε και στην προεκλογική περίοδο του Μαΐου- το πολύ το κυρ’ ελέησον το βαριέται και ο Θεός. Όσο για το αν υπάρχουν αναποφάσιστοι ψηφοφόροι, το ζήτημα καταντάει φαιδρό. Όσοι –δήθεν- αποφάσισαν τι θα ψηφίσουν την ημέρα των εκλογών, κυριολεκτικά πάνω από την κάλπη, πλέον δεν υφίστανται, αφού αποφάσισαν και ψήφισαν έστω και την τελευταία στιγμή, την 21η Μαΐου. Η επιστήμη σηκώνει τα χέρια και η κοινωνία πληρώνει τα… γυμνάσια δημοκρατίας, που κάποιοι της επιβάλουν μόνο και μόνο επειδή πιστεύουν ότι με αυτό τον τρόπο θα συνομιλήσουν με την… ιστορία. Ήμαρτον! «Θού, Κύριε, φυλακήν τώ στόματί μου καί θύραν περιοχής περί τά χείλη μου», όπως λέει και ο Ψαλμός 140 του Δαυίδ!
Οι διάσημοι εδώ κι αλλού
Κατά καιρούς στον διεθνή τύπο –κυρίως στα ηλεκτρονικά ΜΜΕ και στα κοινωνικά δίκτυα- κυκλοφορούν φωτογραφίες διάσημων ανθρώπων σε καθημερινές στιγμές. Για παράδειγμα ο Μπιλ Γκέιτς να στέκεται στην ουρά για να αγοράσει ένα χάμπουργκερ από γνωστή αλυσίδα ή ο Γιάννης Αντετοκούμπο στο κέντρο του Μιλγουόκι, εκεί όπου τον λατρεύουν ως τον επί γης Θεό τους, να περιμένει με τη γυναίκα του σε μια γωνιά μέχρι να αδειάσει κάποιο τραπέζι, επίσης σε γνωστή αλυσίδα γρήγορου φαγητού. Πρόκειται για ανθρώπους, οι οποίοι δεν είναι μόνο πασίγνωστοι, είναι και πολύ πλούσιοι, αν και ο όρος «πολύ πλούσιος» ίσως να μην περιγράφει επακριβώς την οικονομική και περιουσιακή τους κατάσταση. Αντίθετα στην Ελλάδα, τη γνωστή ψωροκώσταινα του «ξέρεις ποιος είμαι εγώ», ο καθένας και η καθεμία προσπαθούν να εξαργυρώσουν –φτηνιάρικα είναι η αλήθεια- την αναγνωρισιμότητά τους. Διότι οι δύο περιπτώσεις των Ελληνίδων ηθοποιών, οι οποίες τις τελευταίες ημέρες ξεσήκωσαν τα κοινωνικά δίκτυα, επειδή –κατά δήλωσή τους- δεν απόλαυσαν ειδικής μεταχείρισης από στελέχη αεροπορικών εταιρειών σε ελληνικά αεροδρόμια, δεν είναι παρά η κορυφή του παγόβουνου. Η λίστα της Ελληνικής Αστυνομίας με τα πρόσωπα στα οποία διαθέτει αστυνομικούς για προστασία είναι αποκαλυπτική και ίσως γι’ αυτό το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη αποφεύγει να τη δώσει επισήμως στη δημοσιότητα. Πέραν αυτού, όποιος στοιχειωδώς κινείται σε δημόσιους χώρους σίγουρα έχει να διηγηθεί ιστορίες με πρωταγωνιστές επωνύμους και… επωνύμους, οι οποίοι εξαργυρώνουν τη… διασημότητά τους για να γλιτώσουν μια ουρά, να κλείσουν ένα δήθεν καλύτερο τραπέζι και τα σχετικά. Προφανώς αυτά είναι τα πιο… αθώα, διότι είναι βέβαιον ότι στο παρασκήνιο γίνονται διακρίσεις με βάση την αναγνωρισιμότητα σε σοβαρά ζητήματα. Ως εκ τούτου μόνο συγχαρητήρια αξίζουν στους εργαζομένους αεροπορικών εταιρειών και αεροδρομίων, οι οποίοι στις δύο πρόσφατες περιπτώσεις των Ελληνίδων ηθοποιών τις αντιμετώπισαν σαν κανονικούς ανθρώπους και συνηθισμένους πελάτες, αυτό δηλαδή που είναι στην πραγματικότητα. Πάντως οι δύο πρόσφατες περιπτώσεις –της κ. Μακρυπούλια και της κ. Σολωμού- ίσως θα πρέπει να διδάσκονται στις σχολές επικοινωνίας ως κλασικά… αντιπαραδείγματα, δηλαδή πώς ένα θεωρητικά συγκριτικό πλεονέκτημα κάποιου, λόγω κακών χειρισμών, γυρίζει εναντίον του.
Η ΕΣΣΔ του Γκάλη και τα βαλκάνια του Αρκάν
Σε αντίθεση με ό,τι διδάσκει το πάθημα των δύο κυριών της ελληνικής τηλεόρασης ο αστικός μύθος λέει ότι μετά την κατάκτηση του Eurobasket το 1987, όταν η Ελλάδα με κορυφαίο τον ασύλληπτο Νίκο Γκάλη κέρδισε στον τελικό τη Σοβιετική Ένωση, οι τελωνειακές αρχές της μέχρι τότε υπερδύναμης, σε μια επίσκεψη της ομάδας μπάσκετ του Άρη για κάποιον ευρωπαϊκό αγώνα, δε ζήτησαν καν διαβατήριο από τον Έλληνα σούπερ σταρ, δείχνοντας με αυτό τον τρόπο το σεβασμό τους. Προφανώς σε αυτού του επιπέδου τα μεγέθη οι όροι της συζήτησης είναι διαφορετικοί, αν και όχι πάντα και όχι παντού. Όπως –ένα δεύτερο παράδειγμα- όταν στα τέλη της δεκαετίας του 1990 δύο Έλληνες δημοσιογράφοι, μετά από ένα συνέδριο στο ξενοδοχείο Hyatt του Βελιγραδίου, βρέθηκαν σε ένα παραποτάμιο μπαρ της σερβικής πρωτεύουσας για να πιούν ένα ποτό. Πριν περάσει ένα 20λεπτο από τη στιγμή που κάθισαν άκουσαν από έναν σερβιτόρο ότι τα ποτά τους ήταν κερασμένα και μαζί την παράκληση να φύγουν, επειδή το μαγαζί ήταν για το υπόλοιπο της νύχτας πριβέ. Η εξήγηση ήταν για τα δεδομένα του τότε Βελιγραδίου απλή: επρόκειτο να αφιχθεί ο περίφημος παραστρατιωτικός ηγέτης Αρκάν με την τραγουδίστρια γυναίκα του και την παρέα τους. Άλλο, όμως, τα Βαλκάνια εκείνων των χρόνων –ίσως και σήμερα στις γειτονικές χώρες να ισχύουν ανάλογες συνθήκες- και άλλο η Ελλάδα του 21ου αιώνα, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωζώνης. Ή μήπως όχι;
Έκθεση Κυκλικής Οικονομίας
Στην ελληνική επικαιρότητα –και ειδικότερα στην επικαιρότητα της Θεσσαλονίκης- «προσγειώνει» τον όρο κυκλική οικονομία η έκθεση Forward Green που οργανώνει η ΔΕΘ – Helexpo από αύριο Πέμπτη 8 Ιουνίου μέχρι το Σάββατο 10 του μηνός. Πρόκειται για μια πολύ σοβαρή υπόθεση, στην οποία η χώρα μας υπολείπεται, όπως άλλωστε σε όλα σχεδόν τα θέματα που αφορούν το περιβάλλον, αλλά και την οικονομία. Πρόκειται στην ουσία για επέκταση και διεύρυνση της έννοιας της ανακύκλωσης, αφού μέσω των συστημάτων της κυκλικής οικονομίας όλα τα υλικά επαναχρησιμοποιούνται. Θεωρητικά τουλάχιστον, εάν εξαντληθούν όλες οι δυνατότητες της κυκλικής οικονομίας, τότε τα απόβλητα θα πλησιάσουν ή θα φτάσουν στο μηδέν, κάτι που ασφαλώς πρακτικά δεν μπορεί να συμβεί. Η αλήθεια, πάντως, είναι ότι από την προηγούμενη Κομισιόν, επί ημερών Γιούγκερ δηλαδή, η Κυκλική Οικονομία είχε τεθεί στην κορυφή των προτεραιοτήτων της Ευρώπης, όπου και παραμένει. Στην Ελλάδα, βέβαια, βρισκόμαστε ακόμη πίσω, κάτι που αποδεικνύεται και από το γεγονός ότι η ΔΕΘ – Helexpo αποφάσισε να τιμήσει στη συγκεκριμένη έκθεση τη Βουλγαρία, ως χώρα με πολλές επιχειρήσεις στον κλάδο και προηγμένη τεχνογνωσία.
Ο… παράδεισος των πετροδόλαρων
Μεγαλώνει η αποικία των σούπερ σταρ του ευρωπαϊκού και παγκόσμιου ποδοσφαίρου που επιλέγουν να ολοκληρώσουν την καριέρα τους στη Σαουδική Αραβία και γενικότερα στις χώρες του Κόλπου. Τα ατελείωτα πετροδόλαρα εγγυόνται ένα πλουσιοπάροχο εφάπαξ, ενώ το χαμηλότερο επίπεδο του ανταγωνισμού βοηθά να ανταπεξέλθουν οι αστέρες ακόμη και μετά τα 35 τους. Ο Καρίμ Μπενζεμά με 100 εκατ. δολ. το χρόνο ακολούθησε από χθες τον Κριστιάνο Ρονάλντο και άλλους και όλοι τώρα περιμένουν την απόφαση του Λίο Μέσι, ο οποίος λέγεται ότι έχει δεχθεί πρόταση δύο χρόνων με αποδοχές 600 εκατ. δολ. ετησίως. Προφανώς υπάρχουν περιοχές του πλανήτη στις οποίες το χρήμα έχει διαφορετική, μικρότερη, μηδαμινή ή και καμία αξία, πιθανόν επειδή προκύπτει χωρίς κόπο, αφού η εξόρυξη και εμπορία πετρελαίου είναι μια αυτοματοποιημένη διαδικασία. Είναι από τις περιπτώσεις που η αξιοπιστία και η υστεροφημία πηγαίνουν περίπατο μπροστά στα έσοδα. Είναι, όμως, και από τις περιπτώσεις που ο καθένας αντιλαμβάνεται ότι αν στον κόσμο όλα αγοράζονται και όλα πουλιούνται, δηλαδή όλοι και όλα έχουν την τιμή τους, τότε το μέλλον είναι δυσοίωνο. Όχι τίποτε άλλο, αλλά η διαρκής, απότομη και εν τέλει αφύσικη άνοδος των… αξιών οδηγεί σε μια εικονική πραγματικότητα, που είναι καταδικασμένη να καταρρεύσει μπροστά στην… πραγματική πραγματικότητα, που –ευτυχώς ή δυστυχώς, μάλλον ευτυχώς- παραμένει ανίκητη.