Καλημέρα σας!
Τελευταία ημέρα της προεκλογικής περιόδου η σημερινή και στη Θεσσαλονίκη μιλούν –περίπου την ίδια ώρα- Τσίπρας και Κουτσούμπας. Μία και… καμία που λένε στο στρατό. Την Κυριακή ψηφίζουμε και από τη Δευτέρα… καλοκαίρι. Όχι τόσο με την έννοια του καιρού, των εξορμήσεων, των διακοπών, που κι’ αυτά παίζουν, όσο με την απελευθέρωση του συστήματος. Διότι πάντα σε προεκλογικές περιόδους η Ελλάδα παραλύει, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό. Άλλος περιμένει αυτούς που θα έρθουν. Άλλος ενδιαφέρεται γι’ αυτούς που φεύγουν. Κάποιος τρίτος αγωνιά γι’ αυτούς που είναι μέσα – έξω. Και κάποιος τέταρτος βρίσκει την ευκαιρία να… χαλαρώσει από την πίεση (sic). Κάπως έτσι η αλυσίδα μεγαλώνει και οι εξελίξεις περιμένουν. Ειδικά αυτή τη φορά, με τις δύο απανωτές εκλογικές αναμετρήσεις, παρά την γενική απάθεια, η εικόνα της… παράλυσης είναι έντονη, ειδικά στον δημόσιο τομέα και όσους εμπλέκονται με αυτόν. Αλλά ποιος δεν εμπλέκεται μe το δημόσιο στην Ελλάδα; Σαν εργαζόμενοι, σαν προμηθευτές, σαν πολίτες – πελάτες όλοι λίγο πολύ βρισκόμαστε σε επαφή με τον δημόσιο και τον ευρύτερο δημόσιο τομέα, στους οποίους άλλωστε οφείλεται το 50% του ΑΕΠ της χώρας. Υπομονή, προεκλογική περίοδος ήταν και πέρασε. Από Δευτέρα –εκτός συγκλονιστικού απροόπτου- σιγά σιγά η μηχανή θα πάρει και πάλι μπρος…
Μεγάλου Αλεξάνδρου και Formula 1 γωνία
Δεν μας έτυχε να οδηγήσουμε σε πίστα Φόρμουλα 1 μέχρι τώρα. Ποιος ξέρει, ίσως στο μέλλον. Πάντως προετοιμασμένοι είμαστε. Προπονούμαστε καθημερινά. Κι αυτό γιατί όσοι διασχίζουν την παραλιακή λεωφόρο, τη Μεγάλου Αλεξάνδρου, νιώθουν κάπως έτσι. Η… πίστα της Θεσσαλονίκης δεν έχει και πολλά να ζηλέψει από την πίστα της Μόντζα ή του Σίλβερστοουν. Όχι φυσικά για τα 300άρια που χτυπάει στο κοντέρ ο Μαξ Φερστάπεν και οι υπόλοιποι πιλότοι του κορυφαίου σπορ του μηχανοκίνητου αθλητισμού. Αλλά για τα γκάζια που πατούν πολλοί, που δίνουν την εντύπωση πίσω από το τιμόνι πως παίζουν ραλάκι στο λάπτοπ. Όπως και για τις… αόρατες διαγραμμίσεις στην άσφαλτο. Αυτές τις άσπρες γραμμούλες που διαχωρίζουν τις λωρίδες και οι οποίες σε πολλά σημεία της παραλιακής απλώς δεν υπάρχουν. Δεν έχουν απλώς ξεθωριάσει, έχουν… εξατμιστεί. Αν κάποιος διαθέσει πέντε μόνο λεπτά για να παρατηρήσει τι συμβαίνει στο «σίγμα», στο κομμάτι από το Βασιλικό Θέατρο μέχρι και το «Ναταλί», θα τα δει, θα τα ακούσει και θα τα νιώσει όλα αυτά στο πετσί του. Στο περίπου πάνε οι οδηγοί. Και δεν μιλάμε για το τι γίνεται τα βροχερά βράδια, ούτε με κάποιους νέους οδηγούς που ψάχνουν εναγωνίως τις διαχωριστικές λωρίδες που δεν υπάρχουν. Όπως προχθές στο γκραν πρι του Καναδά, που ο Χάμιλτον προσπαθούσε να περάσει τον Αλόνσο. Εκεί, δεν έχει λευκή γραμμούλα στο οδόστρωμα γιατί είναι… πίστα. Πόσο κοστίζει αλήθεια μια τέτοια εργολαβία, που θα διαγραμμίσει τους δρόμους; Ή θα περιμένουμε και πάλι να έρθει ο Σεπτέμβριος και η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης ή ο Οκτώβριος και η μεγάλη στρατιωτική παρέλαση υπό το βλέμμα της Προέδρου της Δημοκρατίας για να σενιαριστεί πάλι η πόλη; Να σουλουπωθεί, όπως λέει ο Δ. Κουτσούμπας. Να βάλει τα… καλά της για να υποδεχθεί τους επισκέπτες από την πρωτεύουσα!
Η παραφωνία του Μεγάρου Μουσικής
Η περιοχή πέριξ του Μεγάρου Μουσικής έχει εξελιχθεί σε έναν από τους πιο δημοφιλείς χώρους περιπάτου για όσους θέλουν να απολαύσουν μια ήσυχη βόλτα στο παραλιακό μέτωπο, μακριά από τη συνήθη κοσμοσυρροή που επικρατεί στη Νέα Παραλία. Ο δήμος Θεσσαλονίκης φρόντισε να διαμορφώσει το παρακείμενο ελεύθερο πάρκινγκ, όπου μπορούν να αφήσουν το ΙΧ τους όσοι μένουν μακριά, αλλά και να αποκαταστήσει τον δρόμο γύρω από αυτό, ο οποίος ήταν σε άθλια κατάσταση. Ωστόσο, το γύρω πεζοδρόμιο παραμένει σε κακή κατάσταση και ειδικά το τμήμα ανατολικά του νέου κτηρίου, όπου το κράσπεδο στο μεγαλύτερο τμήμα του έχει καταστραφεί ολοσχερώς (κεντρική φωτογραφία), κρύβοντας παγίδες για τους πεζούς που αναγκάζονται να κινούνται στο κρηπίδωμα, κάτι που αποτελεί παραφωνία, αλλά και αιτία γκρίνιας για τους περιπατητές.
Ο Έλιο Ντ΄ Άννα με μπλε ρουά κοστούμι στη Θεσσαλονίκη
«Η Σχολή των Θεών» (εκδόσεις Διόπτρα) είναι ένα βιβλίο που είτε το λατρεύεις και το διαβάζεις μονορούφι παρά τις 582 σελίδες του, είτε το κλείνεις μετά το πρώτο κεφάλαιο. Όπως όμως γράφει στην πρώτη σελίδα «Το βιβλίο αυτό είναι για πάντα». Ομοίως και ο συγγραφέας του, Έλιο Ντ΄ Άννα, Ιταλός στοχαστής, οικονομολόγος, επιχειρηματίας, ποιητής και μουσικός, ιδρυτής και πρόεδρος της European School of Economics, μιας σχολής που προετοιμάζει τη νέα γενιά ηγετών, δεν είναι ένας συνηθισμένος άνθρωπος και συνομιλητής. Το απέδειξε για άλλη φορά το μεσημέρι της περασμένης Κυριακής όταν βρέθηκε να συνομιλεί με το κοινό σε εκδήλωση στον κινηματογράφο Μακεδονικόν στη Θεσσαλονίκη, με συντονίστρια τη life coach, Ελίνα Γιαχαλή. Ο Ντ΄ Άννα εξοργίζεται όταν του λένε πως έγραψε ένα βιβλίο αυτοβελτίωσης, γιατί στην πραγματικότητα «Η Σχολή των Θεών» δεν ανήκει σε κάποια κατηγορία. Η ανάγνωσή του όμως μπορεί να αλλάξει όλη την κοσμοθεωρία μας. Είναι ένας χάρτης και ένα σχέδιο απόδρασης. Ο συγγραφέας ζητά από το κοινό να σκύψει στο μέσα του και να ανακαλύψει την ψυχή του. «Εάν θέλεις να γίνεις πλούσιος, αν θέλεις να κερδίζεις μάχες, αν θέλεις να ζεις σε αρμονία, με υγεία και αφθονία, χρειάζεται να γυρνάς στον εαυτό σου, να θυμάσαι τον εαυτό σου. Η αγάπη εκφράζει την οικονομική δύναμη», απάντησε σε ερώτηση σχετικά με την ατομική οικονομική ευμάρεια, ενώ όταν ένας νεαρός επέμεινε στο θέμα της ψυχής, ο φιλόσοφος τον ρώτησε αν έχει διαβάσει το βιβλίο και μόλις πήρε καταφατική απάντηση χαμογέλασε και σχολίασε: «Η σκέψη ότι έχεις ψυχή είναι άλλη μία δικαιολογία για να αποφεύγεις τις εσωτερικές σου αδυναμίες». «Ο κόσμος είναι το έργο τέχνης σου. Είσαι ο καλλιτέχνης και ο δημιουργός του, ακόμη και όταν το έχεις ξεχάσει», είναι μια από τις αγαπημένες ατάκες του Ντ΄ Άννα που θεωρείται πρωτοπόρος σε διάφορους τομείς, ακόμη και στη μουσική. Στα παραλειπόμενα της παρουσίας του το σαββατοκύριακο στη Θεσσαλονίκη ήταν το δείπνο που έδωσε για λίγους και εκλεκτούς θαυμαστές του στο εστιατόριο του Μουσείου Βυζαντινού Πολιτισμού το βράδυ του Σαββάτου, αλλά και το γεγονός πως η βροχή μούσκεψε τις βαλίτσες του και το μπλε ρουά αυθεντικό ιταλικό κοστούμι του. «Τρώγε λιγότερο, ονειρέψου περισσότερο. Κοιμήσου λιγότερο, ανέπνεε περισσότερο. Πέθαινε λιγότερο και ζήσε για πάντα». Ο Έλιο Ντ΄ Άννα το λέει.
